II SA/Łd 499/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K., S. K. i K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K., S. K. i K. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 21 maja 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga H. K., S. K. i K. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] uchylającą decyzję organu I instancji w sprawie nakazu wykonania określonych robót budowlanych i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący wnieśli również o wstrzymanie jej wykonania, zarzucając naruszenie przepisów art. 6 -10, art. 15, art. 81, art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz rażące naruszenie art. 138 § 2 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. t.j. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wywieść należy, że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Oznacza to, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, iż zaskarżona decyzja nie jest aktem, w stosunku do którego dopuszczalne byłoby rozstrzygnięcie o jego wstrzymaniu. A to z tego względu, iż zaskarżona decyzja jest w istocie aktem o charakterze procesowym, rozstrzyga bowiem o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Zaskarżona decyzja, o której wstrzymanie występują skarżący nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na stronę skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. A skoro tak, to decyzja ta nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie może do niej mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w powyższym przepisie. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. m.o.