II SA/Łd 520/18

Dnia 29 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 roku sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. A.B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] r., nr [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – w skrócie: "k.p.a." – oraz art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2017 r., poz.1073) – dalej jako "u.p.z.p." – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie ustalenia na rzecz S. K. warunków zabudowy dla inwestycji. Organ pierwszej instancji powołaną wyżej decyzją ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, budynku usługowo-handlowego, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi, małej architektury, infrastruktury technicznej, sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, drogi dojazdowej i zjazdu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A, na działkach nr 52/1, 52/2, 52/3, 52/4, 52/5, 52/6, 52/7, 52/8, 52/9, 52/10, 52/11, 52/12, 52/13, 52/14, 52/15, 52/16, 52/17, 52/18, 52/19, 52/20, 52/21, 52/22 oraz fragmencie działki drogowej nr 15/6 w obrębie [...], a także na fragmentach działek nr 33/30 i 33/66 w obrębie [...]. Wydanie decyzji poprzedzone zostało postępowaniem wyjaśniającym. Organ ustalił parametry nowej zabudowy na podstawie analizy urbanistycznej, niezakwestionowanej w toku postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zawarto wyjaśnienie, że zgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., przez działki nr 52/12, 52/13, 52/14, 52/15 i 52/22 przebiegać ma projektowana droga klasy "GP" (główna ruchu przyśpieszonego) - ul. B, natomiast przez północno - zachodni narożnik działki nr 52/21 i przez działki nr 33/30 i 33/66 projektowana droga klasy "G" (główna) - ul. C. W decyzji organu I instancji wskazano ponadto, że w planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...] (uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z 21 września 2010 r.) wymieniona została droga krajowa nr [...] (ul. B) w ramach rozwoju układu regionalnego i wzmocnienia powiązań międzyregionalnych oraz obwodnica międzydzielnicowa (ul. C) jako element ponadlokalnego systemu infrastruktury, służący eliminacji ruchu tranzytowego i ciężkiego z terenów o intensywnej zabudowie. Obszar ten nie jest jednak objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast obowiązujące "Studium" oraz plan województwa nie wskazują w sposób precyzyjny docelowego przebiegu planowanych korytarzy drogowych. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji S.K. zakwestionował powyższe zapisy, odnoszące się do planowanych rozwiązań drogowych i zarzucił rażące naruszenie: 1. art. 59 ust. 1 u.p.z.p. polegające na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy taka decyzja nie powinna być wydana z uwagi na jej niezgodność z odrębnymi przepisami, a w szczególności z obowiązującym studium, z którego wynika, iż przez ww. nieruchomości skarżącego przebiegać mają projektowane drogi klasy "GP" - ul. A oraz "G" - ul. C, co w konsekwencji uniemożliwia skarżącemu realizację wnioskowanej inwestycji; 2. art. 59 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zgodnie z obowiązującym studium przez część nieruchomości odwołującego się przebiegać mają projektowane drogi klasy "GP" oraz ,,G" co powoduje, iż obiekty budowlane budowane na nieruchomości odwołującego mogą być jedynie obiektami tymczasowymi; 3. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. polegające na stwierdzeniu, iż w stosunku do wszystkich nieruchomości odwołującego się zostały spełnione łącznie warunki dopuszczające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy w przedmiotowej sprawie występuje sprzeczność wydanej decyzji z odrębnymi przepisami z których wynika, że przez centralną część działek nr 52/12, 52/13, 52/13, 52/14, 52/151 52/22 z obrębu [...] przebiegać ma projektowana droga klasy ,,GP" - ul. B, natomiast przez północno-zachodni narożnik działki 52/21 z obrębu [...] oraz przez działki o nr 33/30 i 33/66 z obrębu [...] projektowana jest droga klasy "G" - ul. C; 4. art. 9 ust. 5 u.p.z.p., polegające na nieuwzględnieniu podczas wydawania decyzji o warunkach zabudowy postanowień obowiązującego studium, a w konsekwencji wydanie decyzji, która umożliwia jedynie wznoszenie obiektów tymczasowych; 5. art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222), polegającego na błędnym uznaniu, iż w pasie planowanych korytarzy drogowych, przebiegających przez działkę nr 52 odwołujący się może wznosić obiekty budowalne inne niż tymczasowe. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji przytoczył uregulowania art. 58, 61 u.p.z.p. i rozporządzenia wykonawczego. W ocenie Kolegium parametry urbanistyczne dla planowanej zabudowy zostały ustalone w sposób prawidłowy, na podstawie weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. Ustalone warunki zabudowy nawiązują do zabudowy sąsiadującej. W ich świetle można też wywieść, że realizacja planowanej zabudowy pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Ponadto organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno te obejmujące część tekstową wyników analizy architektoniczne - urbanistycznej, jak również załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Wszystkie załączniki graficzne do decyzji, jak i do analizy architektoniczne - urbanistycznej sporządzono na odpowiednich mapach we właściwej skali. Organ II instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie odwołujący się nie kwestionuje dokonanych w ramach przeprowadzonej analizy ustaleń w zakresie parametrów dla nowej zabudowy. Natomiast jego zdaniem wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. Stwierdzenie to wnioskodawca oparł na treści uzasadnienia decyzji organu I instancji. Odnosząc się do powyższego Kolegium wskazało, że w ramach rozpatrywania wniosku o ustalenie warunków zabudowy organ właściwy w sprawie, zobligowany jest również do przeprowadzenia analizy, o której mowa w treści art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizacje inwestycji. Taka analiza miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W ramach tej analizy organ dokonał ustaleń, czy - a jeżeli tak, to w jakim zakresie - będą miały do danego przypadku zastosowanie przepisy szczególne (np.: przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska, o ochronie przyrody, o odpadach, Prawo geologiczne i górnicze, przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami itp.). W tym wypadku analiza nie wykazała przepisów odrębnych, z którymi planowana inwestycja pozostawałaby w sprzeczności. Decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją o charakterze związanym, a więc organ administracji ma obowiązek wydać taką decyzję zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy jest zgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa tj. przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami innych ustaw, z których wynikają jakieś szczególne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że kwestia spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie może być rozpatrywana w oparciu o opracowanie planistyczne jakim jest "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł.". Stosownie bowiem treści do art. 9 ust. 5 u.p.z.p. studium nie jest aktem prawa miejscowego. Tym samym jego ustalenia nie mają mocy wiążącej dla oceny możliwości realizacji planowanej inwestycji. Jak wskazuje utrwalone już w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych, ustalenia studium nie mogą być podstawą dla decyzji o warunkach zabudowy. Organ II instancji zaznaczył, że jeśli chodzi o plan zagospodarowania przestrzennego województwa, to jego charakter jest przedmiotem sporów w orzecznictwie sądów administracyjnych, bowiem z jednej strony wywodzi się, że nie jest on jednak aktem prawa miejscowego i nie wywołuje bezpośrednio żadnych skutków prawnych z drugiej natomiast wskazuje się, iż nie można pominąć ustaleń w nich zawartych np. w toku postępowania uzgodnieniowego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Niemniej jednak, jak wynika z orzecznictwa, mimo, iż plany zagospodarowania przestrzennego województwa nie są przepisami prawa miejscowego, stanowiącymi podstawę do wydawania decyzji administracyjnych, to jednakże w odniesieniu do terenów przeznaczonych w tych planach pod budowę dróg, stanowią przeszkodę do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ustawodawca bowiem poprzez normę zawartą art. 35 ust. 2 i 4 ustawy o drogach publicznych wskazał, iż ustalenia zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego województwa wywołują skutki prawne w sferze możliwości realizacji danej inwestycji na danym terenie. Jednakże, jak się podkreśla, podstawę odmownego rozstrzygnięcia stanowić powinny konkretne ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego województwa, z których wynika, że dany teren (pas terenu) jest przeznaczony pod drogę publiczną. Plany zagospodarowania województwa nie stanowią bowiem konstytucyjnego źródła prawa. Skoro zatem z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 35 ust. 2 i 4 ustawy o drogach publicznych zapis planu województwa ma stanowić podstawę do ograniczenia swobodnego zagospodarowania nieruchomości przez właściciela, czy wręcz jej pozbawienia, to zapis ten winien być konkretny i precyzyjny. Zatem o skutecznym prawnie, zarezerwowaniu nieruchomości pod drogę publiczną, można mówić jedynie w razie precyzyjnego zapisu planu województwa. W przedmiotowej organ I instancji, powołując się na ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] wskazał jednakże, iż ustalenia te nie określają w sposób precyzyjny przebiegu nowoprojektowanej drogi, co w konsekwencji oznacza, iż również i to opracowanie planistyczne nie może być podstawą oceny spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że bezspornie, możliwość kolizji planowanego zamierzenia z przebiegiem nowoprojektowanej trasy jest okolicznością, którą organy orzekające w sprawie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji winny brać pod uwagę. Okoliczność ta może bowiem wpłynąć zarówno na możliwość zagospodarowania jak i możliwość obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji. Świadomość tego musi mieć także na uwadze inwestor planujący zagospodarowanie przedmiotowej działki. Z tego też względu, mając na uwadze wyrażoną w art. 9 k.p.a zasadę wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ich prawa i obowiązki, prawidłowo zdaniem Kolegium, organ I instancji zamieścił w zaskarżonej decyzji informację o obowiązujących dla objętego wnioskiem S. K. terenu ustaleniach, wynikających ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. i planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...], a także powołał brzmienie art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W świetle powyższego Kolegium uznało zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Decyzja organu I instancji nie naruszała bowiem wskazanych w odwołaniu przepisów, ani wbrew twierdzeniom odwołującego się, nie przesądza, że planowane obiekty mogą być jedynie obiektami tymczasowymi. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył S.K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj.: 1. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i w konsekwencji brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, w szczególności poprzez: a) uwzględnienie przy ustalaniu decyzji o warunkach zabudowy przez organ prowadzący postępowanie postanowień obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., z których wynika, że przez centralną część działki nr 52 z obrębu [...] przebiegać ma projektowana droga klasy "GP" (główna ruchu przyspieszonego) - ul. B, natomiast przez północno - zachodni narożnik tej działki projektowana droga klasy "G" główna - ul. C, co skutkowało ograniczeniem prawa do zabudowy nieruchomości skarżącego w znacznym stopniu; b) uwzględnienie przy ustalaniu decyzji o warunkach zabudowy przez organ prowadzący postępowanie przebiegu nowoprojektowanej trasy uwzględnionej w planie zagospodarowanie przestrzennego województwa [...] (uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 21 września 2010 r.) co w konsekwencji skutkowało wydaniem pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z którą skarżący może wznosić na działkach o nr 52/12, 52/13, 52/14, 52/15, 52/21 i 52/22 z obrębu [...] oraz o nr 33/30 i 33/66 z obrębu [...] jedynie obiekty tymczasowe; 2. naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 ust. 1 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w wyczerpujący sposób do ograniczenia skarżącemu możliwości zagospodarowania swoich nieruchomości podczas gdy wskazywane przez organ I instancji, jak i Kolegium, Studium i plan województwa nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji o warunkach zabudowy. 3. naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezamieszczenie w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a., a w szczególności powodów dla których organ uznał, iż zapisy Studium oraz planu województwa mogą ograniczać zabudowę nieruchomości skarżącego podczas gdy nie są one aktami prawa miejscowego. 4. naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Ponadto skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1. naruszenie art. 9 ust. 5 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. polegające na uwzględnieniu podczas wydawania decyzji o warunkach zabudowy postanowień studium uwarunkowań, a w konsekwencji wydanie decyzji, która umożliwia jedynie wznoszenie obiektów tymczasowych w oparciu o dokument, który nie jest źródłem prawa miejscowego; 2. naruszenie art. 87 ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 21, art. 64 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez bezzasadne nadanie Studium zagospodarowania przestrzennego oraz planowi województwa rangi źródła prawa, co w konsekwencji prowadziło do ograniczenia możliwości zabudowania nieruchomości skarżącego jedynie obiektami tymczasowymi i stanowi pozaustawowe ograniczenie prawa własności. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jak wynika z opisanej na wstępie decyzji organu I instancji uwzględnia ona wniosek inwestora i ustala warunki zabudowy zgodnie z jego żądaniem. Sentencja decyzji nie zawiera żadnych warunków ani ograniczeń związanych z przyszłą możliwością zagospodarowania terenu. Problem w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie tego fragmentu uzasadnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy, z którego wynika, że na terenie planowanej inwestycji uwzględniono w Studiu uwarunkowań oraz w Planie Zagospodarowania przestrzennego Województwa [...] zamierzenie budowy dróg publicznych, co stało się podstawą do ustalenia prawdopodobnego przebiegu tych dróg. Jednakże przyznano, że ani studium, ani plan województwa nie określa dokładnie przebiegu drogi, stąd nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie dokładnie jaka część terenu inwestycji będzie znajdowała się w pasie drogi wraz z terenem przyległym. To skutkuje tym, że planowana inwestycja na obecnym etapie procedowania nie może być uznana za sprzeczną z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Z takim wnioskiem organów należy się zgodzić. Jak zauważa sam skarżący, Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego nie jest aktem prawa miejscowego, nie stanowi przepisów odrębnych, o których stanowi art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Zamierzenia te dopiero mogą zostać sprecyzowane w kolejnych aktach prawnych czy rozstrzygnięciach administracji publicznej, ale dopóki nie nabiorą takiego charakteru prawnego, nie można organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzucić, że