II SA/Łd 517/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich - oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn.: Dz.U. z 2002r., nr 42, poz. 371 ze zm.) związku z § 5 i § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001r., nr 106, poz. 1154 ze zm.), Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił J. B. przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu organ administracji podał, że zainteresowany po raz pierwszy złożył wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich w lipcu 2005r. Nie spełniał on jednak warunków formalnych i stąd po kolejnych zapytaniach ze strony Urzędu strona zwróciła się z prośbą o zawieszenie postępowania (pismo z dnia 15 grudnia 2005r.). Kierownik Urzędu zawiesił postępowania postanowieniem z dnia 27 grudnia 2005r. Strona zwróciła się z kolejnym wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich, który organ administracji uznał za wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Z uwagi na to, że spełniał on wymogi formalne, postępowanie zostało ponownie podjęte w dniu 19 grudnia 2008r. Następnie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podniósł, iż wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001r., nr 106 poz. 1154 ze zm.) nie wymienia obozów przesiedleńczych w W. na ul. A 14 oraz w P. jako miejsc odosobnienia w których pobyt stanowi represję w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach. Z kolei w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie potwierdzono, aby obozy te stanowiły miejsca represji, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy o kombatantach. Zainteresowany nie przedstawił archiwalnych dowodów na pobyt w w/w obozach. Jednakże biorąc pod uwagę, iż jako mieszkaniec W. podzielił los tysięcy jej mieszkańców doznane represje należy uznać za prawdopodobne. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie dało podstaw do stwierdzenia, aby doznane represje wyczerpywały dyspozycje przepisów ustawy o kombatantach. Kierownik Urzędu mając na uwadze, iż wyłącznie Instytut Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu może określić represyjny charakter danego miejsca odosobnienia uzupełnił materiał dowodowy o opinie IPN-u dotyczące wskazanych miejsc represji. W opinii Instytutu brak jest dowodów na potwierdzenie istnienia obozu na ulicy A 14 w W. W piśmie z dnia 9 lipca 2007r. IPN wyjaśnił, że podczas Powstania Warszawskiego okupant hitlerowski tworzył ekipy złożone z młodych mężczyzn wybranych spośród ludności stolicy Polski wyrzuconej z domów. Po wykonaniu prac, zwykle po kilkunastu dniach takie osoby kierowane były do przejściowego obozu ewakuacyjnego w P. lub do miejsc skoszarowania we W. pod W. Wnioskodawca utrzymuje, że został skierowany do tych prac bezpośrednio po zatrzymaniu w domu. Znana jest historia 35 mężczyzn spośród ludności wyrzuconej z domów P. i S. zabranych z obozu w P. na ulicę A. Relacja strony nie różni się od tysięcy innych relacji ludzi zmuszanych do pracy na rzecz okupanta w czasie Powstania Warszawskiego. Jednakże tego typu represja nie stanowi podstawy do uzyskania świadczeń. Zgodzić się również należy ze stanowiskiem IPN-u, że nie istnieje podstawa do uznania, iż na ul. A 14 istniał obóz pracy. Nie można, więc przyznać stronie uprawnień kombatanckich z tytułu przebywania w obozie na ulicy A. Strona opisuje także obóz w P. jako miejsce represji. Została tam wysiedlono przejściowo ludność W. (przez ten obóz przeszło 650 tysięcy ludzi) po upadku powstania. Pomimo tragicznych warunków przebywania w w/w obozie nie można uznać go za miejsce represji. Obóz w P. nie został włączony przez Instytut Pamięci Narodowej Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu do miejsc represji. Nie istnieje, więc w tym przypadku podstawa prawna do uznania pobytu strony w tym obozie jako okresu represji. Na powyższą ocenę nie miał wpływu fakt przyznania stronie odszkodowania ze strony Fundacji Polsko – Niemieckie Pojednanie. Organizacja ta działa bowiem w oparciu o własne przepisy, których treść jest różna od postanowień zawartych w ustawie o kombatantach. Nie zgadzając się z tą decyzją J. B. