II SA/Łd 498/16

Dnia 15 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – skarżącej B. P. kwotę 500 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego, zaksięgowaną w dniu 8 sierpnia 2016 roku pod poz. [...]. a.bł. B. P. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej, w zakresie utrzymującym w mocy decyzję organu I instancji co do działek Nr 294/2 i Nr 294/3. Na wezwanie sądu skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie 500 zł. Pismem z dnia 28 września 2016r. skarżąca oświadczyła, że cofa ww. skargę. Jednocześnie skarżąca wniosła o zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Na rozprawie w dniu 29 września 2016r. uczestnik postępowania M. R. oświadczył, że nie wyraża zgody na umorzenie postępowania, gdyż decyzja objęta skargą jest wadliwa. Wobec powyższego sąd zobowiązał uczestnika postępowania M. R. do złożenia pisma procesowego zawierającego zarzuty do decyzji, wskazujące na wypełnienie przesłanek z przepisu art. 60 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a.". Pismem z dnia 12 października 2016r. uczestnik postępowania M. R. wyjaśnił, że zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 29 ust. 2 z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2015r., poz. 2031) poprzez nieprawidłowe wykonanie przebudowy zjazdów, skutkujących zalewaniem nieruchomości przylegających bezpośrednio do drogi. Ponadto uczestnik postępowania zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób pobieżny i całkowite pominięcie słusznego interesu obywateli. W uzasadnieniu ww. pisma skarżący wyjaśnił, że na nowo budowanej ulicy A i ulicy B wraz z chodnikami nie zaprojektowano podjazdów dla niepełnosprawnych do wejść do budynków od strony ulicy A (klatki 2 i 3) oraz ulicy A (klatki 1 i 2), co jest naruszeniem art. 5 pkt 1 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290), gdyż nie zaprojektowano wejścia do budynku osobom niepełnosprawnym nie usuwając przeszkód architektonicznych. Po drugie w ocenie uczestnika postępowania nie wybudowano kanalizacji sanitarnej, tylko podłączenie odprowadzania wód opadowych do kanalizacji sanitarnej. Po trzecie wykonano wjazd na posesję przy ulicy C od strony ulicy B przez posesję przy ulicy C (działka nr 294/2). Uczestnik postępowania zarzucił także wykonanie krawężnika od strony budynków przy ulicy A i 20/24, co narusza postanowienia art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlanego, natomiast § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422) wyraźnie wskazuje, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Na tej podstawie uczestnik postępowania M. R. poparł skargę i wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uwzględnienia cofnięcia skargi, jeżeli żądanie strony skarżącej w tym zakresie nie jest niedopuszczalne w świetle uregulowania przepisu art. 60 P.p.s.a. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje bezwzględnie zasada dyspozycyjności, czyli prawo do rozporządzania skargą przez osobę, która ją wniosła. Zasada dyspozycyjności sprawia, że cofnięcie skargi nie tylko nie wymaga zgody pozostałych stron postępowania, ale nawet może być dokonane także pomimo ich sprzeciwu. Innymi słowy tylko stronie skarżącej przysługuje prawo do decydowania o tym, czy nadal będzie popierać skargę, czy też z niej zrezygnuje. W przypadku cofnięcia skargi jedynym obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa oraz czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (art. 60 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Jeżeli żadna z ww. okoliczności nie będzie miała miejsca, sąd nie może nie uwzględnić cofnięcia skargi. W niniejszej sprawie sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i ocenił, że nie zmierza ono ani do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W szczególności sąd nie dopatrzył się wady w postaci rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wskazać bowiem należy, że o spełnieniu tej przesłanki decydują łącznie trzy elementy: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 K.p.a. Zdaniem sądu żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Pomimo tego, że ocena dopuszczalności cofnięcia skargi z urzędu należy wyłącznie do sądu, to wobec sprzeciwu uczestnika postępowania M. R., sąd postanowił zobowiązać go do sprecyzowania zarzutów do decyzji, wskazujących na wypełnienie przesłanek z przepisu art. 60 in fine P.p.s.a. W wykonaniu powyższego obowiązku uczestnika postępowania złożył pismo z dnia 12 października 2016r., jednakże w ocenie sądu wspomniane pismo nie zawiera żadnych argumentów przemawiających za uznaniem cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Podniesione bowiem przez uczestnika postępowania zarzuty mogłyby ewentualnie przemawiać za uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Świadczy również o tym oświadczenie skarżącego (zawarte w piśmie z dnia 12 października 2016r.), że popiera skargę i wnosi o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji. Tymczasem, jak już zostało wielokrotnie podkreślone, tylko kwalifikowane wady naruszenia prawa, dające podstawy do stwierdzenia nieważności, mogą sprawić, że oświadczenie o cofnięciu skargi będzie bezskuteczne. Ponadto należy podkreślić, że B. P. zaskarżyła decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], tylko i wyłącznie w części dotyczącej działek Nr 294/2 i Nr 294/3, w zakresie zlokalizowania zjazdu do posesji przy ulicy C. Oznacza to, że decyzja w pozostałej części nie została zaskarżona do sądu, a więc uczestnik postępowania M. R. nie ma legitymacji prawnej do podnoszenia zarzutów względem tych rozstrzygnięć decyzji organu obu instancji, które nie zostały zaskarżone do sądu. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.). Z kolei przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od skargi sąd orzekł w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. a.bł.