nie ocenił zgodności planowanej przez skarżącego inwestycji z przepisami odrębnymi. podobnie bowiem, jak i decyzja o warunkach zabudowy, tak i powołane przez organ akty – Studium i Wojewódzki plan zagospodarowania nie są podstawą do realizacji inwestycji. Sąd dostrzega pewną niespójność decyzji organu i jej uzasadnienia . Z jednej strony organ określa parametry inwestycji, ale z drugiej strony organ informując inwestora o ewentualnych ograniczeniach związanych z przewidywanym w tym miejscu planowanej drodze, niejako ostrzega go przed skutkami zrealizowania inwestycji. Niemniej jednak w ocenie sądu, skoro w planie miejscowym województwa nie wskazano dokładnie przebiegu drogi, a dla spornego terenu nie uchwalono również planu miejscowego, to ewentualna realizacja tej drogi ma jedynie charakter hipotetyczny i tym samym nie może mieć wpływu na ograniczenie zagospodarowania nieruchomości. Reasumując, zawarcie informacji o potencjalnych inwestycjach drogowych w uzasadnieniu decyzji powoduje wprawdzie pewną niespójność z warunkami określonymi dla inwestycji w jej sentencji, jednakże fakt ten nie stanowi podstawy wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu. Należy powyższe informacje interpretować jako informacje o możliwych kolizjach inwestycji skarżącego z inwestycją drogową. Taka informacja może oczywiście wywołać tzw efekt mrożący, ale decyzja o warunkach zabudowy nie obliguje wnioskodawcy do realizacji inwestycji. Winna go jedynie skłonić do zbadania przed przystąpieniem do kolejnego etapu procedowania, czy prace związane z wspomnianymi planami inwestycji drogowej przybrały postać obowiązującego prawa. W ocenie sądu, o skutecznym prawnie zarezerwowaniu nieruchomości będącej własnością skarżącego pod drogę publiczną można byłoby mówić jedynie w razie precyzyjnego zapisu planu zagospodarowania. Jednakże brak jednoznacznego wytyczenia drogi publicznej w planie zagospodarowania przestrzennego województwa oznacza, że do czasu uchwalenia planu miejscowego właściciel może swobodnie zagospodarować swoją nieruchomość, a jeżeli dojdzie do realizacji drogi, to wywłaszczenie tego terenu winno to się odbyć na ogólnych zasadach i za słusznym odszkodowaniem. Ryzyko właściciela nieruchomości, o którym mowa w art. 35 ust. 2 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych (odjęcie własności nieruchomości bez odszkodowania) występuje wtedy, gdy pas terenu pod drogę został określony (wyznaczony) albo w planie zagospodarowania przestrzennego województwa, albo w planie miejscowym. Jeżeli zatem z woli ustawodawcy, wyrażonej w powyższych przepisach ustawy o drogach publicznych, zapis planu zagospodarowania przestrzennego województwa, który w odróżnieniu od planu miejscowego nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego, ma stanowić podstawę do ograniczenia swobodnego zagospodarowania nieruchomości przez właściciela, czy wręcz pozbawienia go tej nieruchomości, to zapis ten winien być konkretny i precyzyjny. W tym miejscu należy jeszcze podkreślić, że inwestycja została uzgodniona z Marszałkiem Województwa [...] w zakresie inwestycji ponadlokalnych. Organ ten uzgodnił planowaną inwestycję bez jakichkolwiek warunków, chociaż również "informacyjnie" wskazał o planowanej drodze publicznej. Jednakże takiego rodzaju informacje nie mają żadnej mocy prawnej, na podstawie której można by przyjąć, że inwestycja jest sprzeczna z przepisami szczególnymi. Owszem organ mógł wystąpić do Marszałka Województwa [...] o udzielenie informacji, czy inwestycja drogowa nadal jest planowana, a jeżeli tak, to czy podjęto w tym przedmiocie już jakieś konkretne działania (np. czy przeprowadzono postępowanie w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko). Wskazać jednak wypada, że obecnie inwestycje drogowe realizowane są na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474), a więc nie stosuje się do nich przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 11i ust. 2 specustawy). To oznacza, że nawet brak uchwalenia planu miejscowego nie stanowi żadnej przeszkody do realizacji drogi publicznej na podstawie specustawy. W takim wypadku pozbawienie własności nieruchomości odbywa się za odszkodowaniem, do którego ustalenia wysokości i wypłacenia stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami (art. 12 ust. 5 specustawy). Reasumując, skoro organ I instancji uznał, że wnioskowana przez skarżącego inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 u.p.z.p., w tym zgodna jest z przepisami odrębnymi, to za zbędne należy uznać te fragmenty uzasadnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, które odwołują się do art. 35 ust. 2 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych, bowiem przepisy te nie mają w tej sprawie zastosowania. Tymczasem stosownie do art. 103 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Naruszenie tego przepisu przez organ I instancji nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, bowiem decyzja ustala warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem skarżącego. Zasadnie zatem organu odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...]. W związku z tym, że brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302). dc