II SA/Łd 499/25

Dnia 9 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak Protokolant Sekretarz sądowy Paulina Kutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 roku sprawy ze skargi M. T. na uchwałę Rady Miasta Kutno z dnia 8 września 2009 roku nr XXXIX/414/09 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. pomiędzy ulicami: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] [...] postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego M.T. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 16 czerwca 2025 roku, pod pozycją [...]. dc Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła – złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1465) - skarga M. T. (dalej także: skarżący, strona) na uchwałę Rady Miasta Kutno z dnia 8 września 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. pomiędzy ulicami: [...] (Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2009 r. poz. 2595) (dalej także: plan, uchwała). Skarżący wskazał, że jest właścicielem działek nr ewid. [...] położonych w [...] i oczekuje zmiany przeznaczenia tego terenu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i usługi na tereny zabudowy jednorodzinnej z dopuszczeniem usług rzemieślniczych. Skarżący zakwestionował plan w części opisowej w następującym zakresie: 1. zapisów zawartych w § 23 ust. 1 poprzez ustalenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług rzemieślniczych 2. zapisów zawartych w § 23 ust. 3 pkt. 1 i 2 poprzez ich wykreślenie 3. zapisów zawartych w § 23 ust. 4 pkt. 1b) w taki sposób, aby było możliwe wydzielenie działek o powierzchni nie mniejszej niż 600 m² dla terenów 44 MNU. Skarżący podniósł, że ustalenia zaskarżonej uchwały przeczą przeznaczeniu tych działek wynikającemu z uzyskanych od Miasta K. warunków lokalizacyjnych zaplanowanej przez stronę w 1991 r. inwestycji, która została zrealizowana w 1994 r. W ocenie strony wprowadzenie zmian w planie w 2009 r. spowodowało, że wieloletni trud włożony w budowę budynków, budowę linii średniego napięcia 15kV, zakup i montaż transformatora nasłupowego 160 kVA, budowę kanalizacji telekomunikacyjnej, budowę wodociągu, ponoszenie kosztów odrolnienia gruntów pod działalność gospodarczą ponoszone przez 15 lat (od 1994 r. do 2009 r.) został zniweczony przez błąd planistyczny, niechlujstwo urbanisty, który nie dokonał inwentaryzacji w terenie i wyrugował stronę z bytu lub przez nadużycie władztwa planistycznego uchwałodawcy. Skarżący wyjaśnił, że zakupił działki [...] po otrzymaniu w dniu 25 czerwca 1990 r., z Urzędu Miejskiego w Kutnie informacji o przeznaczeniu działek położonych w K., w rejonie ul. [...], zgodnie z planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...], zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Kutnie Nr 35/VI/89 z dnia 20 lipca 1989 r. (Dz.U. woj. płockiego Nr 12 z 1989 r.) cyt. "przedmiotowy teren jest przewidziany pod realizację budownictwa mieszkaniowego, jednorodzinnego z dopuszczeniem usług rzemieślniczych. Realizacja usług rzemieślniczych w strefie uciążliwości akustycznej od kolei, w oparciu o plan realizacyjny". Skarżący nadmienił, że trasa kolejowa w kierunku Ł., przy której zlokalizowany był jego zakład, istnieje niezmiennie od czasów przedwojennych. Informacja otrzymana z Urzędu Miejskiego w Kutnie w dniu 25 czerwca 1990 r., została przedłożona w Biurze Notarialnym w K., które sporządzało akt notarialny i została w tym akcie przywołana. Dalej skarżący wskazał, że Prezydent Miasta Kutna wydał decyzję Nr 28/93 z dnia 31 sierpnia 1993 r. ustalającą dla strony lokalizację inwestycji w postaci budynku warsztatowego (hali stalowej parterowej o stalowej konstrukcji dachu opartej na słupach stalowych, ze ścianami stanowiącymi wypełnienie z betonu komórkowego) oraz budynku socjalno-biurowego. Następnie skarżący powołał się na pismo Zastępcy Prezydenta Miasta Kutna z dnia 14 maja 1994 r., zgodnie z którym "w oparciu o ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzony uchwałą MRN nr 21/VI/89 z dnia 23 lutego 1989 r. na cele wymienione w powyższym wniosku polegające na budowie warsztatu instalatorskiego z magazynem i częścią socjalną, mogą być wykorzystane tereny położone w K. przy ul. [...], we wschodniej części działki, w strefie przy torze kolejowym – kierunek [...], oznaczone na załączniku graficznym linią koloru czerwonego i symbolami A-B-C-D-A oraz wg załącznika opisowego określającego warunki urbanistyczno-budowlane". Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że w dniu 25 maja 1994 r. Urząd Miejski w Kutnie Wydział Gospodarki Gruntami i Rolnictwa wydał decyzję GGiR-6012/11/94/D.2. o wyłączeniu z urzędu z produkcji rolniczej gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów m. [...] jako działki nr [...] o łącznej powierzchni 0,357 ha, rola klasy IVa i IVb, położone w [...]