II SA/Łd 515/14

Dnia 2 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 roku sprawy ze skargi I. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie podziału nieruchomości gruntowych oddala skargę. LS Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz R. na podstawie art. 93 ust. 1, ust. 2, ust. 4 i ust. 5, art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – w dalszej części powoływana jako: ustawa) oraz art. 123 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – w dalszej części powoływana jako: k.p.a.) zaopiniował pozytywnie projekt podziału nieruchomości dokonywany z urzędu działki o nr [...] o pow. 0,1515ha (na działki nr [...] i [...]) oraz działki nr [...] o pow. 0,0249ha (na działki nr [...] i [...]) położonych w R. i stanowiących współwłasność K. M. w ¼ części i I. S. w ¾ części. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż projektowany podział ma na celu wydzielenie z przedmiotowych działek części przeznaczonej pod drogę publiczną. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części miasta Rzgowa zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Rzgowie z dnia 15 lutego 2012 r. Nr XVII/160/2012 zachodnia część działki nr [...] oznaczona jako 3KDD – droga dojazdowa, szerokości w liniach rozgraniczających 10m, przekrój poprzeczny drogi ½ jednojezdniowy, dwuspadowy. Pozostała część działki nr [...] leży w jednostce planistycznej 2U z przeznaczeniem podstawowym – usługi, dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające, należy przez to rozumieć urządzenia komunikacji kołowej i pieszej, place manewrowe, parkingi, stacje transformatorowe lokalizowane po wcześniejszym uzgodnieniu, na etapie pozwolenia na budowę z właściwym zakładem energetycznym oraz pozostałe obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, budynki gospodarcze, zieleń i elementy małej architektury związane bezpośrednio z przeznaczeniem podstawowym. Z kolei działka nr [...] to część drogi – ul. A 1KDL – droga lokalna o szerokości docelowej w liniach rozgraniczających 15m, przekrój poprzeczny drogi ½ jednojezdniowy, dwuspadowy. W zażaleniu na powyższy akt I. S. i K. M. wnieśli o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania. Podkreślili, iż zaskarżone postanowienie godzi w ich prawo własności, pomija wstępny projekt podziału sporządzony w dniu 25 maja 2007 r., na mocy którego ustalono, iż podział działki nr [...] następuje na podstawie art. 93 ust. 3, art. 95 pkt 7 i art. 99 ustawy, nadto zdecydowano aby ustanowić służebność przejazdu do nowo projektowanej działki nr [...] przez działkę nr [...]. Ustalono także, iż działki nr [...] i [...] będą stanowiły jedną nieruchomość. Obecny projekt zakłada, iż kosztem ich działek organy doprowadzą do tego, że nieruchomość składająca się z działek nr [...] i [...] będzie miała dostęp z każdej strony do drogi publicznej ulicy B i A. W ocenie strony nie jest zrozumiała ingerencja w prawo własności stron i wydzielenie z jej nieruchomości działek pod drogę bez ustaleń z nimi w tym zakresie. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a., art. 93 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 5 ustawy uchyliło zaskarżone postanowienie w części dotyczącej podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na działki nr [...] i [...] i w tym zakresie negatywnie zaopiniowało podział nieruchomości. Organ odwoławczy przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania podkreślając, iż istotne znaczenie ma art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy, który stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Jednym z celów publicznych w rozumieniu ustawy jest zaś wydzielenie gruntów pod drogi publiczne (art. 6 pkt 1 ustawy). Dalej, iż mając na uwadze art. 93 ustawy niezbędnym było zbadanie, czy przedstawiony we wstępnym projekcie podziału podział nieruchomości gruntowych jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zakres obowiązywania obejmuje powierzchnie tych gruntów. Organ wskazał, iż Burmistrz Rzgowa zamieścił w swym akcie informację, iż przedmiotowe nieruchomości są zlokalizowane