II SA/Łd 527/10

Dnia 20 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł. na zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosków złożonych w związku z ogłoszeniem o rozpoczęciu procedury strategicznej oceny oddziaływania na środowisko związanej ze sporządzaniem projektu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." oraz ponownego rozpatrzenia wniosków złożonych w związku z ogłoszeniem o przystąpieniu do sporządzenia "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem wpisu sądowego, zaksięgowaną w dniu [...] r. pod pozycją [...]. II SA/Łd 527/10 UZASADNIENIE W dniu 1 czerwca 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł. na zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie rozpatrzenia wniosków złożonych w związku z ogłoszeniem o rozpoczęciu procedury strategicznej oceny oddziaływania na środowisko związanej ze sporządzaniem projektu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." oraz ponownego rozpatrzenia wniosków złożonych w związku z ogłoszeniem o przystąpieniu do sporządzenia "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł.". Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, zarzucając naruszenie art. 11 pkt1-3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez nieuprawnione i nieuzasadnione ponowne rozpatrzenie wniosków do studium, art. 7 Konstytucji RP poprzez niedziałanie na podstawie i w granicach prawa. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, iż zgodnie z §2 ust. 1, ust. 2 regulaminu działalności celem Stowarzyszenia jest obrona interesu publicznego oraz praw mieszkańców i właścicieli nieruchomości z obszaru Lasu [...] i otuliny, w szczególności obrona przed niekorzystnymi zmianami prawa, zwłaszcza prawa miejscowego dotyczącego terenu działania Stowarzyszenia. Dalej, iż wypełniając swoje zadania Stowarzyszenie wystąpiło z wnioskiem dotyczącym projektu studium w dniu 9 marca 2007r., zarządzeniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta rozpatrzył wnioski do studium, częściowo je uwzględniając, częściowo nie. Natomiast zaskarżone zarządzenie zostało wydane w następstwie ponownego rozpatrzenia wszystkich zgłoszonych wniosków. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. Wyjaśniając zasadność zgłoszonych wniosków, wskazał, że odrzucenie skargi jest podyktowane faktem, iż zaskarżone zarządzenie, stosownie do art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nadto strona skarżąca nie wykazała interesu prawnego we wniesieniu skargi, stosownie do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Z kolei wniosek o oddalenie skargi organ uzasadnił brakiem po stronie Stowarzyszenia prawa podmiotowego, interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Dz 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Przedmiotem skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł. jest zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie rozpatrzenia wniosków złożonych w związku z ogłoszeniem o rozpoczęciu procedury strategicznej oceny oddziaływania na środowisko związanej ze sporządzaniem projektu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." oraz ponownego rozpatrzenia wniosków złożonych w związku z ogłoszeniem o przystąpieniu do sporządzenia "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł.". Strona skarżąca jako podstawę do sformułowania niniejszej skargi przywołuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), stosownie do którego, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednakże skarga na przedmiotowe zarządzenie jest niedopuszczalna ze względu na regulację art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wykładnia systemowa i celowościowa uzasadnia wywód, iż intencją ustawodawcy było usprawnienie procesu planistycznego i wyeliminowanie możliwości skarżenia poszczególnych rozstrzygnięć wydawanych na różnych etapach procesu planowania przestrzennego. Przytoczony przepis jest regulacją szczególną w stosunku do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym i w tym zakresie regulacja art. 101 w/w ustawy została wyłączona. Oznacza to, iż nieuwzględnienie wniosków strony wyrażone w formie zarządzenia nie jest, zgodnie z art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaskarżalne do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu zasadna jest prezentowana w doktrynie wykładnia przytoczonego art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na ww. rozstrzygnięcia wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oraz marszałka województwa podejmowane w zakresie procedury planistycznej także wówczas, gdy częściowo uwzględnia wnioski i uwagi, o których mowa, jako że takie rozstrzygnięcia traktować trzeba, ze względu na skutek, jaki wywołują, na równi z rozstrzygnięciami w całości nieuwzględniającymi przedmiotowych wniosków i uwag. Jeżeli zaś chodzi o ww. rozstrzygnięcia planistyczne uwzględniające w całości wnioski i uwagi, o których mowa w komentowanym artykule, to chociaż jego wykładnia gramatyczna może prowadzić do konkluzji, że skarga na takie rozstrzygnięcia przysługuje, to w praktyce ewentualne skargi wnoszone przez osoby trzecie będą nieskuteczne, jako że wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia będzie niezwykle trudne. Skarga nie będzie też dopuszczalna wówczas, gdy zdaniem organu rozstrzygnięcie uwzględnia stosowne wnioski lub uwagi, a ich adresat będzie twierdził coś przeciwnego (zob. Z. Niewiadomski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 69; postanowienie WSA z dnia 5 listopada 2007r., II SA/Kr 742/07, niepubl., dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/;). Zaskarżone zarządzenie mieści się w kategorii aktów, o których stanowi art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oznacza to, ze nie ma charakteru zarządzenia uwzględniającego w całości wnioski dotyczące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., okoliczność ta sprawia, że w niniejszej sprawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma zastosowania. Na marginesie wyjaśnić należy, iż nieuwzględnienie wniosków w niniejszej sprawie nie zamyka skarżącemu drogi do kwestionowania poszczególnych zapisów studium na dalszych etapach prac planistycznych określonych w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania wniesienia skargi do sądu w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 6, art. 232 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ar