II SA/Łd 519/08

Dnia 15 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008 roku sprawy ze skargi J. K. i M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. ls W dniu 10 sierpnia 2007 roku T. R. wystąpił do Starostwa Powiatowego w B. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją ogrzewczą, elektryczną i wodociągowo-kanalizacyjną oraz rozbiórkę budynku gospodarczego usytuowanego na nieruchomości o nr ewidencyjnym 468, położonej w obrębie W., gmina Z. Po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...]i działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy 69,90 m 2 , powierzchni użytkowej 51,36 m 2 , kubatury 267,96 m 2 wraz z instalacją elektryczną, ogrzewczą, wodociągową i kanalizacją sanitarną kat. I i udzielił pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego usytuowanego na nieruchomości o nr ewidencyjnym 468, położonej w obrębie W., gmina Z. Od powyższej decyzji J. i M. małżonkowie K. – właściciele działki sąsiedniej o nr ewidencyjnym 469 wnieśli odwołanie, wskazując, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, iż nie wyrażają zgody na budowę budynku mieszkalnego w granicy z działką stanowiącą ich własność, ponieważ budowa budynku uniemożliwi należyte, rolnicze użytkowanie działki. Podnieśli, iż w zaskarżonej decyzji organ nadzoru budowlanego nie uzasadnił dlaczego inwestor będzie mógł korzystać w pełni z praw do swojej działki, podczas gdy ich działka będzie mogła być użytkowana w odległości około od 70 do 100 cm od granicy działki. Wskazali, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza, a nie nakazuje budowę budynku przy granicy działki, nie zaś w granicy z działką sąsiednią wykorzystywaną na cele rolnicze. Wydając zaskarżoną decyzję organ nadzoru budowlanego udzielił pozwolenia na dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego usytuowanego na działce o nr ewidencyjnym 468, pomimo że budynek został rozebrany w lipcu 2007 roku, a organ wiedział o tym fakcie. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 28 i art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego usytuowanego na nieruchomości o nr ewidencyjnym 468, położonej w obrębie W., gmina Z., a w pozostałej części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odwołując się do treści art. 35 ustawy – Prawa budowlanego podkreślił, iż obowiązek badania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma na celu wykluczenie możliwości rozpoczęcia budowy w miejscu nie przewidzianym na ten cel. Zgodnie natomiast z uchwałą Nr XXII/142/2004 Rady Miejskiej w Zelowie z dnia 20 maja 2004 roku zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Zelów, działka o nr ewidencyjnym 468 znajduje się jednostce planistycznej 8 MN R, gdzie jako podstawowe przeznaczenie terenu określono zabudowę o funkcji mieszkalnej i zagrodowej, a jako przeznaczenie uzupełniające dopuszczono funkcję usługowo- handlową oraz tereny produkcji rolniczej. W jednostce planistycznej 8MN, R miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza natomiast zabudowę przy granicy działki, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w którym zostały ustalone warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w § 12 ust. 3 pkt 1 stanowi natomiast, że sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (czyli w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy) dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika natomiast, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku o funkcji mieszkalnej dla 3-4 osobowej rodziny o powierzchni zabudowy 69,60 m 2 i wysokości od gruntu do kalenicy 4,87 m. Ustalono ponadto, że na terenie działki inwestora istnieje już jeden budynek mieszkalny w granicy zachodniej. Planowane przedsięwzięcie usytuowane natomiast będzie w granicy wschodniej działki, ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego od tej granicy. Przepis § 49 ust. 9 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza możliwość zabudowy przy granicy, jednakże jako granice działki należy uznać umowną linię rozgraniczającą nieruchomość od terenów sąsiednich, bez rozróżniania kierunków, bowiem plan nie uszczegóławia kierunku stron świata, gdzie obowiązuje dopuszczenie zabudowy w granicy. