II SA/Łd 504/10

Dnia 13 lipca 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E.W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną postanawia: 1) przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych; 2) odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. AG E.W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Wyrokiem z dnia 6 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę E.W. W dniu 12 lipca 2010 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem, synową i wnuczkiem. Dochody rodziny kształtują się na poziomie 2165,42 złotych miesięcznie (renta skarżącej i wynagrodzenie za pracę syna skarżącej). Skarżąca posiada dom o powierzchni 101 m kw. Strona skarżąca nie zadeklarowała posiadania żadnych wartościowych przedmiotów, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu strona podała, że miesięczne średnie wydatki na utrzymanie domu kształtują się na poziomie ok. 520 złotych. Skarżąca jest inwalidą, co wiąże się z wydatkami na leki. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżącej do przyznania prawa pomocy jedynie w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Jak bowiem wynika z akt sprawy, strona w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru – radcę pr. W.P. Oznacza to, że nie może zostać uwzględnione żądanie skarżącej w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Na uwzględnienie zasługuje natomiast wniosek skarżącej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Przede wszystkim na uwadze należało mieć fakt, iż średni dochód na członka rodziny skarżącej wynosi ok. 541 złotych. Wysokość deklarowanych dochodów pozwala zatem na uznanie, że strona nie jest w stanie wygospodarować środków na opłacenie pełnych kosztów sądowych. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG