II SA/Łd 525/17

Dnia 10 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. AC S. W. w dniu 5 czerwca 2017r. (data nadania przesyłki) zaskarżył do sądu administracyjnego decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę. Jednocześnie ze skargą pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego wskazał, że decyzja skierowana do skarżącego została wysłana na adres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W ocenie pełnomocnika skarżącego, z uwagi na fakt, iż skarżący nie przebywał w ostatnim czasie na terenie firmy oraz nie został poinformowany przez swojego pracownika o nadejściu prywatnej korespondencji na adres firmy, z całym przekonaniem stwierdzić należy, że skarżącemu nie można przypisać winy w uchybieniu terminowi do złożenia skargi. Korespondencję zawierającą zaskarżoną decyzję skarżący otrzymał od pracownika swojej firmy w dniu 31 maja 2017r. Przesyłkę odebrał pracownik firmy, chociaż żaden z pracowników nie został upoważniony do odbioru prywatnej korespondencji. W tej sytuacji skarżący nie odpowiada za niedbalstwo, czy też winę swojego pracownika w nieprzekazaniu mu przedmiotowej korespondencji, gdyż korespondencja ta (decyzja) była wydana na skarżącego jako osobę fizyczną, a nie na prowadzoną przez niego działalność i nie ma zastosowania domniemanie jej doręczenia adresatowi poprzez przyjęcie jej przez pracownika firmy. Takie domniemanie stosuje się wyłącznie w sytuacji korespondencji kierowanej na firmę, nie zaś kierowanej prywatnie do osoby fizycznej i co należy podkreślić – korespondencji w żadnym stopniu niezwiązanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Według pełnomocnika skarżącego niezachowanie należytej staranności przez pracownika nie może mieć przełożenia na negatywne skutki procesowe niedochowania terminu niezwiązanej z prowadzoną przez skarżącego działalnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi jednak spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Po czwarte równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w CBOSA). Niestety wskazane przez skarżącego okoliczności uchybienia terminu nie uzasadniają jego przywrócenia. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257) – w skrócie: "K.p.a." – każde podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Z kolei art. 42 § 2 K.p.a. stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Natomiast w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 K.p.a.). Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, że zaskarżona decyzja została wydana na wadliwy adres. We wszystkich pismach skarżący wskazywał adres: "S. W. Z. 39 97-425 Z.". W żadnym z tych pism skarżący nie wskazał, że podany przez niego adres jest adresem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W związku z tym organ I instancji kierował korespondencję do skarżącego na ww. adres, jako jego adres zamieszkania. Korespondencja była odbierana nie tylko osobiście przez skarżącego, ale również przez jego synów (M. W. i S. W.). Wówczas doręczyciel zaznaczał na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że przesyłkę doręczono dorosłemu domownikowi. To skłania do przekonania, że pod adresem podanym przez skarżącego znajduje się budynek mieszkalny. Jeżeli zatem skarżący, w miejscu swojego zamieszkania prowadzi również działalność gospodarczą, to zgłaszając swój udział w postępowaniu administracyjny był obowiązany zaznaczyć, że wszelka korespondencja winna być doręczona na adres jego firmy. Tymczasem skarżący ani razu nie zakwestionował prawidłowości adresowania i doręczania mu korespondencji przez organ I instancji. Na adres wskazany przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego została również wysłana decyzja organu II instancji. Zaskarżona decyzja została odebrana przez żonę skarżącego G.. W. w dniu [...] Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczycie zaznaczył, że przesyłkę doręczono pełnoletniemu domownikowi. Nie można zatem uwzględnić wyjaśnień pełnomocnika skarżącego, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję odebrał nieupoważniony pracownik firmy skarżącego. W tym miejscu podkreślenia wypada, że z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że S. W. (NIP 7690003119, REGON 590058040) prowadzi firmę: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "A" S. W. Adres głównego miejsca wykonywania działalności to ul. A nr 31/33, Z. Taki sam adres wskazany jest jako adres do doręczeń. Jako adres dodatkowych miejsc wykonywania działalności wskazano ul. B nr 146, B. Żaden z ww. adresów nie pokrywa się zatem z adresem wskazanym przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym, co utwierdza w przekonaniu, że korespondencja wysyłana przez organy administracji kierowana była na adres zamieszkania skarżącego. Za okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w dochowaniu terminu nie może również stanowić fakt, że żona skarżącego przekazała mu odebraną przez nią decyzję w dniu [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przepis art. 43 K.p.a. zawiera domniemanie, że odbierający przesyłkę przekazał ją adresatowi w tej samej dacie, w której ją odebrał. Zatem miarodajna dla uznania daty odebrania przesyłki i do oceny zachowania terminu do wniesienia środka zaskarżenia jest data odbioru przesyłki przez dorosłego domownika adresata. Przepływ informacji o fakcie otrzymania przesyłki między osobą, która odebrała przesyłkę, a jej adresatem, nie ma wpływu na ustalenie daty doręczenia korespondencji. Ewentualne zaniedbania, nieuwaga, przeoczenie dorosłego domownika, spowodowane czynnikami subiektywnymi, nie mogą być kwalifikowane jako brak winy adresata. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżący nie uwiarygodnił stosowną argumentacją faktu, że przeszkoda uniemożliwiająca złożenie skargi w terminie była od niego niezależna, a skoro tak, to należy również stwierdzić, iż skarżący nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, a więc ponosi wyłączną odpowiedzialność za uchybienie terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak sentencji. AC