. Następnie na wniosek skarżącego z 19 grudnia 1994 r. o zmianę przywołanej wyżej decyzji, wnosząc o wyłączenie z gruntów rolnych jedynie części wschodniej działek [...], Prezydent Miasta Kutna decyzją GGiR-6012/11/94/D.2/D.22 z dnia 29 grudnia 1994 r., postanowił o wyłączeniu z produkcji rolniczej części działek nr [...] o powierzchni 0,1484 ha, tj. części przeznaczonej pod prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto, jak zapisano w pkt 2 decyzji, należność z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej na cele nierolnicze, zgodnie z decyzją lokalizacyjną nr [...] z dnia 31 sierpnia 1993 r., wynosi 37.842.000 zł. Poza tą jednorazową opłatą, nałożono opłaty roczne w wysokości 10% tj. 3.784.200 zł, płatne przez 20 lat. W kolejnych latach skarżący prowadził działalność gospodarczą, zatrudniał pracowników, dbałem o dobrostan załogi, wypłacał należne świadczenia, opłacał należne składki, rozwijał firmę kupując specjalistyczne maszyny i urządzenia takie jak walce do walcowania dużych arkuszy blachy na zbiorniki, urządzenie plazmowe do cięcia stali, urządzenie do spawania orbitalnego stali nierdzewnej, specjalistyczne frezarki, prasy itp., jednym słowem rozwijał swoją działalność technicznie i technologicznie. Skarżący wyraził stanowisko, iż zaskarżona uchwała spowodowała, że wybudowane przez niego budynki (hala produkcyjna, budynek socjalno-biurowy) stały się bezużyteczne, bowiem zgodnie z zatwierdzonym MPZP, po 15 latach funkcjonowania zakładu, pozbawiały potencjalnego nabywcę kontynuowania podobnej działalności. Wprawdzie stronie udało się tę działalność prowadzić przez 26 lat na części działek nr [...], jednak zmiana określenia "usługi rzemieślnicze" na "usługi", spowodowała katastrofę i brak możliwości kontynuowania produkcji rzemieślniczej w jakimkolwiek zakresie przez inny podmiot. Nie byłoby tam możliwości prowadzenia produkcji na skalę zakreśloną przez "usługi rzemieślnicze". Tym samym skarżący stwierdził, że uchwała narusza jego prawo własności w zakresie, w jakim uniemożliwia kontynuowanie działalności produkcyjnej na skalę lokalną z wykorzystaniem hali produkcyjnej. Dodatkowo w ocenie skarżącego zaskarżona uchwała uniemożliwiła mu sprzedaż przedmiotowej nieruchomości oraz zabudowę, przebudowę i rozbudowę, która nie ingeruje przecież w inne chronione prawem wartości, a to jest niezgodne z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skarżący zauważył, że tereny przy [...], zakwalifikowane wcześniej przez Miasto K. jako nieatrakcyjne, z uwagi na jej lokalizację w strefie uciążliwości akustycznej, po kilkunastu latach stają się terenami atrakcyjnymi pod budownictwo mieszkaniowe i usługi (2009 r.), a w roku 2017 r., Rada Miasta Kutno podejmuje uchwałę nr XXXVI/358/17 z dnia 28 marca 2017 r., w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w którym tereny, na których jest zlokalizowana w owym 2017 r. firma skarżącego, przeznacza się już wyłącznie pod budownictwo mieszkaniowe, jednorodzinne. W istocie rzeczy, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa, ale jest dokumentem planistycznym bezpośrednio wyrażającym politykę przestrzenną samorządu lokalnego. Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego lokalizacja zabudowanej działki nr ewid. [...] na terenie oznaczonym symbolem MNU wyłącza możliwość jej rozbudowy, przebudowy, dobudowy jakimikolwiek obiektami budowlanymi, które służą produkcji lokalnej przez osobę inną niż jej obecny właściciel. Potwierdza to również Miasto K., w odpowiedzi na zapytanie żony skarżącego, która chciałaby tam otworzyć małą firmę produkującą zdrową żywność na skalę lokalną. Odpowiedź Miasta K. była jasna – MPZP nie zezwala na taką produkcję. Z powyższego skarżący wywiódł, że każdy potencjalny nabywca tej nieruchomości nie mógłby wykorzystać istniejących zabudowań i infrastruktury do celu, w którym powstała tj. do drobnej produkcji na potrzeby lokalne. Tym samym stanowisko Rady Miasta Kutno wyrażone w zaskarżonej uchwale wydaje się być irracjonalne, bowiem w podjętej decyzji w zakresie zmiany przeznaczenia terenu w ogóle nie wzięto pod uwagę interesu prywatnego składającego wniosek. Nie istniał także żaden ważny interes publiczny, który zgodnie z zapisami art. 31 ust. 2 Konstytucji RP mógł mieć wyższość nad interesem prywatnym, nie przewidziano również na tym terenie lokalizacji żadnej inwestycji celu publicznego. Skarżący stwierdził zatem, że zmieniając przeznaczenie terenu, Rada Miasta Kutno wyrugowała istniejącą firmę z jej bytu i możliwości kontynuacji działalności przez następcę prawnego, narażając kilkudziesięcioletni