II SA/Łd 503/16

Dnia 14 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2016 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...], znak: [...]; 2. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na rzecz strony skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Decyzją z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., na podstawie art. 104, art. 107 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2013r., poz. 1340 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako: ustawa o PSP) po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...], określił nowy termin realizacji obowiązków nałożonych w pkt 1-5 do dnia 31 marca 2019r. w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jaki wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Komendant Miejski PSP w Ł., w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy i art. 104, art. 107 § 1 i § 3, art. 108 k.p.a. nakazał A Spółce z o.o. w Ł. wykonanie do dnia 31 grudnia 2017 r. obowiązków: 1. wyposażyć budynek w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami 25 z wężem półsztywnym oraz zaworami 52, zasilaną ze zbiornika o pojemności nie mniejszej niż 100m³ (na podstawie § 18 ust. 1, § 20, § 24 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów - Dz.U. Nr 109, poz. 719 dalej jako: rozporządzenie – w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej – Dz.U. z 2009 r., nr 178, poz. 1380 ze zm. – dalej jako ustawa) - wyposażyć budynek w dźwiękowy system ostrzegawczy (na podstawie § 29 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy; 2. doprowadzić do pełnej sprawności technicznej istniejący w obiekcie system sygnalizacji pożarowej oraz rozbudować instalację przeciwpożarową w sposób zapewniający całkowitą ochronę wszystkich pomieszczeń w budynku (na podstawie § 3, § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy); 3. usunąć materiały palne z dróg ewakuacyjnych – korytarzy (np. szafki, biurka, szafki ścienne) w budynku (na podstawie § 4 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia); 4. wyposażyć obiekt w przeciwpożarowy wyłącznik prądu (na podstawie § 183 ust. 2-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w związku art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy); Organ I instancji dodał, iż zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia w przypadkach szczególnie uzasadnionych lokalnymi uwarunkowaniami, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim PSP, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymienionych w § 19, § 23, § 24, § 25 ust. 1, 2, 5 i 6, § 27 ust. 1, 2, § 28 ust. 1, § 29 ust.1, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu. W odwołaniu od powyższej decyzji A Spółka z o.o. zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niewykonywalnej ze względu na brak faktycznej możliwości wykonania nałożonych obowiązków do dnia 31 grudnia 2017 r. z uwagi na czas potrzebny na przygotowanie, zaprojektowanie oraz wykonania prac w budynku; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o PSP, poprzez określenie terminu wykonania obowiązków w sposób, który nie uwzględnia obiektywnie czasu trwania wszystkich czynności niezbędnych do zakończenia remontu, na skutek czego pomimo wykonywania czynności niezwłocznie, strona nie ma możliwości wykonania obowiązków w zakreślonym terminie; - art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie dotyczącym określenia terminu wykonania obowiązków, w tym w szczególności w zakresie braku ustalenia terminu wykonania obowiązków w oparciu o przedstawiony przez stronę harmonogram wykonania inwestycji; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o PSP poprzez określenie obowiązków w sposób nieprecyzyjny i uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie sposobu wykonania obowiązku, w tym w szczególności obowiązków określonych w pkt 3 decyzji, poprzez nałożenie obowiązku "rozbudowy instalacji przeciwpożarowej w sposób zapewniający całkowitą ochronę". Wskazując na zasadność formułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona zwróciła uwagę, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że stan faktyczny został ustalony w oparciu o treść protokołu czynności kontrolnych z dnia 4 stycznia 2016 r., uzasadnienie nie zawiera zaś żadnej wzmianki na temat pisma z dnia 11 stycznia 2016 r. złożonego przez stronę, nie wiadomo zatem czy wyjaśnienia tam zawarte zostały poddane weryfikacji, czy zostały przez organ uwzględnione przy wydawaniu decyzji. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki PSP w Ł. określił nowy termin realizacji obowiązków nałożonych decyzją organu I instancji, w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniach 14, 16 i 21 grudnia 2015 r. przeprowadzona została kontrola w obiekcie biurowym zlokalizowanym przy ul. A 12 w Ł.. Wyniki kontroli stały się podstawą do działań organu I instancji i w następstwie nakazania Spółce wykonania określonych prac. Jednocześnie w ramach postępowania odwoławczego organ II instancji zwrócił się do współużytkownika wieczystego przedmiotowej nieruchomości z informacją co do wydanych z udziałem Spółki rozstrzygnięć i podejmowanych czynności kontrolnych, umożliwił zapoznanie się z materiałem i wypowiedzenie się. W odpowiedzi na pismo organu, przedstawiciel współużytkownika wieczystego wyjaśnił, iż czas na wykonanie fazy projektowej i robót remontowych w administrowanym obiekcie powinien zostać określony w terminie zaproponowanym przez Spółkę czyli 36 miesięcy licząc od daty otrzymania decyzji przez Spółkę. Organ odwoławczy wskazał, iż wprawdzie nie zgadza się z zarzutem odwołania, iż decyzja była niewykonalna, jednocześnie przychyla się do prośby Spółki oraz stanowiska współużytkownika wieczystego o przesunięcie terminu na realizację obowiązków zawartych w pkt 1-5 decyzji do dnia 31 marca 2019 r. czemu dał wyraz w sentencji decyzji, zapewniając tym samym stronom możliwość zaplanowania i zgromadzenia wystarczających środków finansowych na realizację wszystkich obowiązków i zaplanowanego remontu budynku biurowego. Za chybiony organ uznał zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. gdyż wszystkie strony postępowania miały możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji i z uprawnienia tego nie skorzystały, a organ I instancji wszechstronnie rozważył cały zebrany materiał dowodowy. W ocenie organu II instancji zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są trafione, w zaskarżonej decyzji podane zostały fakty, które uznał organ I instancji za udowodnione, a następnie dokonał oceny przyjętego stanu faktycznego. Powołał się także na przepisy obowiązującego prawa w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, które przedstawił w sposób zrozumiały dla stron. W zebranym materiale dowodowym wnioski i twierdzenia organu I instancji znajdują oparcie. Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, czynności kontrolno-rozpoznawcze dotyczyły uchybień będących podstawą do uznania użytkowanego, istniejącego budynku biurowego za zagrażający życiu ludzi poprzez nie zapewnienie bezpiecznej ewakuacji dla osób mogących przebywać na terenie obiektu. Przedmiotem rozstrzygnięcia było zatem nakazanie usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie, bez wprowadzania rygorystycznego zakazu eksploatacji części budynku. Organ I instancji wskazując na istnienie nieprawidłowości orzekał o obowiązku ich jak najszybszego usunięcia. Wymieniono je jako konsekwencję czynności kontrolno-rozpoznawczych. Za chybiony organ II instancji uznał także zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nieprecyzyjne określenie w pkt 3 decyzji obowiązku. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z wytycznymi PKN-CEN-TS 54-14;2006 do projektowania systemu sygnalizacji pożarowej. Część 14. Wytyczne planowania projektowania, instalowania, odbioru, eksploatacji i konserwacji w punktach 5.3.2 i 5.3.3 zapisano, że ochrona całkowita "to ochrona wszystkich części budynku. Ochronę całkowitą stanowi instalacja sygnalizacji pożarowej z automatycznym wykrywaniem pożaru, obejmująca wszystkie przestrzenie w budynku z wyjątkiem tych, które są wyłączone przez niniejsze wytyczne". Organ I instancji zlecił prawidłowo rozbudowę istniejącego systemu sygnalizacji pożarowej i objęcie wszystkich pomieszczeń dozorem poprzez system sygnalizacji pożarowej SSP, co jest zgodne z ww. wytycznymi. Zaznaczył, że w przedłożonych protokołach z konserwacji SSP zostały zapisane uwagi dotyczące pełnej sprawności systemu zainstalowanego w przedmiotowym budynku. Nie gwarantuje on wykrycia pożaru zaistniałego w pomieszczeniu, gdzie brak jest elementów detekcji systemu. Pogarsza to w sposób znaczący ochronę przeciwpożarową budynku i szybkiego wykrycia pożaru w zarodku z przekazaniem informacji do straży pożarnej przez system monitoringu pożarowego oraz do właściwych służb dozoru obiektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka A zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niewykonywalnej ze względu na brak faktycznej możliwości wykonania nałożonych obowiązków do dnia wskazanego w zaskarżonej decyzji z uwagi na czas potrzebny na przygotowanie, zaprojektowanie oraz wykonania prac w budynku; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o PSP, poprzez określenie terminu wykonania obowiązków, w sposób który nie uwzględnia obiektywnie czasu trwania wszystkich czynności niezbędnych do zakończenia remontu, na skutek czego pomimo wykonywania czynności niezwłocznie, strona nie ma możliwości wykonania obowiązków w zakreślonym terminie; - art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie