II SA/Łd 530/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Joanna, Sekunda-Lenczewska, Protokolant referent stażysta Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu likwidacji otworów okiennych 1.oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z Funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi H. K., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką przy ul. A 40 w Łodzi, wynagrodzenie w kwocie 240 złotych (słownie dwieście czterdzieści) powiększonej o należny podatek od towarów i usług, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm. ), po rozpoznaniu odwołania A. M. od decyzji z dnia [...] nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie prowadzonej przez M. M. rozbudowy z nadbudową budynku mieszkalnego w miejscowości C., w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżona decyzję w całości, a w punkcie drugim odmówił wydania nakazu likwidacji otworu okiennego zamurowanego luksferami znajdującego się w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce w C. 21 (nr działki 131), stanowiącego własność M. M. W sprawie ustalono, iż w dniu 30 września 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. zawiadomił, że na wniosek A. M. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowanego budynku i nadbudowanego ganku przez M. M. W wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 13 października 2005r. stwierdzono prowadzenie rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] W projekcie do tej decyzji znajdują się w ścianie szczytowej otwory okienne wypełnione luksferami, które zostały wykonane zgodnie z tym projektem. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., powołując w podstawie prawnej przepis art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - kodeks postępowania administracyjnego, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie prowadzonej przez M. M. rozbudowy z nadbudową budynku mieszkalnego w miejscowości C. Uzasadniając decyzję wskazał, że inwestor prowadzi rozbudowę w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę. Na budowie został ustanowiony kierownik budowy, który dokonuje wpisów w dziennik budowy. Wytyczenie obiektu budowlanego zostało dokonane przez uprawnionego geodetę. Zamiar rozpoczęcia budowy został zgłoszony właściwemu organowi. Po sprawdzeniu dokumentacji budowy oraz zgodności wykonania robót budowlanych z dokumentacją projektową organ nadzoru stwierdził, że rozbudowa jest prowadzona zgodnie z udzielonym pozwoleniem. Skonstatował, iż wobec tego postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji złożył A. M. , podnosząc że decyzja o umorzeniu nie jest zgodna z art. 105 § 2 k.p.a., a on nie zgadza się, aby okno sąsiada było na jego stronę, bo wszystko przez nie widać. Decyzją z dnia [...] opisaną na wstępie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł co do istoty sprawy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż wobec ustaleń organu I instancji o zgodności wykonanych otworów okiennych wypełnionych luksferami z projektem zatwierdzonym decyzją uprawnionego organu udzielającej jednocześnie pozwolenia na rozbudowę, brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania strony w przedmiocie ich likwidacji. Stanowi to jednak przesłankę do podjęcia rozstrzygnięcia o odmowie likwidacji tych otworów, a nie umorzenia postępowania. Organ II instancji wywiódł, iż bezprzedmiotowość postępowania należy odróżnić od braku przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Bezprzedmiotowość, o której mowa w przepisie art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezzasadność zaś musi być wykazana w drodze decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, gdyż byłoby to niezgodne prawem uchylanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na tę decyzję złożył A. M., wskazując że nie zgadza się z punktem drugim decyzji. Zarzucił, że orzeczenie to działa na jego szkodę, bo jest podglądany przez zamontowane okna. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględnia skargę na decyzję i uchyla ją w całości lub w części tylko wówczas, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270). W razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala (art. 151 tej ustawy). Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, to znaczy, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, przy czym nie jest związany granicami skargi. Co oznacza, iż każde naruszenie prawa ma obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu, niezależnie od tego, czy było objęte skargą (art. 134 cyt. ustawy). W rozpoznawanej sprawie skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Słusznie organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, iż ustalenie zgodności prowadzonych prac budowlanych z decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę nie daje organowi podstaw do ingerencji na podstawie przepisów prawa budowlanego. Co nie oznacza, jak słusznie podniesiono w decyzji II instancji, że postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów stosunku prawnego, stąd nie można rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji przyjął na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., iż przedmiot sprawy nie istnieje w sytuacji gdy roszczenie skarżącego było aktualne. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na szczególne znaczenie odróżnienia przypadków bezprzedmiotowości postępowania od braku przesłanek do uwzględnienia żądania strony (np. wyrok NSA z 6 maja 1988 r. IV SA 251/88, ONSA 1989 nr 1, poz. 8). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, którą organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć. Umorzenie postępowania powinno być traktowane jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w tych sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy – (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., III SA 2225/01 Biuletyn Skarbowy 2003/6/25, wyrok NSA z dnia 9 września 1998 r., IV SA 1634/96 Lex nr 43795) Stwierdzenie zgodności prowadzonych robót budowlanych (wykonania otworów okiennych) z zatwierdzonym projektem jest przesłanką materialnoprawną, która uzasadnia odmowę wydania nakazu ich likwidacji, nie jest natomiast przesłanką procesową, prowadzącą do umorzenia postępowania administracyjnego w myśl art. 105 k.p.a. Umorzenie postępowania jako orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia występuje tylko wówczas gdy brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż istnieje zarówno podmiot jak i przedmiot postępowania a organ administracji ma obowiązek rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o zasadności żądania skarżącego. Wobec tego, iż organ I instancji niezgodnie z prawem uchylił się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy organ odwoławczy słusznie zastosował tryb merytoryczno-refomatoryjny wynikający z przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.. W niniejszej sprawie organ odwoławczy miał podstawy do wydania takiego orzeczenia, gdyż zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozpatrzenia sprawy. Dokonano stosownych ustaleń w oparciu o wyniki przeprowadzonej wizji, które zostały porównane z zapisami zawartymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W oparciu o projekt budowlany ustalono, iż wykonane otwory okienne w szczycie budynku, zamurowane luksferami, których wykonanie kwestionuje skarżący, są zgodne z zapisami tego projektu. W tym stanie rzeczy stanowisko skarżącego, iż czuje się podglądany, nie może mieć wpływu na merytoryczną ocenę prawidłowości prowadzonych robót budowlanych. W ocenie składu orzekającego organ nadzoru budowlanego w następstwie analizy dokumentacji przedłożonej przez inwestora trafnie uznał, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają przepisom prawa budowlanego i warunkom technicznym jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) dopuszcza w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksferami. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdza, iż skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wobec tego należało orzec zgodnie z przepisem art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.