II SA/Łd 501/09

Dnia 12 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2009 roku sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata M. P., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, obejmującą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. LS Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] roku zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia inwestorom A. D. i M. D. na budowę wiaty na działce nr ew. [...], zlokalizowanej w P. przy ul. [...]. Powyższą decyzję odebrał osobiście R. K. w dniu 10 listopada 2008 roku (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). W dniu 30 kwietnia 2009 roku R. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...], nie składając jednak jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku stwierdził, że odwołanie R. K. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] roku zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu i pozostawił powyższe odwołanie bez rozpatrzenia. Organ odwoławczy podniósł, iż prawidłowo doręczona decyzja organu I instancji zawierała właściwe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Organ stwierdził na podstawie akt sprawy, że powyższe odwołanie zostało złożone osobiście przez skarżącego i na tej podstawie uznał, iż niewątpliwie jest ono spóźnione. Powyższe postanowienie w terminie przewidzianym ustawą zaskarżył R. K. Skarżący wskazał, iż nie miał potrzeby odwoływania się od decyzji Starosty [...] aż do kwietnia 2009 roku, kiedy to M.i A. D. przystąpili do dalszej części robót budowlanych, naruszając przy tym granicę działki skarżącego. R. K. wniósł nadto o uregulowanie prawne jego własności (działki nr ew. [...]) oraz "oddzielenie" jego działki od działki A. i M. D. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż kwestie naruszenia własności nie podlegają ocenie Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, a więc czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, a także z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie sądu, przy wydaniu kwestionowanego postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) cytowanej dalej jako p.p.s.a., skutkować winno jego uchyleniem. Istotą sprawy było zbadanie przez Sąd czy Wojewoda [...] prawidłowo ocenił, iż odwołanie R. K. od decyzji Starosty [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla tego typu czynności w treści art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 , poz. 1071 ze. zm.) dalej jako K.p.a. Stosownie do art. 129 § 2 K.p.a., czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż strona postępowania po otrzymaniu decyzji, dysponuje 14 dniami na złożenie odwołania w siedzibie organu, bądź nadania odwołania na adres tego organu za pośrednictwem poczty. W sytuacji, gdy organ odwoławczy bada termin wniesienia przez stronę odwołania i ma wątpliwość co do faktu jego złożenia w terminie, winien np. zwrócić się do organu I instancji o wskazanie i udokumentowanie tego, czy odwołanie zostało złożone przez stronę bezpośrednio w tym organie czy też zostało nadesłane do organu I instancji za pomocą poczty. Gdy organ II instancji oceni, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek – po myśli art. 134 k.p.a. - stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Należy podkreślić, iż powyższe wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej i nie jest zależne od swobodnego uznania organu. Odnosząc się do niniejszej sprawy podkreślić należy, iż istotnie decyzja organu I instancji doręczona prawidłowo skarżącemu w dniu 10 listopada 2008 roku, zawierała właściwe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Zatem ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był dzień 24 listopada 2008 roku. Skoro zaś skarżący odwołanie złożył dopiero dnia 30 kwietnia 2009 roku, to niewątpliwie uczynił to z uchybieniem terminu. Warto zauważyć, iż sam skarżący w treści skargi podniósł, że nie miał potrzeby odwoływania się od decyzji Starosty [...] aż do kwietnia 2009 roku. W tej sytuacji Sąd uznał, iż Wojewoda [...] w sposób prawidłowy wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu przez skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] roku. W związku z tym organ odwoławczy nie był uprawniony do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego złożonego przez skarżącego. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia prawa własności skarżącego przy wykonywaniu robót budowlanych należy wyjaśnić, że ani Wojewoda [...] ani też sądy administracyjne nie są właściwe do oceny tego typu kwestii. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu, orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). m.ch.