II SA/Łd 504/16

Dnia 14 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2016 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...], znak: [...]; 2. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na rzecz strony skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Zaskarżoną decyzją z [...] znak [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.: pkt 1 - określił nowy termin realizacji obowiązków nałożonych w punktach: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z [...] znak: [...] do dnia 31 marca 2019 r.; pkt 2 - w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na podstawie protokołu sporządzonego w dniu 4 stycznia 2016 r. z czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w dniach 14, 16 i 21 grudnia 2015 r. w obiekcie biurowym wysokościowym (17-kondygnacyjnym), zlokalizowanym przy A w Ł., decyzją z dnia [...] znak: [...], wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1340 ze zm.) – w skrócie "ustawa", § 15 ust. 1 i § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109, poz. 719) – w skrócie "rozporządzenie MSWiA z 2010 r." w związku z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – w skrócie "rozporządzenie" oraz art. 104, art. 107 § 1 i 3, art. 108 k.p.a., nakazał A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. realizację w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. następujących obowiązków: 1. klatki schodowe budynku oddzielić od poziomych dróg komunikacji ogólnej przedsionkami przeciwpożarowymi, na podstawie § 246 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 16 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MSWiA z 2010 r.; 2. wyposażyć klatki schodowe w urządzenia zapobiegające zadymieniu, na podstawie § 246 ust. 2 rozporządzenia w związku z § 16 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z 2010 r.; 3. zastosować rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające przed zadymieniem poziomych dróg ewakuacyjnych (korytarzy komunikacyjnych) w budynku, na podstawie § 247 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 16 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z 2010 r.; 4. dostosować długości dojść ewakuacyjnych (dróg ewakuacyjnych) do obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w budynku, tj. do 30 m przy jednym dojściu oraz 60 m przy co najmniej dwóch dojściach ewakuacyjnych, na podstawie § 256 ust. 3 rozporządzenia w związku z § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MSWiA; 5. wyposażyć drogi ewakuacyjne budynku w samoczynnie załączające się awaryjnie oświetlenie ewakuacyjne spełniające wymagania Polskiej Normy, na podstawie § 181 ust. 3 pkt 2 lit. d rozporządzenia w związku z § 15 ust. 1 pkt 5 i § 16 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia MSWiA z 2010 r.; 6. usunąć lub doprowadzić do stopnia co najmniej trudno zapalności łatwozapalne wykładziny podłogowe, występujące na drogach ewakuacyjnych (korytarzach) w budynku, na podstawie § 258 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw. z § 16 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia MSWiA z 2010 r.; 7. wyposażyć budynek w dźwig przystosowany do potrzeb ekip ratowniczych, spełniających wymagania Polskiej Normy dotyczącej dźwigów dla straży pożarnej, na podstawie § 253 rozporządzenia w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (j.t. Dz.U. z 2009 r. nr 178, poz. 1380 ze zm.); 8. dokonać podziału budynku na strefy pożarowe zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi (w budynku wysokościowym zaliczonym do kategorii zagrożenia ludzi ZL III dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej nie może przekraczać 2.500m2), na podstawie § 227 ust. 1 rozporządzenia w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej; 9. dostosować szerokość spoczników klatek schodowych do wymagań § 68 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z 2010 r. Jednocześnie organ wskazał, że na podstawie § 2 rozporządzenia nakazane obowiązki mogą być spełnione w sposób inny niż podany w przedmiotowym rozporządzeniu, z zachowaniem trybu postępowania określonego w wymienionym przepisie. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A Sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia: a) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niewykonalnej ze względu na brak faktycznej możliwości wykonania nałożonych obowiązków do dnia 31 grudnia 2017 r. z uwagi na czas potrzebny na przygotowanie, zaprojektowanie oraz wykonanie prac w budynku, b) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 oraz w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy poprzez określenie terminu wykonania obowiązków w sposób, który nie uwzględnia obiektywnie czasu trwania wszystkich czynności niezbędnych do zakończenia remontu, na skutek czego pomimo wykonania czynności niezwłocznie skarżący nie ma możliwości wykonania obowiązków w zakreślonym terminie, c) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak zawarcia w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie dotyczącym określenia terminu wykonania obowiązków, w tym w szczególności w zakresie braku ustalenia terminu wykonania obowiązków w oparciu o przedstawiony przez skarżącego harmonogram wykonania inwestycji. Wskazaną na wstępie decyzją Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., działając