trud na zmarnowanie. Mając powyższe na uwadze skarżący zauważył, że ustalenia planu miejscowego mają dla niego charakter dyskryminujący oraz bezzasadnie ograniczają go w wykonywaniu uprawnień właścicielskich, wyłączając możliwość sprzedaży i ewentualnej rozbudowy, przebudowy, dobudowy istniejącego zakładu przez kolejnego właściciela. Do takiego wniosku prowadzi analiza przeznaczenia działek zlokalizowanych w strefie 44MNU. Planista wykonujący inwentaryzację pominął istniejący, funkcjonujący zakład pracy i wyrugował go z bytu, pomimo że składający wniosek był czynnym podatnikiem, nieustannie od 1989 r. prowadził zgłoszoną działalność gospodarczą w UM K., płacił podatki, zatrudniał pracowników, płacił za gaz, prąd, był widoczny z przejeżdżających pociągów. Jednocześnie osoba sporządzająca inwentaryzację widziała zakład produkujący gąbki, drugi produkujący wentylatory łazienkowe, zlokalizowany po drugiej stronie torów, wszystkie położone na terenach mało atrakcyjnych, przykolejowych, o podwyższonym hałasie, gdzie słychać nawet sygnalizację dźwiękową zamkniętych rogatek. Zdaniem strony takie zachowanie Rady Miasta Kutno w stosunku do strony rzutuje na dyskryminację i narusza zasady zakreślone przez Konstytucję RP zarówno w art. 64 ust. 3 jak i art. 31 ust. 2 i 3. W opinii skarżącego tak drastyczne zróżnicowanie stanu prawnego terenów o niezmienionych, w stosunku do 1989 r. walorach i w dodatku poddanych takiemu samemu reżimowi prawnemu, a co za tym idzie zróżnicowanie sytuacji prawnej właścicieli terenów znajdujących się w tej samej strefie stanowi naruszenie art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji. W przekonaniu skarżącego zróżnicowania tego nie usprawiedliwiają rozwiązania proceduralne mające zastosowanie w procedurze planistycznej; przepisy proceduralne nie mogą bowiem wpływać na uszczuplenie konstytucyjnych praw, jeżeli adresat prawa "odkrył", że jego prawa są naruszone. Preferencyjne, nieusprawiedliwione żadnymi obiektywnymi kryteriami "lepsze" traktowanie niektórych właścicieli mających działki w tej samej strefie pozostaje w rażącej sprzeczności z art. 32 Konstytucji. Zdaniem strony brak jest jakichkolwiek argumentów natury prawnej przemawiających za wprowadzeniem kategorycznej zmiany przeznaczenia terenu jego działek lub za arbitralnym niedopuszczeniem zmiany przeznaczenia na tereny pod mechanikę pojazdową, warsztat samochodowy, stolarnię, czy sklep o powierzchni większej niż 150 m². W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Kutna zwrócił uwagę, że pismem z 24 kwietnia 2025 r. M. T. wezwał Radę Miasta Kutno do usunięcia naruszenia prawa dokonanego w uchwale nr XXXIX/414/09 Rady Miasta Kutno z dnia 8 września 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. pomiędzy ulicami: [...]. W piśmie tym skarżący, ogólnie ujmując, wezwał do przywrócenia przeznaczenia terenu zabudowanych działek nr ewid [...] stanowiących jego własność, z działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i usługi na tereny zabudowy jednorodzinnej z dopuszczeniem usług rzemieślniczych. Dodatkowo wezwał do dokonania zmian w części opisowej planu w szczególności w następującym zakresie: 1) zapisów zawartych w § 23 ust 1 poprzez ustalenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług rzemieślniczych, 2) zapisów zawartych w § 23 ust 3 pkt 1 i 2 poprzez ich wykreślenie, 3) zapisów zawartych w § 23 ust 4 pkt 1b w taki sposób , aby było możliwe wydzielenie działek o powierzchni nie mniejszej niż 600 m² dla terenów 44 MNU. Skarga jest w całości niezasadna i winna być odrzucona ewentualnie oddalona w całości z następujących względów: W ocenie organu brak jest naruszenia interesu prawnego przez przedmiotową uchwałę, co powinno skutkować odrzuceniem skargi. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z § 19 zaskarżonej uchwały, przedmiotowy plan miejscowy ustala dotychczasowe zagospodarowanie dla wszystkich terenów, do czasu realizacji ustaleń planu, co jednoznacznie pozwala właścicielowi na użytkowanie nieruchomości, w tym posadowionego na niej budynku, w sposób w który była użytkowana przed wejściem w życie planu. W związku z powyższym prawa właściciela działki nie zostały naruszone, ponieważ w rzeczywistości mógł on użytkować istniejące budynki zgodnie z wydanymi wcześniej decyzjami administracyjnymi. Powyższe rozwiązanie prawne zostało przyjęte w planie zgodnie z art 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz.U. z 2024r. poz. 1130, z późn.zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie zaskarżonego planu. Przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023r. poz. 1688) poprzez dodanie ust 2, który gwarantuje możliwość przebudowy, remontu i montażu