II SA/Łd 529/13

Dnia 10 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 roku sprawy ze skargi G. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...]r, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267), w związku z art. art. 3 pkt 22, art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 1 b) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. nr 139 z 2006r., poz. 992 ze zm.) oraz art. 12 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012r., poz. 1548) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...]r., nr [...], którą organ l instancji odmówił G. D. przyznania świadczenie w formie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego, w kwocie 100 złotych miesięcznie. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż wskazaną decyzją z dnia [...]r. Burmistrz B. odmówił G.D. przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego, ze względu na to, że zainteresowany nie spełnia przesłanek określonych w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013r., nadanym w art. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw. W trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego organ ustalił, że 7-letnia córka zainteresowanego – K. D., na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu d.s. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...]r. zaliczona została do osób niepełnosprawnych, ze wskazaniem, że wymaga ona m.in. stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, co stanowi jedną z przesłanek do przyznania świadczenia. Organ pierwszej instancji ustalił również, iż G. D. jest właścicielem gospodarstwa rolnego i w związku z tym podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu rolników, jest zatem rolnikiem, a praca w gospodarstwie rolnym jest formą aktywności zawodowej, uprawianą dla celów zarobkowych. W konsekwencji tych ustaleń, powołując się także na treść art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, organ pierwszej instancji uznał, że zainteresowany nie spełnia przesłanki "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" i wobec niespełnienia tej przesłanki nie przyznał G. D. dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego. Od decyzji tej odwołał się G. D., wnosząc o uchylenie decyzji i przyznanie mu dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego. W odwołaniu opisał zakres sprawowanej opieki nad córką oraz podniósł, iż konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem powoduje ograniczenie jego pracy w gospodarstwie rolnym. Zaznaczył również, iż jego żona jest uprawniona do renty socjalnej w związku z orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Dalej Kolegium wyjaśniło, że dla ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest kumulatywne wystąpienie dwóch przesłanek: sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną oraz nie podejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania tej opieki, zaś z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że G. D. jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, położonego w B. nr 11, o ogólnej powierzchni 3,22 ha, w tym przeliczeniowe 1,3355 ha i podlega z tego tytułu obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu rolników w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, opłacając w stosownej wysokości składki na to ubezpieczenie. Kolegium dodało, iż istotą świadczenia pielęgnacyjnego nie jest wynagrodzenie za sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną lecz zrekompensowanie osobie sprawującej tę opiekę, ze środków publicznych, utraty dochodu w tytułu rezygnacji z zatrudnienia bądź innej formy aktywności zawodowej w celu sprawowania opieki nad osoba niepełnosprawną. Przepis art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych wymaga więc rezygnacji z aktywności zawodowej przynoszącej określony dochód, gdyż świadczenie pielęgnacyjne ma choćby częściowo zrekompensować jego utratę. Wobec tego, w ocenie Kolegium, organ l instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i zgodnie z treścią art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawidłowo uznał, że G. D., mający status rolnika, nie spełnia określonej w/w przepisie przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką, co skutkuje stwierdzeniem, że zainteresowanemu nie będzie przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2013r. Powyższą decyzję G. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 29 maja 2013r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 458/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, w zakresie w jakim uzależnia przyznanie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego od spełnienia warunków, określonych w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., póz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie w sprawie jeżeli jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zgodnie z opinią wyrażaną w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego, "celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (...), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (...)" (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, Kraków 2005, s. 302). Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Podkreślenia wymaga, iż strona może żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że wydanie przez Sąd rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przed rozpoznaniem przez Trybunał Konstytucyjny pytania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w powołanym wyżej postanowieniu, mogłoby skutkować wystąpieniem przez strony z wnioskiem o wznowienie postępowania przed sądem. W tej sytuacji, Sąd podzielił przytoczony podgląd doktryny i postanowił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania, wszczętego przed Trybunatem Konstytucyjnym na skutek pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. m.ch.