na podstawie art. 104, art. 107 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, pkt 1 - określił nowy termin realizacji obowiązków nałożonych w punktach: 1-9 decyzją organu I instancji; pkt 2 - w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Komendanta Miejskiego PSP w Ł. jest w pełni zasadna, a nałożone na stronę obowiązki zawarte w punktach 1-9 są prawnie uzasadnione. Jednocześnie organ odwoławczy nie znalazł żadnych podstaw do stwierdzenia, że organ I instancji wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa. Organ II instancji wskazał dalej, że w dniu 31 marca 2016 r. prowadząc dodatkowe czynności dowodowe wystosował pisemne zawiadomienie do A Banku S.A. w W. (centrali), jako współużytkownika wieczystego w (3597/10000) częściach przedmiotowej nieruchomości ustalonego na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr 956/00 z dnia 28 lutego 2000 r., o treści zaskarżonych przez A Sp. z o.o. decyzji administracyjnych organu I instancji, zapewniając jednocześnie spełnienie zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłaszanych żądań. W dniu 14 kwietnia 2016 r. do Komendy Wojewódzkiej wpłynęła pisemna odpowiedź A Banku S.A., że czas na wykonanie fazy projektowej i robót remontowych w administrowanym obiekcie powinien zostać określony w terminie zaproponowanym przez Spółkę A czyli 36 miesięcy licząc od daty otrzymania decyzji przez stronę odwołującą się. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. i stwierdził, że określony czas wykonania decyzji w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r., w ocenie obydwu organów PSP był wystarczający na zrealizowanie poszczególnych obowiązków. Co więcej, w każdym momencie mógł zostać przedłużony na pisemny wniosek jednej ze stron skierowany do Komendanta Miejskiego PSP w Ł., jeśli zaistniałyby niespodziewane trudności z realizacją któregoś z obowiązków nałożonych przedmiotową decyzją lub strona skorzystałaby z innego trybu przewidzianego przepisami prawa - uzgodnienia innych rozwiązań zamiennych przedstawionych w dokumentacji pt.: "Ekspertyza techniczna" opracowanej przez rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowego i budowlanego dla przedmiotowego istniejącego budynku biurowego, nie pogarszając jednocześnie warunków ochrony przeciwpożarowej. Nie mniej jednak organ odwoławczy zgodził się z argumentami odwołującej, że kosztorys remontu i harmonogram prac zakładają dostosowanie obiektu w okresie ok. 32 miesięcy i powinien zostać on pozytywnie uwzględniony przez organ wydający decyzję. Jednocześnie organ zaakceptował prośbę złożoną w odwołaniu Spółki A oraz stanowisko A Banku S.A. w piśmie z dnia 7 kwietnia 2016 r. o przesunięciu terminu na realizację obowiązków zawartych w punktach od 1 - 9 decyzji do dnia 31 marca 2019 r., czemu dał wyraz w sentencji niniejszej decyzji, zapewniając tym samym stronom możliwość zaplanowania i zgromadzenia wystarczających środków finansowych na realizację wszystkich obowiązków i zaplanowanego remontu budynku biurowego. Organ odwoławczy za chybiony również uznał zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a., albowiem wszystkie strony niniejszego postępowania miały możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji i z uprawnienia tego nie skorzystały, a organ I instancji wszechstronnie rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. O wszczęciu postępowania organ I instancji powiadomił wszystkie strony pismem z dnia 12 stycznia 2016 r., o zakończeniu czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w dniach 14, 16 i 21 grudnia 2015 r., pouczając o możliwości złożenia wyjaśnień i dowodów w terminie 7 dni od daty otrzymania tego pisma w siedzibie Komendy Miejskiej PSP w Ł.. Skarżąca Spółka z możliwości tej nie skorzystała, nie wniosła żadnych innych dodatkowych wyjaśnień i dowodów. Nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), ani zarzut niewłaściwej oceny tego materiału (art. 80 k.p.a.). Organ I instancji w decyzji podał fakty, które uznał za udowodnione, a następnie również dokonał oceny przyjętego stanu faktycznego. Powołał się także na przepisy obowiązującego prawa w uzasadnieniu swej decyzji, które przedstawił w sposób zrozumiały dla stron niniejszego postępowania. W zebranym materiale dowodowym sprawy wnioski i twierdzenia organu I instancji znajdują także oparcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut braku wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się organ I instancji przy określeniu terminu wykonania obowiązków w oparciu o przedstawiony przez skarżącego harmonogram wykonania prac remontowych (art. 11 k.p.a.). Prowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne dotyczyło stwierdzonych w trakcie przeprowadzonych w dniach 14, 16 i 21 grudnia 2015 r. czynności kontrolno-rozpoznawczych w budynku biurowym (wysokościowym 17 –kondygnacyjnym) uchybień, będących podstawą do uznania użytkowanego istniejącego budynku biurowego za zagrażający życiu ludzi poprzez niezapewnienie bezpiecznej ewakuacji dla osób mogących przebywać na terenie przedmiotowego obiektu. Przedmiotem rozstrzygnięcia było zatem nakazanie usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie, bez wprowadzania rygorystycznego zakazu eksploatacji części budynku. Organ I instancji wskazując na istnienie nieprawidłowości orzekał o obowiązku ich jak najszybszego usunięcia. Wymieniono je jako konsekwencję ustaleń czynności kontrolno-rozpoznawczych. W związku z powyższym organ, nie znajdując żadnych podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji, orzekł jak w sentencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. reprezentowana przez radcę prawnego F.W. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji, wskazując na naruszenie: a) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niewykonalnej ze względu na brak faktycznej możliwości wykonania nałożonych obowiązków w zakreślonym decyzją terminie, z uwagi na czas potrzebny na przygotowanie, zaprojektowanie oraz wykonanie prac w budynku; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy poprzez określenie terminu wykonania obowiązków w sposób, który nie uwzględnia obiektywnie czasu trwania wszystkich czynności niezbędnych do zakończenia remontu, na skutek czego pomimo wykonywania czynności niezwłocznie, skarżący nie ma możliwości wykonania obowiązków w zakreślonym terminie; c) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak zawarcia w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie dotyczącym określenia terminu wykonania obowiązków, w tym w szczególności w zakresie braku ustalenia terminu wykonania obowiązków w oparciu o przedstawiony przez skarżącego harmonogram wykonania inwestycji; d) art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wskazując na prawidłowość przeprowadzonego postępowania szczegółowo nie wyjaśnił, na jakiej zasadzie wyliczył czas niezbędny do wykonania decyzji, a także w uzasadnieniu decyzji wskazał, że możliwe jest wnoszenie przez Spółkę wniosku o przedłużenie terminu wykonania decyzji, co pośrednio zakłada niewykonanie jej w zakreślonym decyzją terminie, a stanowi to naruszenie zasady określonej w art. 8 k.p.a. Uzasadniając sformułowane wyżej zarzuty Spółka powieliła zasadnicze argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 października 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, natomiast pełnomocnicy organu wnieśli o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 p.p.s.a.), przy czym wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., wskazując jako podstawę swego rozstrzygnięcia m.in. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., określił nowy termin realizacji obowiązków nałożonych decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z [...]., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie tylko nie znajduje oparcia w przywołanym przepisie, ale i analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów wskazuje, że wydanie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem wyczerpującego postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Wskazane uchybienia obligowały do wyeliminowania z obrotu rozstrzygnięć organów obu instancji w oparciu o przepis art. 135 p.p.s.a. W ocenie sądu należy wyraźnie zaznaczyć, iż organy Państwowej Straży Pożarnej (w skrócie organy PSP) są organami administracji publicznej, co więcej - w przypadkach wynikających z art. 26 ust. 1 ustawy, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawnione są w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. A skoro tak, to oczywistym jest, iż przed wydaniem takiej decyzji wspominane organy PSP obowiązane są przeprowadzić postępowanie administracyjne z poszanowaniem reguł wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Fakt wydawania decyzji przez organ ochrony przeciwpożarowej nie może być powodem zaniechania właściwego trybu wydawania decyzji, wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy niezbędnych dla rozstrzygnięcia i zapewnienia stronie czynnego udziału, skoro ustawa o Państwowej Straży Pożarnej nie zawiera wyłączenia stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dla potrzeb kontrolowanej sprawy wskazać nadto trzeba, iż stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. Z kolei w art. 4 ust. 1 tej ustawy, na który wskazuje w swej decyzji Komendant Miejski PSP, ustawodawca wskazał, iż właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany do zachowania i działań określonych w pkt 1 – 7 ustawy. Z przywołanych norm prawnych jasno wynika, iż przed wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 26 ust. 1 ustawy, niezbędne jest jednoznaczne ustalenie adresata takiej decyzji, a co za tym idzie - adresata nakładanych obowiązków. A skoro tak, to organ PSP obowiązany jest, przy wykorzystaniu środków prawnych opisanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, przeprowadzić wyczerpujące postępowanie wyjaśniające ustalając w sposób nie budzący wątpliwości adresata nakładanych decyzją obowiązków. W niniejszej sprawie lektura akt administracyjnych, w świetle sentencji kontrolowanych rozstrzygnięć, uzasadnia twierdzenie, iż organy zaniechały wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Przede wszystkim organy obu instancji nie wyjaśniły jednoznacznie, kto winien być adresatem ich decyzji. Jak wynika z pisma skarżącej spółki z dnia 11 grudnia 2015 r. strona skarżąca posiada udział w użytkowaniu wieczystym oraz we współwłasności budynku biurowego zlokalizowanego w Ł. al. A. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika natomiast, że udział w użytkowaniu wieczystym oraz we współwłasności przedmiotowego budynku posiada również A. Organ I instancji nie wyjaśniając, czy przedstawiona okoliczność ma wpływ w świetle obwiązujących przepisów prawa materialnego (art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy) na określenie adresata decyzji, zupełnie pominął ten podmiot rozstrzygając sprawę. Tymczasem zapisy protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia 4 stycznia 2016 r. wskazują, że przedstawiciel wymienionego wyżej banku brał w nich udział, a w końcowej części (str. 8 protokołu) widnieje zapis o tym, aby obowiązki zawarte w decyzjach nałożyć na A. Przebieg postępowania odwoławczego wskazuje natomiast, iż organ II instancji powziął wątpliwość co do kręgu stron postępowania, gdyż w piśmie z dnia 31 marca 2016 r. zawiadomił – A Bank SA jako współużytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości - o treści decyzji organu I instancji, przekazując w załączeniu treść decyzji z [...] oraz odwołanie złożone przez spółkę A w celu zapoznania się i pouczył o prawie do wypowiedzenia się (art. 10 k.p.a.). Kolejnym krokiem organu II instancji było doręczenie A Bankowi S.A. zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak organ odwoławczy nie zawarł w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia jakichkolwiek argumentów pozwalających ocenić zgodność z prawem nałożenia obowiązków na jeden z podmiotów będących współwłaścicielem obiektu, z pominięciem drugiego. W aktach sprawy brak jest również dokumentów pozwalających ocenić relację obu podmiotów wobec przedmiotu współwłasności i zakres ich powinności wobec kontrolowanego obiektu. Wskazane błędy w postępowaniu prowadzonym przez organy PSP w niniejszej sprawie uzasadniają ocenę sądu, iż organy te nie wyjaśniły istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czyniąc zasadnym zarzut naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, nie wyjaśniwszy na etapie zawiadomienia o wszczęciu postępowania kręgu stron tegoż postępowania, organy uniemożliwiły w istocie współwłaścicielowi obiektu i współużytkownikowi wieczystemu realny udział w postępowaniu i skorzystanie chociażby z zasady czynnego udziału w postępowaniu, o której mowa w art. 10 k.p.a. Wprawdzie, jak wynika z zapisu protokołu kontroli z dnia 4 stycznia 2016 r., w czynnościach tych uczestniczył przedstawiciel A Banku SA, jednakże całe postępowanie organu I instancji, poczynając od zawiadomienia o jego wszczęciu, prowadzone było bez udziału tego podmiotu, i co istotne - bez żadnych wyjaśnień w tym zakresie. Lektura akt administracyjnych potwierdza, że dopiero na etapie postępowania odwoławczego organ II instancji uznał, iż A Bank SA winien być stroną i podjął określone wyżej działania procesowe (doręczenie decyzji i odwołań), ale i tenże organ odwoławczy nie uznał za stosowne podjąć rozważań co do materialnych konsekwencji wynikających ze współwłasności ( współużytkowania ) obiektu w kontekście przepisów ustawy o ochronie przeciwpożarowej (art. 4 ust. 1). Nie budzi również wątpliwości, iż pojawienie się na etapie postępowania odwoławczego nowego podmiotu, co więcej - doręczenie mu zaskarżonej decyzji, winno co najmniej znaleźć wyjaśnienie w argumentacji uzasadnienia (art. 10, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a.). W świetle szeregu uchybień przepisom postępowania związanych z niewyjaśnieniem istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, które już uzasadniały wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanych decyzji, zwrócić również należy uwagę na naruszenie przez organ II instancji przepisu art. 138 k.p.a. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. jako podstawę swego rozstrzygnięcia wskazał m.in. na zapis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i określił nowy termin realizacji obowiązków nałożonych decyzją z dnia 5 lutego 2016 r. a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Tymczasem podkreślić należy, że przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć, które uprawniony i obowiązany jest – w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych ustalonych w sprawie – podjąć organ odwoławczy. Nie jest zatem dopuszczalne wydanie rozstrzygnięcia o treści nieprzewidzianej w tym przepisie. Sentencja zaskarżonego rozstrzygnięcia niewątpliwie nie odpowiada dyspozycji z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Również w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji trudno doszukiwać się wyjaśnienia przyczyn takiego zapisu. Powyższe obliguje sąd do wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Ponownie prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie – z uwzględnieniem powyższych uwag – organy winny pamiętać, iż działają w ramach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Oznacza to m.in. szczególną wnikliwość w wyjaśnieniu wszelkich niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności w zakresie nie tylko przedmiotowym, ale i podmiotowym, a także poszanowanie interesów wszystkich stron postępowania i zapewnienie im realnego, czynnego udziału w tymże postępowaniu. Ważne jest, aby argumentacja organu była jasna i przekonywująca, a wydane rozstrzygnięcia odpowiadały przepisom prawa procesowego i materialnego. Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłaty za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). JK