urządzeń w ramach dotychczasowego zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z art 35 ust 2 w ramach wykorzystywania terenów w sposób dotychczasowy dopuszcza się przebudowę lub remont istniejących obiektów budowlanych oraz montaż urządzeń, niepowodujące zmiany sposobu ich użytkowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Wprawdzie przepis ten dodano w 2023 r., a więc kilkanaście lat po uchwaleniu zaskarżonego planu, jednak nie ma to w ocenie organu wpływu na możliwość korzystania z tych uprawnień przez właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym uchwalonym przed wejściem w życie tej zmiany (vide wyrok NSA z dnia 21.01.2025r. III OSK 1156/23). Dodać należy, że zabudowa usługowa, stanowiąca usługi rzemieślnicze, które nie są obiektami handlowymi o powierzchni sprzedaży powyżej 150 m2 , warsztatami samochodowymi, mechaniką pojazdową ani stolarnią, mogą swobodnie w przedmiotowym obszarze funkcjonować. Dodać należy, że Decyzja Nr 28/93 o ustaleniu lokalizacji inwestycji ustalała lokalizację inwestycji polegającej na budowie warsztatu instalatorskiego z magazynem i częścią socjalną (nie ustalała lokalizacji hali produkcyjnej, ustalała w opisowym załączniku Nr 2 lokalizację budynku warsztatowego jako hali stalowej). Ponadto budynek określany przez skarżącego jako hala produkcyjna, zlokalizowany na działkach [...] został rozebrany, co potwierdzają oględziny miejsca dokonane przez pracowników Urzędu Miasta Kutno w dniu 17 kwietnia 2025 roku podczas kontroli prowadzonej w związku z obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości. W protokole oględzin budynki wyburzone zostały określone jako "budynki pozostałe", co wynika z zastosowania przepisu art 5 ust 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2025r.poz. 707). Skarżący w skardze powołuje się na brak możliwości lokalizacji zakładu produkcyjnego zajmującego się produkcją zdrowej żywności, który chciałaby prowadzić jego żona A. T., jednak budowa budynku o takim przeznaczeniu nie mieści się w pojęciu usług rzemieślniczych, zatem nie mógłby on powstać nawet gdyby w planie był zapis o żądanej przez skarżącego treści. W ocenie organu skarżący w żaden sposób nie wykazał jak jego interes prawny naruszają zapisy planu, których zmiany lub wykreślenia żąda w pkt 1, 2 i 3 skargi. Zatem brak jest naruszenia interesu prawnego właściciela nieruchomości przez zaskarżony plan co – zdaniem organu - powinno skutkować odrzuceniem skargi. W ocenie organu zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego, a zmiana ustaleń planu oddziałuje na sferę faktycznego interesu skarżącego, tj. interesu finansowego związanego z zamiarem korzystnej sprzedaży nieruchomości. Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, że interes prawny skarżącego został naruszony przez przedmiotową uchwałę organ wnosi o oddalenie skargi, gdyż w żaden sposób nie zostało przekroczone przez przedmiotową uchwałę tzw. władztwo planistyczne gminy ani też nie narusza ona przepisów prawa zarówno w zakresie treści jak i procedury uchwalenia. Przedmiotowe nieruchomości przeznaczone były pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczonymi usługami w dokumentach strategicznych i planistycznych na przestrzeni wielu lat wstecz. Już w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. K., uchwalonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Kutnie nr 21/IV/89 z dnia 23 lutego 1989 r., znalazł się zapis dotyczący oznaczenia przedmiotowych nieruchomości symbolem L16MN – teren budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Kolejno w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. uchwalonym uchwałą nr 450/XLVII/94 Rady Miejskiej w Kutnie z dnia 26 maja z 1994 roku (Dz. Urz. woj. płockiego nr 6 poz. 72 z dnia 21 lipca 1994 r.) określono przeznaczenie wskazanych działek symbolem C35 – strefa C – wielofunkcyjne tereny mieszkaniowe, budownictwo mieszkaniowe na wydzielonych działkach. W dniu 1 lutego 2000 r., uchwałą Rady Miejskiej w Kutnie nr 227/XX/2000, przyjęte zostało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K., w którym w Załączniku Nr 1 na stronie 123 dla jednostki [...] określono funkcję mieszkaniowo-usługową, park, cmentarz, a w załączniku Nr 2 przedmiotowe nieruchomości położone są na terenach oznaczonych jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K., którego zmiana została uchwalona uchwałą nr XXVII/282/08 Rady Miasta Kutno z dnia 29 października 2008 r. - tereny , na których są położone działki o nr ewid. [...] oznaczono w Załączniku Nr 3 jako teren o symbolu MN2 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej, a dla terenów MN2 wskazano również w Załączniku Nr 1 r. (opisowym) zabudowę