na obszarze, dla którego obwiązuje uchwała Rady Miejskiej w Rzgowie z dnia 15 lutego 2012 r. nr XVII/160/2012. Ta informacja jest błędna, ponieważ przedmiotowe nieruchomości są usytuowane na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Rzgowa, rejon ulic: Letniskowa – Tuszyńska – Stadionowa – Kusocińskiego, przyjęty uchwałą nr XXV/221/2012 Rady Miejskiej w Rzgowie z dnia 19 września 2012 r. (Dz.Urz.Woj. Łódzkiego z 2012 r., poz. 3529). Przy czym organ odwoławczy ocenił tę wadliwość jako oczywistą omyłkę, niemającą istotnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia biorąc pod uwagę, że do akt sprawy załączono kopię rysunku właściwego planu, do którego treści odnoszą się szczegółowe ustalenia tego organu dotyczące przeznaczenia terenów oraz zasad i warunków ich zagospodarowania. Natomiast w wyniku samodzielnej analizy ustaleń planu przyjętego uchwałą z dnia 19 września 2012 r. Kolegium ustaliło, iż przeznaczenie działki nr [...] jest niejednolite, gdyż w przeważającej części wchodzi ona w skład terenu o symbolu 2U (o przeznaczeniu podstawowym pod usługi - § 5 pkt 2, § 10 ust. 1 pkt 1części tekstowej planu), pozostała jej część odpowiadająca pasowi gruntu o szerokości 10mb biegnącemu wzdłuż zachodniej granicy działki, stanowi teren o symbolu 3KDD (o przeznaczeniu pod drogę dojazdową o szerokości w liniach rozgraniczających 10m - § 5 pkt 4, § 11 ust. 2 pkt 6 części tekstowej planu, docelowo mającą mieć status drogi publicznej - § 10 ust. 7 pkt 1 części tekstowej planu). Z kolei działka nr [...] w całości wchodzi w skład terenu o symbolu 1KDL (o przeznaczeniu pod istniejącą drogę lokalną – ul. A – o szerokości docelowej w liniach rozgraniczających 15m - § 5 pkt 3, § 11 ust. 2 pkt 1 części tekstowej planu, mająca status drogi publicznej - § 10 ust. 1 pkt 7, § 11 ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 2 części tekstowej planu). Mając powyższe na uwadze Kolegium oceniło, iż koncepcja podziału działki nr [...] jest zgodna z ustaleniami planu, gdyż w przypadku zatwierdzenia podziału z działki tej powstaną: działka nr [...] – która będzie mogła być zagospodarowana jako droga publiczna, druga nr [...]– jako grunt pod zabudowę usługową. Z kolei sprzeczność podziału działki nr [...] z ustaleniami planu wynika z faktu, że działka ta w całości przeznaczona jest pod poszerzenie istniejącej drogi publicznej 1KDL – ul. A, brak zatem podstaw do wydzielenia z niej działki nr [...] pod drogę publiczną o symbolu 3KDD. Ustalenia te spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji w części, w jakiej odnosi się do podziału działki nr [...]. Kolegium wyjaśniło, iż dopuszczalność częściowo pozytywnego, a częściowo negatywnego zaopiniowania analizowanego projektu podziału jest związana z tym, że faktycznie obejmuje on dwie odrębne koncepcje podziału nieruchomości odnoszące się do różnych nieruchomości (tj. uregulowanych w różnych księgach wieczystych), których wspólnym mianownikiem jest jednakowy stan prawny. Natomiast dalsze czynności postępowania powinny polegać na sporządzeniu dokumentów geodezyjnych oraz dokonaniu analizy przesłanek dopuszczalności podziału wyłącznie w stosunku do działki nr [...], której podział został pozytywnie zaopiniowany w trybie art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy. Odpowiadając na zarzuty i argumenty odwołania Kolegium wyjaśniło, iż na ocenę prawidłowości opinii nie mogły mieć wpływu okoliczności odnoszące się do sąsiedniej nieruchomości, gdyż nie ona stanowi przedmiot postępowania. Organ odwoławczy nie zgodził się nadto, iż proponowany podział godzi w prawo własności odwołujących, gdyż obowiązujące przepisy dopuszczają możliwość dokonania podziału nieruchomości przez właściwy organ z urzędu, bez konieczności uzyskania aprobaty właściciela lub użytkownika wieczystego. Prawo własności jest bowiem prawem podmiotowym ale nie prawem nieograniczonym. Kolegium dodało, iż ratio legis art. 97 ust. 1 pkt 3 ustawy sprowadza się do zapewnienia realizacji celów publicznych w rozumieniu art. 6 ustawy, a jednocześnie samo zatwierdzenie podziału, po