II SA/Łd 500/08

Dnia 13 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. LS II SA/Łd 500/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent Miasta B. przyznał A.K. zasiłek pielęgnacyjny na okres od 1 lutego 2008 roku do 31 grudnia 2008 roku. Od powyższej decyzji A.K. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Zakwestionowała początkową datę przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Wyjaśniła, że poprzednio miała przyznany zasiłek pielęgnacyjny do 30 sierpnia 2007 roku. Przed upływem tego terminu złożyła w czerwcu 2007 roku kolejny wniosek, który najprawdopodobniej zaginął. Niestety nie dysponuje dowodem na potwierdzenie faktu złożenia wniosku. W jej ocenie powinna otrzymać wyrównanie za okres wsteczny, tj. od 1 września 2007 roku do 31 stycznia 2008 roku. Skarżąca wskazała ponadto, iż jej siostrze K.K. zasiłek pielęgnacyjny kończył się tego samego dnia, dlatego wnioski były składane jednocześnie 11 czerwca 2007 roku. W notatce służbowej z dnia 26 marca 2008 roku organ l instancji dodatkowo poinformował, że wniosek skarżącej nie został złożony - jak twierdzi - w czerwcu 2007 roku, bowiem wszystkie wnioski są rejestrowane i na żądanie osoby składającej wniosek organ potwierdza fakt złożenia wniosku, a następnie w wymaganym terminie wydawana jest decyzja administracyjna. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, póz. 1071 ze zm., cytowanej dalej jako kpa) - utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, póz. 992 ze zm.) i wskazał, iż na podstawie tego przepisu ustalono A. K. prawo do zasiłku pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, tj. od lutego 2008 roku do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Wniosek taki z wymaganymi dokumentami A.K. złożyła w dniu 14 lutego 2008 roku. Innych dowodów - wskazał organ II instancji - skarżąca nie przedstawiła. W szczególności dowodu dotyczącego złożenia w organie l instancji innego wniosku w dniu 11 czerwca 2007 roku, tj. tego samego dnia, kiedy wniosek składała jej siostra. Nadto wskazał organ odwoławczy, przeprowadzone przez organ l instancji postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że w dniu 11 czerwcu 2007 roku siostra skarżącej składała w tym organie stosowny wniosek. Natomiast w rejestrze przyjętych wniosków brak jest wpisu potwierdzającego, że w tym samym czasie wniosek składała też skarżąca. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu l instancji była prawidłowa. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła A.K. W swoim środku zaskarżenia wskazała, iż nie jest w stanie wykazać, iż wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego składała w czerwcu 2007 roku, albowiem uzyskała wówczas w organie administracji informację, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej nie ma obowiązku potwierdzania złożenia wniosku. Skarżąca wskazała, iż długo nie reagowała na brak zasiłku ponieważ wpływy z tego tytułu miały być przekazywane na konto rodziców, którzy dopiero w lutym 2008 roku sprawdzili wyciągi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub też przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W pierwszej kolejności zauważyć wypada, iż przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w sposób jednoznaczny określają, od którego momentu wnioskodawcy przysługuje prawo do świadczeń rodzinnych. Stosownie do treści art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżąca złożyła wniosek 14 lutego 2008 roku. Do wniosku załączyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane do 31 grudnia 2008 roku. Tym samym organ -mając na uwadze regulacje zawarte w art. 24 ust. 2 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych - zasadnie przyznał skarżącej zasiłek pielęgnacyjny od 1 lutego 2008 roku do 31 grudnia 2008 roku. Skarżąca nie wykazała przy tym, iż złożyła wniosek w czerwcu 2007 roku. Z przeprowadzonego przez organ l instancji postępowania wyjaśniającego wynika, iż w czerwcu wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego składała jedynie siostra skarżącej. Brak jakiegokolwiek dowodu na to, że wniosek składała również A. K. Przyznaje to sama skarżąca, potwierdzając, iż nie dysponuje żadnym dowodem, iż wniosek został złożony przed lutym 2008r. W świetle powyższego, wobec nieudowodnienia innej niż luty 2008r. daty złożenia wniosku nie można było przyznać skarżącej zasiłku za okres wsteczny, tj. od 1 września 2007 roku do 31 stycznia 2008 roku. Jak słusznie bowiem podnosi się w orzecznictwie nie jest możliwe przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego za okres wsteczny, przed złożeniem wniosku o przyznanie tego świadczenia, niezależnie od przyczyny późnego złożenia wniosku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2007 roku, sygn. akt l SA/Wa 217/07, Lex nr 316645). Wymaga również podkreślenia, że decyzje organów orzekających w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania zasiłków pielęgnacyjnych nie mają charakteru uznaniowego, a organy orzekające przy podejmowaniu decyzji muszą ściśle przestrzegać obowiązujących przepisów prawa. Z powyższych względów Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. A.K.