II SA/Łd 51/02

Dnia 3 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant referent – stażysta Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. S., J. H., S. W., M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. - Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...] Starosta Powiatu [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., nr 106, poz. 1126) i art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 109, poz. 1157) oraz 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J. i T. małż. Z. oraz dla M. i J. małż. M. reprezentujących Spółkę Jawną A w Z. obejmujące stację paliw płynnych wraz ze szczegółowo wymienionymi w decyzji obiektami, zlokalizowaną w Z. przy ul. A 14, na terenie działek nr 126/1 i 126/2. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, ze inwestorzy złożyli w dniu 4 maja 2001 r. wniosek wraz z informacją ekologiczną, dotyczący określenia obowiązku i zakresu opracowania raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji paliw płynnych w Z. przy ul. A 14, na terenie działek nr 126/1 i 126/2, następnie uzupełniony o opracowany raport oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego na środowisko z punktu widzenia wymagań w zakresie ochrony środowiska naturalnego oraz higieniczno- sanitarnych i zdrowotnych, który uzyskał pozytywne decyzje: Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w Z. i Powiatowego Inspektora Sanitarnego uzgadniające opracowanie projektowe jako zgodne z raportem i wymogami w zakresie ochrony środowiska i sanitarno-zdrowotnymi. Zgodnie z wymogiem art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wywieszono obwieszczenie, zawiadamiające o dostępie do publicznego wglądu wniosku inwestora wraz z raportem i elementami projektu budowlanego. W terminie ustawowym, przewidzianym do składania uwag i wniosków dotyczących przedmiotowej inwestycji, nie zarejestrowano i nie zgłoszono żadnych uwag i postulatów. W związku z powyższym, iż projekt budowlany spełniał wymogi w zakresie powołanych rozporządzeń a także zawierał opinie i uzgodnienia przewidziane przepisami szczegółowymi w zakresie: sanitarnym, ochrony środowiska, ochrony p. poż., ergonomii pracy i bhp, zatwierdzono przedmiotowy projekt i udzielono pozwolenia na budowę decyzją Nr [...] z dnia [...]. Na skutek odwołania właścicieli sąsiednich nieruchomości, kwestionujących warunki techniczne lokalizacji stacji oraz niewyrażających zgody na jej budowę, organ II instancji decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I- instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy i usunięciu uchybień wskazanych przez organ odwoławczy uznając, że załączone do wniosku dokumenty i projekt budowlany są kompletne jak również, że przedmiotowa decyzja jest zgodna z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. oraz ustaleniami prawomocnych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...] oraz Nr [...] z dnia [...] wydanych przez Prezydenta Miasta Z., wymienioną na wstępie decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę. Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji, wnieśli odwołanie do Wojewody [...]: M. K., J. C., S. W. i K. S. podnosząc, że właściciele nieruchomości sąsiadujących z terenem projektowanej inwestycji nie brali czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją, nie został im przedstawiony projekt budowlany i stanowiska organów opiniujących oraz, że inwestycja nie odpowiada zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy uznał, że zarzuty podnoszone przez skarżących są bezzasadne. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał w dniu 6.08.2001 r., decyzje o pozwoleniu na budowę, która w postępowaniu odwoławczym na wniosek odwołujących się została uchylona decyzją z dnia [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Tak wiec odwołujący się, którzy otrzymali decyzję organu odwoławczego, mieli możliwość czynnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym i zapoznania się z projektem budowlanym przed wydaniem zaskarżonej decyzji, z której to możliwości nie skorzystali. Nie znajduje również potwierdzenia zarzut odwołujących się dotyczący niezgodności projektowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestorzy, występujący z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyli ostateczne decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji, co świadczy, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonymi decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na terenie na którym zlokalizowana jest projektowana inwestycja dopuszcza się działalność usługowa o uciążliwości nie wykraczającej poza granice działki a jak wynika z przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko, oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego w fazie eksploatacji zamyka się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Przedłożone przez inwestora dokumenty są kompletne w zakresie określonym art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Stosownie do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane w razie spełnienia przez inwestora powyższych wymagań oraz wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożenia wniosku o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] tej samej treści, wnieśli: M. K., J. C., S. W. i K. S. wnosząc o uchylenie decyzji obu organów, wywodząc jak w opisanym powyżej odwołaniu od decyzji organu I instancji i podnosząc, że kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem art.6,7,8,9,10 k.p.a. w związku z art.35 prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargi, strona przeciwna wniosła o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne. Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, póz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych przy czym, zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę sąd bada ją wyłącznie pod względem zgodności z obowiązującym prawem w dniu podjęcia decyzji. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c). Takich naruszeń sąd w przedmiotowej sprawie nie stwierdził. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), jeżeli inwestor spełni wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na podstawie akt przedmiotowej sprawy, podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż spełnione zostały przesłanki powołanych wyżej przepisów i tym samym, organ orzekający nie miał możliwości wydania innego rozstrzygnięcia, niż udzielenie pozwolenia na budowę wobec kategorycznego brzmienia przepisu art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Nie budzi wątpliwości fakt, iż inwestorzy złożyli wniosek w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji Nr [...] z dnia [...], oraz Nr [...] z dnia [...] wydanych przez Prezydenta Miasta Z. i zamierzenie to jest zgodne z tymi decyzjami. Przedstawiony przez inwestorów projekt zagospodarowania działki odpowiada wymaganiom decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania i jest zgodny z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla nieruchomości, na której zlokalizowana jest projektowana inwestycja dopuszcza działalność usługową o uciążliwości nie wykraczającej poza granice działki a jak wynika to z przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko, oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego w fazie eksploatacji zamyka się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Jak wynika to z dokumentów zawartych w aktach sprawy, a w szczególności wymaganych opinii i uzgodnień, szczegółowo wymienionych w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, przedłożony przez inwestorów projekt jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, a przedłożony projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Tym samym sąd nie podzielił, zawartego w skardze, zarzutu skarżących o naruszeniu przepisu art. 35 ustawy - Prawo budowlane, jak również nota bene ogólnikowego i niejasnego argumentu, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, na skutek nowelizacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, że skarżący nie wskazują, w jaki sposób i z jakiego powodu nowelizacja ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, spowodowała niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania wymienionych w skardze. Natomiast pozostałe zarzuty i argumenty dotyczące potencjalnych uciążliwości i ograniczeń wywołanych funkcjonowaniem planowanej stacji paliw dotyczą zagadnień prawa cywilnego w zakresie prawa sąsiedzkiego, podlegających ewentualnemu rozstrzygnięciu w postępowaniu przed sądem powszechnym (por. wyrok NSA z dnia 20.12.2002r., IISA/Lu 1144/01, nie publ.). Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należało, że kwestionowana decyzja nie narusza prawa a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, póz. 1270), orzeczono jak w sentencji.