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jego uzasadnieniu strona powołała się na okoliczność kilkutygodniowego pobytu w obozie przy ul. A 14 oraz doznane przez nią represje w czasie okupacji niemieckiej i Powstania Warszawskiego. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 – 4 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]. W uzasadnieniu organ administracji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację podnosząc dodatkowo, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona nie wskazała, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Zainteresowany podnosi, że w sierpniu 1944r. został wysiedlony z domu rodzinnego przy ul. B, oddzielony od matki i wraz z bratem S., ojcem oraz pozostałymi mężczyznami – mieszkańcami budynku przy ul. B 49 – został skierowany do obozu pracy przymusowej na ul. A 14. Po upływie około 5 tygodni został przewieziony przez okupanta niemieckiego do obozu przejściowego w P., gdzie po segregacji i sformowaniu transportu został skierowany na tereny byłego województwa [...] powiat J., gdzie wykonywał pracę na torfowiskach w leśnictwie i rolnictwie. Strona przesłała do Urzędu dokumenty, zdjęcia potwierdzające fakt zamieszkiwania w W. oraz zaświadczenie z Instytutu Pamięci Narodowej z dnia 25 czerwca 2003r. nadające stronie status pokrzywdzonego. W aktach sprawy, prócz relacji własnej strony brak jakichkolwiek dokumentów archiwalnych potwierdzających pobyt wnioskodawcy w/w miejscach odosobnienia. Jednakże biorąc pod uwagę realia okupacji wskazać należy, iż jest wielce prawdopodobnym, iż J. B. jako mieszkaniec W. podzielił losy tysięcy jej mieszkańców, a tym samym przebywał w obozie na ul. A i P. Uznając fakt pobytu strony w obozie stwierdzić trzeba, iż dla rozpoznania wniosku strony o przyznanie uprawnień kombatanckich zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowiącym jego podstawę, kluczowe jest wyjaśnienie charakteru miejsc, w których strona przebywała. Mając na uwadze, iż wyłącznie Instytut Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu może określić represyjny charakter danego miejsca odosobnienia uzupełniono materiał dowodowy o opinie Instytutu dotyczące wskazywanych miejsc represji. W opinii IPN brak jest dowodów na potwierdzenie istnienia obozu na ul. A 14 w W. W konsekwencji tego brak jest podstaw do ustalenia jego represyjnego charakteru. W piśmie z dnia 9 lipca 2007r. IPN wyjaśnił, iż podczas Powstania Warszawskiego okupant do robót związanych najczęściej z wynoszeniem i załadunkiem grabionego mienia warszawskiego tworzył ekipy z wyrzuconej z domów ludności polskiej zatrzymując młodych mężczyzna do określonych prac. Z relacji tych wynika, że mężczyźni ci po wykonanej pracy, przeważnie po kilkunastu dniach byli kierowani do przejściowego obozu ewakuacyjnego w P. lub do miejsca skoszarowania we W. pod W. skąd przewożono ich do dalszej grabieży mienia. Jedna z relacji informuje, że 35 mężczyzn spośród ludności wyrzuconej z domów z P. i S. zabrano z obozu w P. na A i zatrudniono przy różnych pracach. Co prawda relacja własna wnioskodawcy różni się nieznacznie od w/w przebiegu, bowiem zainteresowany konsekwentnie utrzymuje, iż do obozu na ul. A trafił bezpośrednio po zatrzymaniu w domu. Pomijając jednak powyższe, relacja ta jest zgodna z informacjami przekazanymi przez IPN dotyczącymi charakteru prac wykonywanych przez zatrzymanych mieszkańców W. W konsekwencji należy uznać, iż wnioskodawca jako jeden z tysięcy mieszkańców W. był zmuszony do świadczenia prac na rzecz okupanta, jednakże tego typu represja nie stanowi podstawy do uzyskania uprawnień. Zgodzić się należy ze stanowiskiem IPN o braku podstaw do uznania, iż na ul. A 14 istniał karny obóz pracy. Wbrew subiektywnej ocenie wnioskodawcy nie potwierdzają tego uzyskane przez niego materiały archiwalne. Dokumenty te nie wskazują jednoznacznie na charakter tego miejsca odosobnienia. Zasadniczo mówią o "więźniach" obozu na ul. A. Pojęcie to jest na tyle szerokie, iż obejmuje każdą osobę przetrzymywaną w hitlerowskim miejscu odosobnienia niezależnie od jego charakteru. Ustawodawca uznał jednakże, iż jedynie pobyt w najcięższych, tj. wychowawczych i karnych obozach pracy uprawnia do otrzymania uprawnień równoważnych z kombatanckimi. Odnosząc się