przeprowadzeniu postępowania z urzędu, nawet jeżeli w ramach podziału ma nastąpić wyodrębnienie działki pod drogę publiczną, nie wywiera żadnych skutków prawnych w sferze stanu prawnego nieruchomości, ani nie zmienia sposobu jej zagospodarowania. Następstwem podziału jest jedynie geodezyjne (ewidencyjne) wydzielenie przynajmniej dwóch działek gruntu, jako potencjalnie odrębnych przedmiotów prawa własności. W niniejszej sprawie, jeżeli podział działki nr [...] dojdzie do skutku, nabycie przez podmiot publiczny własności działki nr [...] przeznaczonej pod drogę publiczną będzie wymagało podjęcia dodatkowych czynności, jak przystąpienie do negocjacji z współwłaścicielami w celu zawarcia umowy, skutkiem której będzie przeniesienie własności gruntu niezbędnego do realizacji celu publicznego, ewentualnie zainicjowania postępowania wywłaszczeniowego. Przy czym w obydwu przypadkach dotychczasowi współwłaściciele otrzymają odpowiedni ekwiwalent majątkowy z tytułu utraty przysługujących im praw, co jednak stanowi już odrębne postępowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I. S. zarzuciła naruszenie art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy poprzez niesłuszne przyjęcie, że dopuszczalne było dokonanie podziału z urzędu, gdyż wydzielone nieruchomości nie realizuje celu publicznego z uwagi na brak zaliczenia planowanej drogi do dróg publicznych; art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zawężenie zakresu badania zgodności projektu podziału z przepisami gminnymi tylko do kwestii technicznych możliwości zagospodarowania projektowanej do wydzielenia działki, co miało wpływ na wynik spraw, gdyż doprowadziło do sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonuje orzeczenie nie spełniające wymagań określonych w art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia organu I instancji i organu II instancji w części dotyczącej podziału działki nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca podkreśliła, iż zgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego sporna część nieruchomości jest przeznaczona do budowy drogi publicznej, jednak z materiału sprawy nie wynika by projektowana ulica została w prawnie przewidziany sposób zaliczona do jednej ze wskazanych w ustawie o drogach publicznych kategorii dróg publicznych albo by znajdowała się ona w ciągu ulicy zaliczonej do odpowiedniej drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, co mogłoby stanowić podstawę do uznania tego odcinka ulicy za drogę tej samej kategorii, w której ciągu będzie się znajdować. Wszczęcie postępowania podziałowego z urzędu następuje zaś w celu wydzielenia gruntów pod drogi publiczne, na obszarze, dla którego obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, zatem prawidłowość zaskarżonego postanowienia warunkuje status prawny planowanej drogi wyznaczony przepisami gminnymi, zarówno w zakresie przeznaczenia terenu, jak i możliwości jego zagospodarowania. Stąd niepełna jest ocena zgodności wstępnego podziału, która ogranicza się do stwierdzenia, że działka nr [...] będzie mogła być zagospodarowana jako droga publiczna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi zaznaczając, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszar, na którym położona jest nieruchomość jest przeznaczona pod drogę dojazdową – docelowo o statusie drogi publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia we wskazanych powyżej granicach, sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. W ocenie sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanemu w sprawie postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Zasady dokonywania podziałów nieruchomości określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy wynika jasno, iż podziału nieruchomości można dokonać na wniosek lub z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. W myśl zaś art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z kolei stosownie do art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy, zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, opiniuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie, wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Zaznaczyć