niską , głównie jednorodzinną. W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K., którego zmiana została uchwalona uchwałą Rady Miasta Kutno nr XXVII/285/12 z dnia 18 grudnia 2012 r. przedmiotowy obszar oznaczono na załączniku Nr 3 symbolem MN – tereny zabudowy jednorodzinnej. Takie samo przeznaczenie znalazło się w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. uchwalonym uchwałą nr XIV/136/15 Rady Miasta Kutno z dnia 29 września 2015 r. w załączniku Nr 3 oraz w aktualnie obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. uchwalonym uchwałą nr XXXVI/358/17 Rady Miasta Kutno z dnia 28 marca 2017 roku. Wobec powyższego organ stwierdził, że polityka przestrzenna miasta K., a co za tym idzie kierunki zagospodarowania przestrzennego miasta w tym zakresie były i są spójne. Ponadto organ wyraził stanowisko, że nie są uzasadnione zarzuty dotyczące naruszeń prawa przez przedmiotową uchwałę. Procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. pomiędzy ulicami [...] została przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa, tj. z zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku. Przeznaczenie terenów w planie miejscowym zostało wyznaczone na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164 poz. 1587, akt utracił moc 24 grudnia 2021 r.). Dodać należy, że organ dopełnił wszelkich obowiązków proceduralnych związanych z ogłoszeniami o przystąpieniu do sporządzenia planu, w tym obowiązku ogłoszeń w prasie, zamieszczenia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Kutnie. Organ ponadto wysyłał do właścicieli nieruchomości położonych w obszarze przyszłego planu zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia planu drogą pocztową listem zwykłym (choć nie miał takiego obowiązku). O prawidłowości procedury planistycznej świadczą dokumenty zgromadzone w aktach sprawy i wyciąg z protokołu sesji Rady Miasta Kutno z dnia 8 września 2009r. Zatem zarzut sprzeczności zaskarżonej uchwały z przepisami prawa zwłaszcza z powołanymi przez skarżącego przepisami Konstytucji jest pozbawiony podstaw. Gmina Miasto Kutno w żaden sposób nie przekroczyła tzw. władztwa planistycznego. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd co do możliwości ingerowania poprzez plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego w prawo własności. Zgodnie z ustaleniami ww. planu, działki stanowiące własność skarżącego, oznaczone numerami ewidencyjnymi [...], znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem 44MNU - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. W § 23 ust. 1 dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 39-44MNU, plan ustala w zakresie przeznaczenia zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową. Ponadto plan dopuszcza rezygnację z usług na rzecz funkcji mieszkaniowej lub rezygnację z funkcji mieszkaniowej na rzecz usług oraz zakazuje lokalizowania obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 150 m², a także warsztatów samochodowych, mechaniki pojazdowej i stolarni. Powyższy zapis miał na celu ograniczenie uciążliwości, jakie mogą powodować zakazane usługi, dla zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W związku z powyższym została zachowana zasada proporcjonalności, gdyż interes publiczny (interes wspólnoty samorządowej) wymagał takich rozwiązań w planie miejscowym aby tereny zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej nie były narażone na hałas i inne negatywne oddziaływania wynikające z lokalizowania obiektów wskazanych w zakazach ustanowionych w planie dla przedmiotowego terenu. Skarżący podnosi, że osoba sporządzająca inwentaryzację (przypuszczalnie ma na myśli projektanta planu) widziała, że w tej samej okolicy zlokalizowane są zakłady produkujące gąbki, a po drugiej stronie torów zakład produkujący wentylatory. Po pierwsze stwierdzić należy, że prawdopodobnie skarżącemu chodzi o zakład produkujący gąbki przy ul. [...], która to nieruchomość w części, na jakiej położony jest budynek mieszkalny ma w planie przeznaczenie "tereny pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową (44MNU)", druga część ma w planie przeznaczenie "tereny zabudowy usługowej (52U)". Wiąże się to z tym, że po zawiadomieniu o przystąpieniu do sporządzenia planu właścicielka tej nieruchomości wystąpiła z wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2006 r. o podział w planie nieruchomości na dwie części, w zakresie jej przeznaczenia (część mieszkalna dalej od torów, część przeznaczona na działalność gospodarczą bliżej torów). Wniosek jej został uwzględniony już na etapie sporządzania projektu planu. Organ dodał, że przeznaczenie części tej nieruchomości, która dotyczyła działalności gospodarczej nie