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy podzielił zarzut dotyczący rozebrania budynku gospodarczego, gdyż okoliczność tą potwierdziło dodatkowe postępowanie wyjaśniające, natomiast wykonane samowolnie fundamenty pod budowę planowanego budynku mieszkalnego zostały rozebrane w dniu 3 października 2007 roku, co uzasadniało umorzenie postępowania we wskazanym zakresie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podnieśli, iż zarówno organ nadzoru budowlanego I, jak II instancji rozstrzygając o zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego za nieistotne uznał zasady dobrego sąsiedztwa, współżycia społecznego i pominął zupełnie kryteria określające zasady korzystania z nieruchomości sąsiednich, o których mowa w art. 140 i art. 144 k.c. Podnieśli, iż podczas samowolnie dokonanej rozbiórki budynku gospodarczego w miejsce którego rozpoczęto budowę budynku mieszkalnego inwestor dokonał dewastacji działki sąsiedniej, a posadowienie 12 – metrowego muru bezpośrednio przy granicy działki pozbawia, w ocenie skarżących ich swobody w zagospodarowaniu działką i narusza ich interesy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją elektryczną, ogrzewczą, wodociągową, kanalizacją oraz sanitarną i udzielająca pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego na działce oznaczonej nr ewidencyjnym 468 zlokalizowanej w obrębie W., gmina Z., uchylona przez organ odwoławczy w części dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego, a w pozostałej części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami utrzymana w mocy. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia dokonanego przez organ administracji stanowiły przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W oparciu o powyższe przepisy pozwolenie na budowę wydawane jest temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Rzeczą organu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z jego treści wynika bowiem, że pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno – budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 2) zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 4) wykonania projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy, także sprawdzenia projektu przez osobę mającą odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie natomiast ustala, że właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa w tym ustępie oraz cytowanym powyżej ustępie 1. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. W przypadku bowiem stwierdzenia naruszeń lub nieprawidłowości organ winien nałożyć na inwestora obowiązek ich usunięcia, a w razie jego niedopełnienia wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zgodnie z uchwałą Nr XXII/142/2004 Rady Miejskiej w Zelowie z dnia 20 maja 2004 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Zelów, obejmującego cały obszar miasta i gminy (Dz. Urz. Wojew. Łódzk. Nr 200, poz. 1780), działka oznaczona nr ewidencyjnym 468, na której planowana jest inwestycja znajduje się w jednostce planistycznej 8 MN R, gdzie jako podstawowe przeznaczenie terenu określono zabudowę o funkcji mieszkalnej i zagrodowej, a jako przeznaczenie uzupełniające dopuszczono funkcję usługowo - handlową oraz tereny produkcji rolniczej. Stosownie natomiast do treści § 49 ust. 9 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Zelów, dla terenu należącego do wsi Wygiełzów, oznaczonego na rysunku planu symbolem 8MN, plan dopuszcza zabudowę przy granicy działki, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w którym zostały ustalone warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (czyli w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy) dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika natomiast, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku o funkcji mieszkalnej dla 3-4 osobowej rodziny o powierzchni zabudowy 69,60 m 2 i wysokości od gruntu do kalenicy 4,87 m. Na terenie działki inwestora istnieje już jeden budynek mieszkalny w granicy zachodniej. Planowane przedsięwzięcie usytuowane zaś będzie w granicy wschodniej działki, ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego od tej granicy. W świetle powyższych okoliczności faktycznych, należy stwierdzić, iż postępowanie toczące się przed organami orzekającymi w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Podkreślić trzeba, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega przede wszystkim badanie, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy i ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Skarżący są właścicielami działki sąsiadującej z działką, na której planowana jest inwestycja. Działka skarżących stanowi nieruchomość niezabudowaną, wykorzystywaną na cele rolnicze, natomiast planowane przedsięwzięcie usytuowane będzie w granicy wschodniej działki oznaczonej nr ewidencyjnym 468, ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego od tej granicy. Zatem planowane zamierzenie inwestycyjne, jak słusznie ustaliły organy administracji nie narusza prawa własności właścicieli nieruchomości sąsiedniej, nie utrudnia bowiem korzystania z niej zgodnie z jej społeczno – gospodarczym przeznaczeniem i spełnia warunki techniczne i wymagania dotyczące usytuowania budynków w stosunku do granic nieruchomości sąsiednich. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a zaskarżone orzeczenie wydano w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.