dotyczącym określenia terminu wykonania obowiązków, w tym w szczególności w zakresie braku ustalenia terminu wykonania obowiązków w oparciu o przedstawiony przez stronę harmonogram wykonania inwestycji; - art. 8 k.p.a. w ten sposób, że organ II instancji wskazując na prawidłowość przeprowadzonego postępowania szczegółowo nie wyjaśnił na jakiej zasadzie wyliczył czas niezbędny do wykonania decyzji, a także w uzasadnieniu decyzji wskazał, ze możliwe jest wnoszenie przez stronę skarżącą wniosku o przedłużenie terminu wykonania decyzji, co pośrednio zakłada nie wykonania jej w zakreślonym terminie, a stanowi to naruszenie zasady, że organy obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Wskazując na powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu strona powtórzyła argumentację odwołania zwracając dodatkowo uwagę, iż obecnie negocjacje zmierzające do wykupu całej nieruchomości zostały zerwane z inicjatywy współwłaściciela budynku, co znacząco wydłuży czas wykonania remontu i może rodzić kolejne problemy, w sytuacji gdyby udział we współwłasności przejął inny podmiot. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wniósł o oddalenie skargi w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 p.p.s.a.), przy czym wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., wskazując jako podstawę swego rozstrzygnięcia m.in. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., określił nowy termin realizacji obowiązków nałożonych decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...], a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie tylko nie znajduje oparcia w przywołanym przepisie, ale i analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów wskazuje, że wydanie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem wyczerpującego postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Wskazane uchybienia obligowały do wyeliminowania z obrotu rozstrzygnięć obu instancji w oparciu o przepis art. 135 p.p.s.a. W ocenie sądu należy wyraźnie zaznaczyć, iż organy Państwowej Straży Pożarnej są organami administracji publicznej, co więcej w przypadkach wynikających z art. 26 ust. 1 ustawy o PSP – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawnione są w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. A skoro tak, to oczywistym jest, iż przed wydaniem takiej decyzji wspominane organy PSP obowiązane są przeprowadzić postępowanie administracyjne z poszanowaniem reguł wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Fakt wydawania decyzji przez organ ochrony przeciwpożarowej nie może być powodem zaniechania właściwego trybu wydawania decyzji, wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy niezbędnych dla rozstrzygnięcia i zapewnienia stronie czynnego udziału, skoro ustawa o Państwowej Straży Pożarnej nie zawiera wyłączenia stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Dla potrzeb kontrolowanej sprawy wskazać nadto trzeba, iż stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy, właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. Z kolei, w art. 4 ust. 1 ustawy, na który wskazuje w swej decyzji Komendant Miejski PSP ustawodawca wskazał, iż właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany do zachowania i działań określonych w pkt 1 – 7 ustawy. Z przywołanych norm prawnych jasno wynika, iż przed wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o PSP, niezbędne jest jednoznaczne ustalenie adresata takiej decyzji, co za tym adresata nakładanych obowiązków. A skoro tak, to organ PSP obowiązany jest, przy wykorzystaniu środków prawnych opisanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, przeprowadzić wyczerpujące postępowanie wyjaśniające ustalając w sposób nie budzący wątpliwości adresata nakładanych decyzją obowiązków. W niniejszej sprawie, lektura akt administracyjnych w świetle sentencji kontrolowanych rozstrzygnięć, uzasadnia twierdzenie, iż organy zaniechały wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Jak wynika z pisma skarżącej spółki z dnia 11 grudnia 2015 r. strona posiada udział w użytkowaniu wieczystym oraz we współwłasności budynku biurowego zlokalizowanego w Ł. ul. A 12. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika natomiast, że udział w użytkowaniu wieczystym oraz we współwłasności przedmiotowego budynku posiada również B SA. Organ I instancji nie wyjaśniając, czy przedstawiona okoliczność ma wpływ w świetle obwiązujących przepisów prawa materialnego (art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy) na określenie adresata decyzji, zupełnie pominął ten podmiot rozstrzygając sprawę. Tymczasem zapisy protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia 4 stycznia 2016 r. wskazują, że przedstawiciel wymienionego wyżej banku brał w nich udział, a w końcowej części (str. 8 protokołu) widnieje zapis o tym, aby obowiązki zawarte w decyzjach nałożyć na B SA. Przebieg postępowania odwoławczego wskazuje natomiast, iż organ II instancji powziął wątpliwość co do kręgu stron postępowania, gdyż w piśmie z dnia 31 marca 2016 r. zawiadomił B SA jako współwłaściciela i współużytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości o treści decyzji organu I instancji, przekazując w załączeniu treść decyzji z dnia [...] oraz odwołanie złożone przez spółkę A w celu zapoznania się i pouczył o prawie do wypowiedzenia się (art. 10 k.p.a.). Kolejnym krokiem organu II instancji było doręczenie B SA zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak i organ odwoławczy nie zawarł w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia jakichkolwiek argumentów pozwalających ocenić zgodność z prawem nałożenia obowiązków na jeden z podmiotów będących współwłaścicielem obiektu z pominięciem drugiego. W aktach sprawy brak jest również dokumentów pozwalających ocenić relację obu podmiotów wobec przedmiotu współwłasności i zakres ich powinności wobec kontrolowanego obiektu. Wskazane błędy w postępowaniu prowadzonym przez organy PSP w niniejszej sprawie uzasadniają ocenę sądu, iż organy te nie wyjaśniły istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czyniąc zasadnym zarzut naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, nie wyjaśniwszy na etapie zawiadomienia o wszczęciu postępowania kręgu stron tegoż postępowania, organy uniemożliwiły w istocie współwłaścicielowi obiektu i współużytkownikowi wieczystemu realny udział w postępowaniu i skorzystanie chociażby z zasady czynnego udziału w postępowaniu, o której mowa w art. 10 k.p.a. Wprawdzie, jak wynika z zapisu protokołu kontroli z dnia 4 stycznia 2016 r., w czynnościach tych uczestniczył przedstawiciel B SA, jednakże całe postępowanie organu I instancji poczynając od zawiadomienia o jego wszczęciu prowadzone było bez udziału tego podmiotu, i co istotne bez żadnych wyjaśnień w tym zakresie. Lektura akt administracyjnych potwierdza, iż dopiero na etapie postępowania odwoławczego organ II instancji uznał, iż B SA winien być stroną i podjął określone wyżej działania procesowe (doręczenie decyzji i odwołań), ale i tenże organ odwoławczy nie uznał za stosowne podjąć rozważań co do materialnych konsekwencji wynikających ze współwłasności obiektu w kontekście przepisów ustawy o ochronie przeciwpożarowej (art. 4 ust. 1). Nie budzi również wątpliwości, iż pojawienie się na etapie postępowania odwoławczego nowego podmiotu, co więcej doręczenie mu zaskarżonej decyzji, winno co najmniej znaleźć wyjaśnienie w argumentacji uzasadnienia (art. 10, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a.). W świetle szeregu uchybień przepisom postępowania związanym z niewyjaśnieniem istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, które już uzasadniały wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanych decyzji, zwrócić również należy uwagę na naruszenie przez organ II instancji przepisu art. 138 k.p.a. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. jako podstawę swego rozstrzygnięcia wskazał m.in. na zapis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i określił nowy termin realizacji obowiązków nałożonych decyzją z dnia 8 lutego 2016 r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Tymczasem podkreślić należy, że przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć, które uprawniony i obowiązany jest – w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych ustalonych w sprawie – podjąć organ odwoławczy. Nie jest zatem dopuszczalne wydanie rozstrzygnięcia o treści nieprzewidzianej w tym przepisie. Sentencja zaskarżonego rozstrzygnięcia niewątpliwie nie odpowiada dyspozycji z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., również w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji trudno doszukiwać się wyjaśnienia przyczyn takiego zapisu. Powyższe obliguje sąd do wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Ponownie prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie – z uwzględnieniem powyższych uwag – organy winny pamiętać, iż działają w ramach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Oznacza to m.in. szczególną wnikliwość w wyjaśnieniu wszelkich niezbędnych dla rozstrzygnięcia okoliczności w zakresie nie tylko przedmiotowym, ale i podmiotowym, a także poszanowanie interesów wszystkich stron postępowania i zapewnienie im realnego, czynnego udziału w tymże postępowaniu. Ważne jest, aby argumentacja organu była jasna i przekonywująca, a wydane rozstrzygnięcia odpowiadały przepisom prawa procesowego i materialnego. Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłaty za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). a.tp.