nastąpiło pod produkcję czy rzemiosło, ale pod usługi. Budynek na części działki przeznaczonej w planie na zabudowę usługową powstał przed uchwaleniem planu, co wynika z mapki załączonej do wniosku, o którym mowa wyżej. Skarżący nie podejmował takich działań związanych z projektem planu wobec swojej nieruchomości. Po drugie zakład produkujący wentylatory łazienkowe nie jest zlokalizowany na terenie objętym zaskarżonym planem (plan nie obejmuje terenu po drugiej stronie torów). Ponadto organ wskazał, że wprowadzenie zmian we wskazanym miejscowym planie, w kształcie zaproponowanym przez skarżącego, z punktu widzenia prawidłowości planowania przestrzennego wymagałoby przeprowadzenia pełnej procedury planistycznej – zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.). Ze względu na prawidłowość planowania przestrzennego nie powinno się wprowadzać tak fragmentarycznej zmiany planu miejscowego. Sam skarżący wskazując żądane przez niego zmiany używa wyrażenia "w szczególności" przypuszczalnie dlatego, że nie jest możliwe wskazanie takiej częściowej zmiany, która byłaby w zgodzie z pozostałą częścią planu (plan po takiej zmianie nie tworzyłby spójnej i wewnętrznie niesprzecznej całości). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Bezspornym w kontrolowanej sprawie jest, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, a więc skarga na taki akt podlega jurysdykcji sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skargę złożono w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) (dalej: u.s.g.), w pierwszej kolejności rozważenia wymagała zatem kwestia legitymacji skarżącego do wniesienia skargi. Przepis art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Wskazać należy, że zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 8 września 2009 r., to jest przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Zgodnie z art. 17 ust. 2 tej ustawy do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie nowelizacji, tj. po 1 czerwca 2017 r. stosować należy przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym. W konsekwencji w stosunku do zaskarżonej uchwały należało spełnić wymóg uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa obowiązujący w stanie prawnym przed 1 czerwca 2017 r., co też skarżący uczynił pismem z dnia 24 kwietnia 2025 r. (data wpływu: 25 kwietnia 2025 r.). Z kolei, stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Podkreślenia również wymaga, że w uchwale z 2 kwietnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Uchwała NSA(7w) z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60). W uzasadnieniu tej uchwały NSA wskazał, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ gminy udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (termin ten wynosi trzydzieści dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - termin ten wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie - sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania - powinna być wniesiona skarga. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy: skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone 25 kwietnia 2025 roku, a organ nie podjął się odpowiedzi na to wezwanie, stąd skarżący mógł do dnia 24 czerwca 2025 roku złożyć skargę, a uczynił to 16 czerwca 2025 roku, zatem skarga została złożona w terminie. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Na podstawie tego przepisu prawo do zaskarżenia uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem. Cytowany przepis stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 50 § 1 p.p.s.a., albowiem reguluje w sposób odrębny kwestię legitymacji skargowej w odniesieniu do skarg na uchwały lub zarządzenia podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, w tym skarg na uchwały w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Legitymację skargową przyznaje się tylko podmiotom, których indywidualny interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone zapisami takiej uchwały (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2024 r., II OSK 1935/22 oraz z 2 października 2024 r., II OSK 2865/21, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Tym samym uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) uchwały. W kontrolowanej sprawie skarżący twierdzi, że jest właścicielem działek nr [...]. Organ nie kwestionuje powyższego twierdzenia. Powyższe należy więc uznać za bezsporne. W związku z powyższym zadaniem Sądu jest ustalenie, czy wskazana przez skarżącego argumentacja pozwala na stwierdzenie, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny wynikający z prawa własności działek nr [...], a więc ustalenie, czy poprzez uchwalenie zaskarżonej uchwały interes prawny skarżącego został naruszony lub w inny sposób ograniczony. Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego nie oznacza jednak automatycznie zasadności skargi na uchwałę dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie interesu prawnego może bowiem nastąpić w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego, nie można kwestionować prawa organu stanowiącego gminy (rady gminy) do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 5 listopada 2020 r., II SA/Wr 262/20, LEX nr 3220367, CBOSA). Jednak to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. W przedmiotowej sprawie skarżący swój interes prawny wywodził z przysługującego mu prawa własności do działek nr [...], znajdujących się na terenie objętym planem (vide: skarga z dnia 16 czerwca 2025 r.). Skarżący stwierdził, że "uchwała narusza moje prawo własności w zakresie, w jakim uniemożliwia kontynuowanie działalności produkcyjnej na skalę lokalną z wykorzystaniem hali produkcyjnej. Uchwała Rady Gminy Kutno nr XXXIX/414/09 z dnia 8 września 2009 r. uniemożliwiła mi sprzedaż przedmiotowej nieruchomości oraz zabudowę, przebudowę i rozbudowę, która nie ingeruje przecież w inne chronione prawem wartości, a to jest niezgodne z art. 31 ust. 3 Konstytucji.". Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż działki skarżącego oznaczone nr ewid.: [...] znajdują się na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z ustaleniami ww. uchwały przedmiotowe działki znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 44MNU. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 39-44MNU, plan ustala w zakresie przeznaczenia zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową (§ 23 ust. 1). Plan dopuszcza rezygnację z usług na rzecz funkcji mieszkaniowej lub rezygnację z funkcji mieszkaniowej na rzecz usług (§ 23 ust. 2). Plan zakazuje lokalizowania: 1) obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 150 m2; 2) warsztatów samochodowych, mechaniki pojazdowej i stolarni (§ 23 ust. 3). Plan ustala dotychczasowe zagospodarowanie dla wszystkich terenów, do czasu realizacji ustaleń planu (§ 19 ust. 1). Plan ustala zakaz tymczasowego zagospodarowania terenu (§ 19 ust. 2). Jak wynika z przedłożonej przez skarżącego decyzji Prezydenta Miasta Kutno z 31 sierpnia 1993 r. nr 28/93 o ustaleniu lokalizacji inwestycji w decyzji tej została ustalona lokalizacja inwestycji polegającej na budowie warsztatu instalatorskiego z magazynem i częścią socjalną w K. przy ulicy [...]. Sąd zwraca uwagę, że tylko jedna z działek wskazanych w tej decyzji stanowi obecnie własność skarżącego – to jest działka nr [...]. Pozostaje to jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawy. Z treści w/w decyzji nie wynika, aby dotyczyła ona lokalizacji inwestycji polegającej na budowie obiektów budowlanych na potrzeby działalności produkcyjnej czy też hali produkcyjnej. Natomiast skarżący wskazał w skardze, że na części działek prowadził produkcję rzemieślniczą. Jednak w przypadku regulacji planistycznych rzecz jednak nie w tym, jak dana nieruchomość jest wykorzystywana w momencie uchwalania planu, lecz jakie jest jej przeznaczenie, a w kontrolowanej sprawie przeznaczenie jednej z działek skarżącego [...] wynikało przed uchwaleniem planu z powołanej już wyżej decyzji Prezydenta Miasta Kutno. Jak wynika z treści skargi skarżący prowadził swoją działalność gospodarczą na części działek [...] przez okres 26 lat. Działalność ta była prowadzona do 2019 roku, a więc zarówno przed podjęciem zaskarżonej uchwały jak i po jej podjęciu. Nie może umknąć uwadze, że skarżący nie wskazał jakichkolwiek ograniczeń w wykorzystaniu przez niego należących do niego działek, wynikających z wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Wejście w życie zaskarżonej uchwały pozostało bez wpływu na wykorzystanie przez skarżącego jego własności do tego stopnia, że skarżący dopiero w 2025 roku zwrócił uwagę, na podjęcie w 2009 roku zaskarżonej uchwały i skierował do organu pismem z 24 kwietnia 2025 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższego wynika, że interes prawny skarżącego w niniejszej sprawie nie został naruszony zaskarżoną uchwałą. Było wręcz przeciwnie: zapisy zaskarżonego planu umożliwiły wykorzystanie działek [...