II SA/Łd 498/12

Dnia 25 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 czerwca 2012r., sygn. akt II SA/Łd 498/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nielegalne przystąpienie do użytkowania pomieszczeń postanawia: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 czerwca 2012r., sygn. akt II SA/Łd 498/12; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku nr [...]. Skargą z dnia 27 kwietnia 2012r. A. K. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nielegalne przystąpienie do użytkowania pomieszczeń. Do skargi skarżący dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania zaskarżonego aktu z powodu niedostatecznego uzasadnienia wniosku i nieuprawdopodobnienia tym samym wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym podniósł, iż razem z żoną znajdują się w ciężkiej sytuacji majątkowej, a przedmiotową budowę starali się prowadzić z własnych środków, ale kiedy okazało się, że jest to niemożliwe musieli posiłkować się pożyczką, z której do spłaty pozostało im 30.000,00 zł. Skarżący dodał, iż nie posiadają z żoną żadnych oszczędności, nie mają zdolności kredytowej, ani nie posiadają wartościowych przedmiotów, z których sprzedaży mogliby uzyskać kwotę wystarczającą na pokrycie nałożonej na nich kary. Uzyskanie kwoty 10.000 zł jest zatem poza zasięgiem ich możliwości finansowych. Skarżący wskazał ponadto, że w chwili obecnej po zapłaceniu rat kredytu i opłaceniu rachunków na wyżywienie i bieżące potrzeby pozostaje mu razem z żoną niewielka kwota. Dodatkowo na ich utrzymaniu jest 81-letnia babcia, nad którą opieka jest bardzo kosztowna, a jej emerytura nie pokrywa tych wydatków, co zmusza ich do dopłacania do jej leczenia i rehabilitacji, której koszt wynosi ok. 1.000-1.200 zł miesięcznie i nie jest refundowany. W związku z powyższym skarżący stwierdził, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje nieodwracalne skutki, przez co ucierpi cała jego rodzina. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, w skrócie p.p.s.a.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że zażalenie może być uwzględnione przez sąd pierwszej instancji w sytuacji, gdy jest ono oczywiście uzasadnione. Sąd podtrzymuje stanowisko, iż złożony razem ze skargą wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu nie był należycie uzasadniony i nieuprawdopodabniał wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy. Pomimo tego w ocenie Sądu argumenty podniesione w treści zażalenia z dnia 29 czerwca 2012r. są przekonujące i uzasadniają wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie uzasadniają uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, jaką daje art. 61 § 3 p.p.s.a. i w konsekwencji uchylenie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu skarżący w treści zażalenia w wystarczającym stopniu uprawdopodobnił, że w razie wykonania zaskarżonego postanowienia istnieje potencjalna możliwość spowodowania skutków tego rodzaju, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, byłby znacznie utrudniony. Co prawda, nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna, a możliwości finansowe zobowiązanego stoją pod znakiem zapytania. Przedstawiona przez skarżącego sytuacja materialna jego rodziny uzasadnia stwierdzenie, iż na skutek wykonania zaskarżonego postanowienia istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody oraz spowodowania nieodwracalnych skutków. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 195 § 2 i art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.tp.