II SA/Łd 530/11

Dnia 19 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 roku sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego - oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 104, art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071), art. 106 ust. 5, art. 110 ust. 1, 7,8 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.) uchylił decyzję z dnia [...]r. przyznającą M.B. zasiłek celowy na zakup posiłku w okresie od lipca do grudnia 2010 roku od miesiąca października 2010 roku. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w toku postępowania stwierdzono zmianę sytuacji dochodowej rodziny strony w związku z ustaleniem, iż wnioskodawcy przyznano własne świadczenie emerytalne i wypłata świadczenia za okres od 4 lipca do września 2010 roku nastąpiła we wrześniu 2010 roku w łącznej kwocie 13 515,26 zł. Organ wyliczył, iż obecnie dochód rodziny wynosi 2320,01 zł i przekracza kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania pomocy. Dodał, iż strona pouczona w pierwotnej decyzji o obowiązku informowania organu o każdej zmianie sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej mającej wpływ na świadczenie nie poinformował o wypalcie świadczenia emerytalnego we wrześniu 2010 roku. W terminie prawem przewidzianym M. B. złożył odwołanie podkreślając, iż informował organ o otrzymaniu świadczenia emerytalnego, uczynił to w piśmie z dnia 28 września 2010r., w którym strona dodatkowo wniosła o wskazanie kiedy decyzja z dnia [...]r. traci moc - na potwierdzenie strona załączyła kserokopię przedmiotowego pisma. Odwołujący wskazał, iż do końca roku nie otrzymał odpowiedzi na pismo, a jednocześnie nie wypłacono mu świadczeń za okres od września do grudnia 2010 roku. W ocenie strony brak odpowiedniego rozstrzygnięcia do końca roku powoduje, iż decyzja z [...] winna obowiązywać do 31 grudnia 2010r. co za tym winien otrzymać świadczenia zgodnie z decyzją tj. do końca 2010 roku. Nadto strona podkreśliła, iż nie otrzymała od organu żadnego wezwania do złożenia wyjaśnień w sprawie, wręcz przeciwnie, pismem z dnia 9 grudnia 2010r. sam odwołujący przypomniał się organowi aby ten udzielił odpowiedzi na pismo z dnia 28 września 2010r., wówczas przy piśmie innej sprawy z dnia 7 stycznia 2011r. organ poinformował, iż załatwienie sprawy zależy od ZUS i nie ma możliwości obecnie jej rozpoznania. Zdaniem strony takie działanie nosi znamiona celowego ze szkodą dla strony. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 39 ust. 1,2, art. 3 ust.4, art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność stanowiska organu I instancji Kolegium przypomniało, iż obecnie strona otrzymuje świadczenie emerytalne z ZUS, zaś za okres od dnia 4 lipca 2009r. do dnia 30 września 2010r. otrzymała zaległa emeryturę w wysokości 13 515,26 zł, zaś od miesiąca września 2010 roku otrzymuje emeryturę w wysokości 990,69 zł. Organ podał dalej, iż w piśmie z dnia 28 września 2010r. strona wniosła o ograniczenie przyznanego zasiłku stałego, wyjaśniła, iż jest emerytem jednakże nie podała wysokości otrzymanego świadczenia emerytalnego. Kolegium wyjaśniło, iż informacja o wysokości świadczenia emerytalnego byłą niezbędna celem ponownego przeliczenia dochodu rodziny strony, gdyż przyznanie zasiłku celowego jest uzależnione od kryterium dochodowego i z tego względu organ zwrócił się do ZUS o udzielenie odpowiedniej informacji. Kolegium wyjaśniło, iż przy ustalaniu świadczeń z pomocy społecznej uwzględnia się dochód z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, w przypadku strony od miesiąca października 2010 roku nie ma podstaw do dalszej kontynuacji wypłaty zasiłku celowego, zatem prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu I instancji, który uchylił od miesiąca października 2010 roku decyzję z dnia [...]r. W skardze do WSA M.B. nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją i zawartą w niej argumentacją, iż nie poinformował organu o zmianie sytuacji majątkowej, wniósł o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumenty odwołania, dodatkowo zarzucając naruszenie art. 35 i art. 9 kpa., nadto zauważając, iż wpisanie kwoty otrzymanego świadczenia emerytalnego w piśmie z września 2010 roku również nie byłoby wystarczające, gdyż wiarygodne są informacje pozyskane w toku wywiadu środowiskowego, której to czynności organ nie podjął. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. skarżący oświadczył, iż nie neguje rozstrzygnięcia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, która ograniczyła okres pobierania świadczenia od października do grudnia 2010 r. Dlatego wystąpił ze skargą, gdyż nie otrzymał na czas świadczenia za wrzesień 2010 r. na czas a do0piero w marcu 2011 r. po wydaniu zaskarżonej decyzji. Nadto skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia, że sprawa winna być załatwiona do końca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł., którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...]r. Prezydent Miasta Ł., ograniczającą przyznany M.B. zasiłek celowy na zakup posiłku w okresie od lipca do grudnia 2010 roku od miesiąca października 2010 roku. Zgodnie z treścią przepisu art. 106. ust. 5. Decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. W sprawie niniejszej doszło do zmiany decyzji na niekorzyść strony skarżącej, ale na jej wyraźne żądanie i za jej zgodą wyrażoną w piśmie z dnia 28 września 2010r. , w którym strona wniosła o ograniczenie przyznanego zasiłku stałego i wyjaśniła, iż jest emerytem jednakże nie podała wysokości otrzymanego świadczenia emerytalnego. Prawidłowe skądinąd zachowanie skarżącego, który powiadomił o zmianie swej sytuacji dochodowej doprowadziło po ustaleniu wysokości otrzymywanych świadczeń do uchylenia decyzji pierwotnej przyznającej zasiłek celowy w okresie od października do grudnia 2010 r. Data w jakiej doszło do wydania decyzji administracyjnej jest wynikiem prowadzonego postępowania wyjaśniającego z organami ZUS w celu ustalenia wysokości otrzymywanej emerytury. Obecnie strona otrzymuje świadczenie emerytalne z ZUS, zaś za okres od dnia 4 lipca 2009r. do dnia 30 września 2010r. otrzymała zaległą emeryturę w wysokości 13 515,26 zł, zaś od miesiąca września 2010 roku otrzymuje emeryturę w wysokości 990,69 zł. Tak więc zaskarżona decyzja jest zgodna z wolą skarżącego. Okoliczności takie jak wywiad środowiskowy, którego brak zarzuca skarżący wydają się być zupełnie nieistotne, gdyż ustalenie wysokości świadczenia emerytalnego winno nastąpić na podstawie dokumentu jakim jest zaświadczenie z ZUS bądź decyzji o wymiarze świadczenia a nie rozpytania zainteresowanego. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które niewątpliwie miało miejsce i wyrażało się w zwłoce w załatwieniu sporawy wywołanej wnioskiem – pismem skarżącego z dnia 28 września 2010r informującym o zmianie sytuacji dochodowej, nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona argumentacja organu odwoławczego zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd, podzielając w pełni argumentację organu odwoławczego i nie stwierdziwszy podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, mając na względzie regulację art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. ar