trzeba, w ślad za wypracowanym stanowiskiem judykatury, iż wydanie stosownej opinii w trybie art. 93 ust. 4. ustawy, nie przesądza, że podział nieruchomości faktycznie nastąpi. Istota postanowienia opiniującego powoduje, że postępowanie może zakończyć się na tym etapie. Wydane w trybie tego przepisu postanowienie w żaden sposób nie rozstrzyga też o prawie własności nieruchomości. Wyłącznym celem tego postępowania jest zbadanie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, a nie rozstrzygnięcie o prawie własności. W opinii tej organ nie może ustosunkować się w innym przedmiocie niż wskazany w dyspozycji art. 93 ust. 4 ustawy. Wydanie stosownej opinii w trybie powołanego przepisu, nie przesądza też, że dojdzie do faktycznego podziału nieruchomości. Postępowanie w przedmiocie wydania opinii poprzedza bowiem postępowanie w sprawie podziału nieruchomości. W postanowieniu opiniującym organ nie jest również uprawniony do określania kategorii drogi publicznej (vide: uchwała NSA z dnia 1 marca 1999 r., sygn.akt OPK 1/99, publ. ONSA 1999/3/84; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn.akt I SA/Wa 207/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., sygn.akt II SA/Kr 950/13; wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn.akt II SA/Łd 445/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na opisany charakter postanowienia opiniującego podział, bez wpływu na wynik sprawy pozostają zarzuty strony skarżącej skierowane do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż organ nie jest uprawniony do ich podważania i kwestionowania a jedynie weryfikuje poprawność proponowanego podziału względem jego ustaleń. Postanowienia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być dowolnie zmieniane, czy chociażby interpretowane przez organ opiniujący. Zarzuty skierowane do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają zatem wpływu na wynik postępowania. Zdaniem sądu, analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie daje podstaw do podważenia oceny wywiedzionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wynika z zapisów uchwały Rady Miejskiej w Rzgowie z dnia 19 września 2012 r. Nr XXV/221/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Rzgowa, rejon ulic: Letniskowa - Tuszyńska - Stadionowa – Kusocińskiego: ustalone w tym planie przeznaczenie działki nr [...] jest niejednolite, w przeważającej części wchodzi w skład terenu o symbolu 2U - tereny zabudowy usługowej (§5 pkt 2, §10 ust. 1 pkt 1 części tekstowej planu), pozostała jej część odpowiadająca pasowi gruntu o szerokości 10mb biegnącemu wzdłuż zachodniej granicy działki, stanowi teren o symbolu 3KDD o przeznaczeniu pod drogę dojazdową o szerokości w liniach rozgraniczających 10m docelowo mającą mieć status drogi publicznej (§5 pkt 4, §11 ust. 2 pkt 6, §10 ust. 7 pkt 1 części tekstowej planu). Z kolei nieruchomość oznaczona jako działka [...] w całości wchodzi w skład terenu o symbolu 1KDL o przeznaczeniu pod istniejącą drogę lokalną ulicę A o szerokości docelowej w liniach rozgraniczających 15m (§5 pkt 3, §11 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 4 pkt 2, §10 ust. 1 pkt 7 części tekstowej planu). Z przytoczonych zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prawidłowo wywiódł organ odwoławczy, iż proponowany podział działki nr [...] jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż działka ta w całości jest przeznaczona pod poszerzenie istniejącej drogi publicznej, zatem brak jest podstaw do wydzielenia z niej działki pod realizację celu publicznego jakim byłaby realizacja drogi publicznej. Co za tym, zasadnie organ II instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił postanowienie organu I instancji w części dotyczącej podziału nieruchomości gruntowej oznaczonej nr [...]