II SA/Łd 520/16

Dnia 4 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Uniwersytetu [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Uniwersytet [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. A. P. Uniwersytet [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W treści skargi jej autor zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że zrealizowanie inwestycji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co zniweczy możliwość dokończenia inwestycji, co łączyłoby się z koniecznością przeprowadzenia postępowania w sprawie przywrócenia stanu poprzedniego. W tej sytuacji uwzględniając rachunek nakładu środków i czas trwania postępowań autor skargi za uzasadnione uznał zatamowanie realizacji spornej inwestycji do czasu rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dowolny lub przymusowy, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego realizacji, polegające na działaniu, zaniechaniu, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Konkludując, wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 P.p.s.a., może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str.120–126; T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 293–303). Analizując treść decyzji – w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – stwierdzić należy, iż nie ma ona przymiotu wykonalności. Żadna ze stron nie nabyła na jej mocy praw, zatem wstrzymanie wykonania byłoby bezprzedmiotowe. W związku z tym nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje zgodność, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199 ze zm.) ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Już z charakteru decyzji ustalającej lokalizację inwestycji wynika, że jej wykonanie nie może być wstrzymane. Nie kreuje ona bowiem po stronie podmiotów żadnych praw i obowiązków nadających się do wykonania, mogących podlegać egzekucji. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego. Z tego powodu decyzja ta jako zbliżona swym charakterem do zaświadczenia, nie wymaga wykonania. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie upoważnia do rozpoczęcia inwestycji, a sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia inwestycji nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2013 roku, II OZ 1074/13; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2009 roku, II SA/Gd 888/08 i inne; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela zacytowane poglądy. W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. A. P.