II SA/Łd 502/07

Dnia 15 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 listopada 2007 roku, sygn. akt II SA/Łd 502/07 w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a: 1/ odrzucić skargę kasacyjną; 2/ nakazać wypłacenie na rzecz skarżącej - A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwoty 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, zaksięgowanego w dniu 9 stycznia 2008 roku, pod poz. 60. (MSi) Wyrokiem z dnia 21 listopada 2007 roku, sygn. akt II SA/Łd 502/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie skarżącej w dniu 28 grudnia 2007 roku. W dniu 8 stycznia 2008 roku A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. wniosła skargę kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi od powyższego wyroku, sporządzoną przez prezesa zarządu. Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 151, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 121 § 2 i 4 oraz art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz oddalenie skargi i uznanie, że w stanie faktycznym będącym przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, powyżej wskazane przepisy dają podstawę prawną do nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w wysokości 15.000 zł. A ponadto podniosła także zarzut naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151, art. 133 § 1 w zw. z art. 7 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 119 § 1 i § 2, art. 121 § 2 i 4 poprzez oddalenie skargi i uznanie, że nałożenie na skarżącą grzywny w wysokości 15.000 zł jest w pełni uzasadnione i zgodne z obowiązującą w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasadą celowości oraz stosowaniem najłagodniejszego środka egzekucyjnego, mimo że w sprawie nie zostały w żaden sposób uzasadnione przyczyny nałożenia grzywny w określonej kwocie. Podnosząc powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie w dniu 8 stycznia 2008 roku skarżąca Spółka uiściła wpis od wniesionej skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należało odrzucić. Przede wszystkim wskazać jednak należy, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowanym przepisami ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. Skarga ta, aby mogła stać się przedmiotem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi być oparta na ściśle określonych podstawach zaskarżenia (art. 174 p.p.s.a.) i spełniać przepisane wymogi formalne. Z tego względu ustawodawca w art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a. wprowadził tzw. "przymus adwokacko-radcowski", który oznacza, że skarga kasacyjna ma być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego (w sprawach podatkowych). Przymus ten nie obowiązuje jedynie wówczas, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie wniesiona do Sądu skarga kasacyjna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że została sporządzona osobiście przez skarżącą, reprezentowaną jedynie przez prezesa zarządu, niebędącego ani adwokatem, ani radcą prawnym. Skarżąca nie należy przy tym do wskazanej wyżej grupy podmiotów uprawnionych do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej, co czyni skargę tę niedopuszczalną. Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 193 p.p.s.a. (MSi)