do kwestii pobytu strony w obozie przejściowym w P., organ administracji podniósł z kolei, iż w toku innych postępowań uzyskano opinie Instytutu Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu stwierdzające, że nie stanowił on miejsca odosobnienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach. Wolą ustawodawcy wysiedlenie, pobyt w miejscu odosobnienia o charakterze innym niż określony w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy kombatantach oraz przebywanie na deportacji nie jest represją uzasadniającą przyznanie uprawnień kombatanckich wynikających z ustawy o kombatantach. Uznając powyższa decyzję za krzywdzącą, J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze tej wniósł o jej uchylenie oraz przyznanie mu uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu powołał się na okoliczność doznanych represji w związku z pobytem w obozach na ul. A w W. i w P., a także w latach 1945 – 1989 w Ł. i Z. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogłyby uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Przedmiotem oceny Sądu była decyzja odmawiająca uchylenia decyzji własnej z dnia z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy przyznania J. B. uprawnień kombatanckich. Zgodnie z przepisem art. 1 powołanej powyżej ustawy kombatantami są osoby, które brały udział w wojnach, działaniach zbrojnych i powstaniach narodowych, wchodząc w skład formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczpospolitej Polskiej. Ponadto za działalność kombatancką uznaje się min. pełnienie służby wojskowej w Wojsku Polskim lub w polskich formacjach wojskowych przy armiach sojuszniczych podczas działań wojennych prowadzonych na wszystkich frontach przez Państwo Polskie, pełnienie służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach oraz w oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939 – 1945, pełnienie służby wojskowej w armiach sojuszniczych ( art. 1 ust. 2) Za działalność równorzędną z działalnością kombatancką uznaje się min. pełnienie funkcji cywilnych we władzach powstań narodowych oraz w administracji podziemnego Państwa Polskiego w okresie II wojny światowej czy udział w walkach o zachowanie suwerenności i niepodległości państwa polskiego w zmilitaryzowanych służbach państwowych w okresie do 31 grudnia 1945 roku ( art. 2) Do okresów działalności kombatanckiej lub równorzędnej z działalnością kombatancka zalicza się również czas przebywania w niewoli lub obozach internowanych, w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady. ( art. 3) Przepisy powyżej cytowanej ustawy o kombatantach stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego z przyczyn politycznych, religijnych, narodowościowych i rasowych i z tych powodów przebywały w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych, ośrodkach zagłady, gettach, więzieniach i obozach pracy, innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. ( art.4) Z konstrukcji przepisów ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego wynika jaka osoba może zostać uznana za kombatanta oraz do jakiej kategorii osób mogą być stosowane przepisy ww. ustawy. Analiza powyższych przepisów, na gruncie ustalonego stanu faktycznego nie pozwala na uznanie, iż J. B. spełnia, którąkolwiek z przesłanek pozwalających na uznanie go kombatantem w rozumieniu ustawy. Skarżący powoływał się na spełnienie, w jego ocenie przesłanki wynikającej z art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. b. ustawy, to jest przebywania w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Za takie miejsce skarżący uważał pobyt w obozie pracy przymusowej na ul. A 14 w W. oraz obóz przejściowy w P., gdzie został przewieziony a następnie po segregacji i sformowaniu transportu został skierowany na tereny byłego województwa [...] powiat J., gdzie wykonywał pracę na torfowiskach w leśnictwie i rolnictwie. W ocenie Sądu należy podzielić wywody organu, iż J. B. jako mieszkaniec W. podzielił losy tysięcy jej mieszkańców, a tym samym przebywał w obozie na ul. A i P. Uznając jednak fakt pobytu strony w obozie stwierdzić trzeba, iż dla pozytywnego rozpoznania wniosku strony o przyznanie uprawnień kombatanckich zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowiącym jego podstawę, kluczowe jest wyjaśnienie charakteru miejsc, w których strona przebywała. Mając na uwadze, iż wyłącznie Instytut Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu może określić represyjny charakter danego miejsca odosobnienia organ administracji uzupełnił materiał dowodowy o opinie Instytutu dotyczące wskazywanych miejsc represji. W opinii IPN brak jest jednak dowodów na istnienie obozu na ul. A 14 w W. Może było to jakieś zorganizowane miejsce odosobnienia, na co mogłyby wskazywać załączone przez skarżącego publikacje, tym niemniej nie miało ono charakteru obozu. W konsekwencji tego brak jest podstaw do ustalenia represyjnego charakteru tego miejsca. W piśmie z dnia 9 lipca 2007r. IPN wyjaśnił, iż podczas Powstania Warszawskiego okupant do robót związanych najczęściej z wynoszeniem i załadunkiem grabionego mienia warszawskiego tworzył ekipy z wyrzuconej z domów ludności polskiej zatrzymując młodych mężczyzna do określonych prac. Z relacji tych wynika, że mężczyźni ci po wykonanej pracy, przeważnie po kilkunastu dniach byli kierowani do przejściowego obozu ewakuacyjnego w P. lub do miejsca skoszarowania we W. pod W. skąd przewożono ich do dalszej grabieży mienia. Jedna z relacji informuje, że 35 mężczyzn spośród ludności wyrzuconej z domów z P. i S. zabrano z obozu w P. na ul. A i zatrudniono przy różnych pracach. Relacja własna skarżącego różni się nieznacznie od w/w przebiegu, bowiem zainteresowany konsekwentnie utrzymuje, iż do obozu na ul. A trafił bezpośrednio po zatrzymaniu w domu. Pomijając jednak powyższe rozbieżności, relacja ta jest zgodna z informacjami przekazanymi przez IPN dotyczącymi charakteru prac wykonywanych przez zatrzymanych mieszkańców W. (grabież mienia). W konsekwencji należy uznać, co słusznie podkreślił organ, iż J. B. jako jeden z tysięcy mieszkańców W. był zmuszony do świadczenia prac na rzecz okupanta, jednakże tego typu represja nie stanowi podstawy do uzyskania uprawnień kombatanckich. Zgodzić się należy przy tym ze stanowiskiem IPN o braku podstaw do uznania, iż na ul. A 14 istniał karny obóz pracy. Wbrew subiektywnej ocenie skarżącego, nie potwierdzają tego uzyskane przez niego materiały archiwalne. Dokumenty te nie wskazują jednoznacznie na charakter tego miejsca odosobnienia. Zasadniczo mówią o "więźniach" obozu na ul. A. Pojęcie to jest na tyle szerokie, iż obejmuje każdą osobę przetrzymywaną w hitlerowskim miejscu odosobnienia niezależnie od jego charakteru. Ustawodawca uznał jednakże, iż jedynie pobyt w najcięższych, tj. wychowawczych i karnych obozach pracy uprawnia do otrzymania uprawnień równoważnych z kombatanckimi. Odnosząc się natomiast do kwestii pobytu strony w obozie przejściowym w P., podnieść z kolei wypada, co podkreślił organ, iż w toku innych postępowań uzyskano opinie Instytutu Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu stwierdzające, że nie stanowił on miejsca odosobnienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach. Wolą ustawodawcy wysiedlenie, pobyt w miejscu odosobnienia o charakterze innym niż określony w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach oraz przebywanie na deportacji nie jest represją uzasadniającą przyznanie uprawnień kombatanckich wynikających z ustawy o kombatantach. Na gruncie art. 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002r., Nr 42, poz. 371 ze zm.), zostało wydane Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. ( Dz. U. 106, poz. 1154 z późn. zm. ) w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości. Rozporządzenie to w § 5 określa inne miejsca odosobnienia określone w art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy. Wyliczenie stanowi listę zamkniętą, która nie zawiera żadnego z obozów wskazanych przez skarżącego. Podzielając co do zasady wywody skarżącego co do trudnego dziejowo okresu życia narodu polskiego po zakończeniu II wojny do roku 1989, stwierdzić jednak należy, iż J. B. nie przedstawił również żadnych dowodów na okoliczność spełnienia przesłanek wynikających z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wskazane w skardze uchybienia nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. A.D.