II SA/Łd 5/16

Dnia 16 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 roku sprawy ze skargi W. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: - umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. LS [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem W. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wykonania budowli do składowania kruszywa oraz wolnostojącego budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr ewid. 165 położonej w miejscowości G., gm. K.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu odwołania W. D., przywołaną wcześniej decyzją, umorzył postępowanie odwoławcze. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż podjął działania w celu ustalenia, czy autor odwołania – W. D. posiada przymiot strony stosownie do art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., powoływanej dalej jako: "k.p.a."). W tym celu organ pozyskał materiał dowodowy – mapy geodezyjne, z których jednoznacznie wynika, iż autor odwołania jest właścicielem działek nr ewidencyjny 164/1 i 164/2 usytuowanych w G., gm. K., które nie graniczą bezpośrednio z terenem działki nr ewidencyjny 132,stanowiącej własność B. S., na którym usytuowane są sporne obiekty budowlane. Z tego powodu organ stwierdził, iż W. D. nie posiada interesu prawnego w sprawie, tym samym zasadnym stało się umorzenie postępowania odwoławczego. Ponadto organ wyjaśnił, iż postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości, co oznacza, że może być ono skutecznie wszczęte tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej, jaką jest wniesienie odwołania. Oznacza to jednocześnie niedopuszczalność wszczęcia postępowania z urzędu, bowiem takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego byłoby dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z przepisem art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji prawo złożenia odwołania przysługuje stronie, a stroną postępowania – zgodnie z art. 28 k.p.a. – jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny to prawo podmiotowe przyznane przez przepis prawa, które można zrealizować w postępowaniu administracyjnym. Istnienie interesu prawnego znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny zachodzi w sytuacji, gdy istnieje związek pomiędzy obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że fakt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W konkluzji organ podkreślił, że skoro środek zaskarżenia został wniesiony przez osobę niebędącą stroną postępowania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. W skardze do sądu administracyjnego W. D. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazał na naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez odmowę przyznania mu statusu strony postępowania oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ II instancji zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza pominięcie wyjaśnień, złożonych przez odwołującego się, zawartych w piśmie z dnia 12 października 2015 roku oraz załączonych do pisma: kopii mapy do celów projektowych, kopii mapy do porównywania z terenem, dokładnego szkicu usytuowania obiektów budowanych oraz dokumentacji fotograficznej, potwierdzających istnienie interesu prawnego skarżącego do występowania w sprawie w charakterze strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. W toku postępowania sądowego ustalono, iż decyzją nr [...] z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...]. Decyzja wspomniana jest ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż cofnięcie skargi lub śmierć strony przy braku następstwa prawnego. Z bezprzedmiotowością postępowania w tym rozumieniu mamy do czynienia, gdy w toku postępowania a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia lub też gdy na skutek podjętych przez organ rozstrzygnięć wydanie wyroku okaże się zbędne. (por. T.Woś, H.Knysiak – Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str.496) W rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, wszczęte odwołaniem skarżącego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...]. Decyzja objęta odwołaniem została zaś ostatecznie wyeliminowania z obrotu prawnego na skutek stwierdzenia jej nieważności przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Ł. decyzja z dnia [...] nr [...]. Brak jest przeto przedmiotu odwołania. To zaś sprawia, że bezprzedmiotowa stała się także kontrola decyzji, umarzającej postępowanie odwoławcze, bowiem odnosi się ona do decyzji, której brak w obrocie prawnym. Rozstrzyganie zatem o legalności decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w takiej sytuacji uznać należy za zbędne. Nawet bowiem ewentualne uwzględnienie skargi, skutkowałoby umorzeniem postępowania odwoławczego z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. B.A.