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową. Dodatkowo plan dopuszcza rezygnację z usług na rzecz funkcji mieszkaniowej lub rezygnację z funkcji mieszkaniowej na rzecz usług umożliwiając skarżącemu podjęcie swobodnej decyzji co do zagospodarowania działek. Chociaż plan wprowadził ograniczenia dotyczące lokalizowania obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 150m2 oraz zlokalizowanie usług takich jak: warsztaty samochodowe, mechanikę pojazdową i stolarnie to jednak ograniczenia te w żaden sposób nie odnosiły się do działalności skarżącego wskazanej w decyzji Prezydenta Miasta Kutno z 31 sierpnia 1993 r. nr 28/93 o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Należy także jeszcze raz wskazać na to, że zaskarżona uchwała ustaliła dotychczasowe zagospodarowanie dla wszystkich terenów, do czasu realizacji ustaleń planu, co umożliwiło skarżącemu kontynuowanie dotychczasowego sposobu wykorzystania należących do niego działek. Nie może także mknąć uwadze, że kontynuacja ta jest także możliwa w oparciu o art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania (ust. 1). W ramach wykorzystywania terenów w sposób dotychczasowy dopuszcza się przebudowę lub remont istniejących obiektów budowlanych oraz montaż urządzeń, niepowodujące zmiany sposobu ich użytkowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (ust. 2). Skarżący wskazując na naruszenie jego interesu prawnego powoływał "brak możliwości kontynuowania produkcji rzemieślniczej w jakimkolwiek zakresie przez inny podmiot", jednak w ocenie Sądu hipotetyczne wykorzystanie nieruchomości skarżącego przez inne osoby lub podmioty nie może mieć znaczenia dla oceny naruszenia jego interesu prawnego w niniejszej sprawie. Zaskarżona uchwała nie uniemożliwiła także skarżącemu sprzedaży należących do niego działek. W tych warunkach nie sposób uznać, że zaskarżoną uchwałą został naruszony interes prawny skarżącego. Powyższe ustalenia wykluczały możliwość dokonania merytorycznej oceny zarzutów skarżącego odnoszących się do zaskarżonej uchwały. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi skarżącego. Zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W tej sprawie skargę odrzucono na rozprawie, jednak w ocenie Sądu zawarte w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zastrzeżenie "do dnia rozpoczęcia rozprawy" dotyczy tylko umorzenia postępowania w związku z cofnięciem pisma. Sąd jest natomiast zobligowany do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego, niezależnie od tego, czy odrzucenie pisma nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie. Jest oczywiste, że zwrot "do dnia rozpoczęcia rozprawy" odnosi się do pisma cofniętego. Poprzestanie na literalnej wykładni art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. budzi jednak wątpliwości, czy ten zwrot dotyczy również pisma odrzuconego, a więc tej części przepisu, która została zawarta przed spójnikiem alternatywnym "lub". Wobec tego, dla dokonania właściwego wyboru możliwości interpretacyjnej opartej na wykładni językowej, należy skorzystać z argumentów zaczerpniętych z metod wykładni pozajęzykowych, tj. systemowej i celowościowej. Dlatego Sąd wziął pod uwagę art. 222 p.p.s.a. zgodnie z którym nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Z tej regulacji wynika zatem wniosek, że pobranie wpisu powinno każdorazowo obligować Sąd do zwrotu wpisu w przypadku odrzucenia skargi i to nawet gdyby miało to nastąpić orzeczeniem NSA wydanym na podstawie art. 189 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 24 kwietnia 2018 r., I OSK 1236/16, LEX nr 2592321, CBOSA). Interpretacja art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna zatem uwzględniać inny przepis, dotyczący obowiązku ponoszenia opłaty od pisma odrzucanego, aby istotne w tej mierze regulacje były spójne i konsekwentne. Po drugie, trzeba dostrzec, że cofnięcie skargi, to czynność dyspozycyjna strony. Jest rozumiana jako wyraz przyznanego jej prawa do rozporządzalności skargą i w pełni zależy od woli skarżącego, który samodzielnie decyduje kiedy - przed rozprawą, czy w jej trakcie - tego dokona. Z kolei odrzucenie skargi jest rozstrzygnięciem podejmowanym autorytatywnie przez Sąd, który decyduje także, czy uczynić to na posiedzeniu niejawnym (a więc przed rozprawą), czy po przeprowadzeniu rozprawy. Stosownie bowiem do art. 90 § 2 p.p.s.a. sąd może wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. W tej sytuacji, uzależnianie zwrotu wpisu w razie, całkowicie zależnego od woli strony, cofnięcia skargi do dnia rozpoczęcia rozprawy, o której strona jest zawiadamiana z odpowiednim wyprzedzeniem (art. 91 § 2 p.p.s.a.) jest racjonalne. Natomiast nieprzystające do art. 222 p.p.s.a., jak również niecelowe, byłoby takie uzależnienie w odniesieniu do odrzucenia skargi, które nie zależy od woli strony, lecz wyłącznie od oceny prawnej sądu, bazującej na kryteriach obiektywnych, odnoszonych do momentu jej złożenia (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 16 czerwca 2020 r., I SA/Gl 280/20, LEX nr 3028564, CBOSA). Uwzględniając powyższe, Sąd, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi. dj