. I jednocześnie zasadnie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w zakresie pozytywnego zaopiniowania podziału nieruchomości oznaczonej nr [...], gdyż prawidłowo uznał, że podział ten jest niezbędny do realizacji celu publicznego w postaci realizacji drogi publicznej, który to cel jasno wynika z postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarzona przestrzennego. Jak już zostało wyżej wywiedzione, część działki nr [...] odpowiadająca pasowi gruntu o szerokości 10mb biegnącemu wzdłuż zachodniej granicy działki, stanowi teren o symbolu 3KDD o przeznaczeniu pod drogę dojazdową o szerokości w liniach rozgraniczających 10m docelowo mającą mieć status drogi publicznej. W ocenie sądu, w świetle powyższego i mając na uwadze cały materiał sprawy, nie ulega wątpliwości, że planowany podział nieruchomości nr [...] jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej w kwestii kategorii drogi, która miałaby powstać na działce powstałej po podziale nieruchomości nr [...], zdaniem sądu rozważania w tym zakresie wykraczają poza kognicję organu opiniującego i są zbędne. W ślad za dotychczasowa linią orzeczniczą tutejszego sądu (vide: wyrok z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 445/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślić trzeba, iż organ opiniujący zgodność podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest władny do wypowiadania się w innych kwestiach, w szczególności co do celowości podziału czy też jego przyszłych skutków, w tym kategorii dróg. Organ ten nie może wykraczać poza wskazaną wyżej ocenę. Na tym etapie postępowania podziałowego nie podlega też badaniu zgodność z prawem samego wszczęcia postępowania podziałowego, przebieg tego postępowania, czy też zasadność podziału. Postanowienie właściwego organu, wydane na podstawie art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, winno wyłącznie pozytywnie/negatywnie opiniować wstępny projekt podziału nieruchomości. Na tym etapie postępowania podziałowego nie podlega też badaniu zgodność z prawem samego wszczęcia postępowania podziałowego, przebieg tego postępowania, czy też zasadność podziału. Kwestie powyższe mogą być rozstrzygane w postępowaniu w sprawie o podział nieruchomości, o ile do wydania decyzji o podziale nieruchomości dojdzie. Wydanie stosownej opinii w trybie art. 93 ust. 4 ustawy, nie przesądza bowiem, że podział nieruchomości faktycznie nastąpi. Istota postanowienia opiniującego powoduje, że postępowanie może zakończyć się na tym etapie. Wydane w trybie powołanego przepisu postanowienie w żaden sposób nie rozstrzyga też o prawie własności nieruchomości. Jak już wyżej zaznaczono wyłącznym celem tego postępowania jest zbadanie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, a nie rozstrzygnięcie o prawie własności (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn.akt II SA/Łd 445/13; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn.akt I OSK 1181/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie dodać należy, że o ile rozstrzygnięcie organu I instancji zostało sformułowane w sposób budzący wątpliwości, gdyż w istocie z samej sentencji nie wynika na jakie działki mają być podzielone nieruchomości nr [...] i nr [...], nadto uzasadnienie prawne i faktyczne budzi uzasadnione wątpliwości, o tyle organ odwoławczy wywiązując się z obowiązków wynikających z art. 138 w związku z art. 15 k.p.a. dokonał własnej, obiektywnej, ponownej analizy zgromadzonego materiału sprawy. W następstwie tak przeprowadzonej kontroli międzyinstancyjnej, mając na uwadze podstawowe zasady postępowania (art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.) zweryfikował rozstrzygnięcie organu I instancji i prawidłowo wywiódł, iż na pozytywną opinię zasługuje wyłącznie podział nieruchomości nr [...]. W świetle powyższego - oceniając zaskarżone postanowienie pod względem merytorycznym - stwierdzić należy, że jest one zgodne z prawem. Rozpoznając przedmiotową sprawę sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., co mogłoby stanowić ewentualną przesłankę uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z regułami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. W tej sytuacji sąd na podstawie art. art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. a.tp.