II SA/Łd 530/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2005 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...]., Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jak wynika z akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. P. obejmujący rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr 109 obręb [...] w miejscowości P., ul. A 34. W uzasadnieniu organ podał, iż inwestor przedłożył projekt budowlany z uzgodnieniami, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jest podstawą wydania decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji D. G. i G. G. wnieśli o uchylenie decyzji, gdyż "rozbudowa" faktycznie jest budową nowego obiektu zlokalizowanego w granicy z ich działką. Nigdy nie wyrażali oni zgody na budowę obiektu w granicy. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W motywach organ podał, iż z materiału dowodowego wynika, że budynek został usytuowany jako dobudowa do istniejącego budynku bezpośrednio przy granicy działki [...], Nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest spójna z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji powinien wyeliminować wskazane uchybienia. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości na budowę obiektu w granicy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. P. podała, iż w obecnym stanie prawnym nie jest konieczna zgoda sąsiada na realizację inwestycji w granicy. Działka stanowiąca jej własność jest bardzo wąska i nie można jej inaczej zagospodarować. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu kontestowanego aktu. Organ podał równocześnie, iż budynek może zostać usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie przylegał do istniejącego całą długością ściany i miał w pasie szerokość 3 m, przyległym do granicy wysokość i wymiar równoległy do tej granicy, nie większy niż w budynku istniejącym na sąsiedniej działce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zarówno procesowego, jak i materialnego. Na wstępie podać należy, iż zgodnie z regulacją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli unormowania art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala. Formalną podstawę orzekania w przedmiotowej sprawie stanowiły przepis art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z unormowaniem tego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W stanie faktycznym sprawy organ odwoławczy, powołując się na unormowanie art. 138 § 2 kpa, uchylił decyzję I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania udzielając wskazówek co do dalszego postępowania. Na wstępie wyjaśnić należy, iż przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 1 kpa jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Skorzystanie z uprawnień kasacyjnych przez organ odwoławczy jest uzasadnione jedynie wówczas, gdy zachodzi konieczność usunięcia istotnych braków w przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. Co do zasady, orzeczenie organu odwoławczego winno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 kpa). W sprzeczności z art. 138 § 2 kpa pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej, zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Art. 138 § 2 zd. II kpa pozostawia uznaniu organu odwoławczego wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Organ może jedynie udzielić wskazówek co do zakresu postępowania dowodowego, nie może ingerować w rozstrzygnięcie sprawy. Taka ingerencja, w postaci zaleceń i poleceń co do sposobu załatwienia konkretnej sprawy indywidualnej, rozstrzyganej w drodze decyzji, nie znajduje uzasadnienia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedstawione ogólne zasady znajdują swoje potwierdzenie w orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r., IV SA 1496/02, M.Prawn. 2004/2/60; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2002 r., V SA 1680/01, Lex Nr 109328; wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r., V SA 239/01, Lex Nr 50105; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SA/Gd 814/99, Lex Nr 76088; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2001 r., I SA 343/00, Lex Nr 55298; wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r., I SA/Gd 2508/98, Lex Nr 53879; wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2001 r., II SA 734/00, Lex Nr 53455; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r., IV SA 208/99, Lex Nr 54745; wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1999 r., I SA 632/99, Lex Nr 48722; wyrok NSA z dnia 27 października 1999 r., I SA 2127/98, Lex Nr 48721; wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 1999 r., SA/Rz 428/97, Lex Nr 42726; wyrok NSA z dnia 13 lipca 1999 r., IV SA 1283/97, Lex Nr 47910). Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż analiza treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i załącznika do tej decyzji wskazuje na rozbieżności. W treści bowiem tej decyzji w punkcie 4 wyraźnie podano, iż decyzja nie wypowiada się co do usytuowania obiektu na działce, przy czym na załączniku graficznym bezsprzecznie określono posadowienie budynku wobec granicy. Poczynienie ustaleń na okoliczność wyeliminowania błędów organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego przekracza ramy postępowania, które może być prowadzone przez organ odwoławczy. Dlatego też skład orzekający podzielił stanowisko przyjęte przez organ II instancji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazać należy, iż uchylenie decyzji i przekazanie sprawy nie wyklucza możliwości ewentualnego ponownego wydania decyzji na rozbudowę obiektu istniejącego w granicy. Okolicznością oczywistą jest możliwość wzniesienia obiektu w granicy bez konieczności starania się o zgodę właścicieli sąsiednich nieruchomości. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.