II SA/Łd 534/03

Dnia 16 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant referent stażysta Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi S.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. oddala skargę 2. nakazuje wypłacić adwokatowi S.M. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę złotych 240 /dwieście czterdzieści/ tytułem przyznanej z urzędu i nieopłaconej pomocy prawnej. 3 II SA/Łd 534/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 oraz art. 6 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.), orzekł o uznaniu S.M. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji tj. od dnia 09 stycznia 2003r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu decyzji podano, iż S.M. nie spełnił żadnego z warunków określonych w art. 23 oraz w art. 25 ust. 11 i 12 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wymaganych do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podniósł, iż w kwietniu 2002r. zakończył pobieranie zasiłku chorobowego i złożył dokumenty do komisji lekarskiej o przyznanie renty. Z uwagi na to, iż orzeczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie renty było dla niego niekorzystne, wniósł odwołanie do sądu pracy. Skarżący dodał, iż w okresie oczekiwania na rozpoznanie sprawy przez sąd nie wystąpił o rejestrację w urzędzie pracy i nie złożył wniosku o przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ został poinformowany, że oznacza to rezygnację z ubiegania się o przyznanie renty. Dopiero, po utrzymaniu w mocy przez sąd pracy orzeczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, S.M. wystąpił do urzędu pracy o przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych. Dodał, iż w okresie od wydania decyzji przez ZUS a datą rejestracji dwukrotnie przebywał w szpitalu i leczył się ambulatoryjnie. Skarżący nadmienił również, iż nigdy nie korzystał z zasiłku, a sytuacja, w jakiej obecnie się znalazł powoduje, że nie ma żadnych środków do życia. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 c i art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni był m.in. zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do 365 dni, o których wyżej mowa, zalicza się również okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, świadczenia rehabilitacyjnego oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności - okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub wychowawczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. Organ wskazał, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od 8 lipca 2001r. do 8 stycznia 2003r. S.M. wykazał okres 31 dni (od 08.07.2001 do 07.08.2001r.) zatrudnienia w A S.A. oraz okres 243 dni ( od 08.08.2001r. do 08.04.2002r.) pobierania zasiłku chorobowego z tytułu niezdolności do pracy. Łącznie te okresy wynoszą 274 dni. Wobec tego, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżący nie udokumentował co najmniej 365 dni okresów zatrudnienia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy, zdaniem organu, nie przysługuje mu prawo do zasiłku dla bezrobotnego. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S.M. i wskazał, iż decyzja organu drugiej instancji jest dla niego bardzo krzywdząca. Dodał, iż nie miał wpływu na przeciąganie się rozpoznania sprawy o przyznanie mu renty, a opieszałość ZUS i sądu pracy doprowadziła do opóźnienia w zarejestrowaniu się w urzędzie pracy i do pozbawienia go prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, że skarga S.M. wniesiona została w dniu 9 kwietnia 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowi art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.), regulujący uprawnienia bezrobotnego do zasiłku. Wymieniony przepis zawiera generalną regułę, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu pod dwoma warunkami: 1/ nie ma dla bezrobotnego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz 2/ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie wykazał okres co najmniej 365 dni okresów uprawniających do zasiłku, szczegółowo wymienionych w ust. 1 pkt. 2 oraz w ust. 2 powołanego wyżej art. 23. Oba warunki muszą być spełnione jednocześnie. W toku postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organy zatrudnienia, bezspornie ustalono, iż S.M., w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy nr [...] w Ł., wykazał, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (tj. od 08.07.2001r. do 08.01.2003r.) posiadał jedynie 274 dni okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, zamiast wymaganych 365 dni. Do 274 dni, okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, organ zaliczył skarżącemu okres zatrudnienia w A S.A. od 08.07.2001r. do 07.08.2001r. (31 dni) oraz okres pobierania zasiłku chorobowego z tytułu niezdolności do pracy od 08.08.2001r. do 08.04.2002r. (243 dni). Skoro, w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, skarżący nie spełniał obu warunków, o których mowa w art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku nie mogło mu zostać przyznane. Podnoszona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego okoliczność, iż w okresie od kwietnia 2002r do stycznia 2003r. toczyło się z jego wniosku postępowanie o przyznanie mu prawa do renty, zakończone odmową przyznania mu tego świadczenia, oraz, że z informacji uzyskanych przez niego w ZUS i sądzie pracy wynikało, iż rejestracja w urzędzie pracy oznacza rezygnację z ubiegania się o rentę, nie mogła zostać uwzględniona przez organy zatrudnienia, gdyż przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie wymieniają wśród okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, okresu toczącego się postępowania o przyznanie renty. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie zawierają zakazu rejestracji osoby, w stosunku do której toczy się, w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, postępowanie o przyznanie prawa do renty. Nie było wobec tego przeszkód, by S.M. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w terminie wcześniejszym, tak, by do okresów, o których mowa w art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, organ mógł zaliczyć dłuższy okres pracy z wykazanego przez skarżącego zatrudnienia w A S.A. Fakt przebywania przez skarżącego, w okresie od 25.11.2002r. do 30.11.2002r., na leczeniu szpitalnym w Klinice Chirurgii Urazowej i Ortopedii [...] oraz późniejsze leczenie ambulatoryjne nie mogą wpływać na ocenę spełnienia przez S.M. przesłanek z art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż nie są to okoliczności, które mogłyby powodować odmienną interpretację tego przepisu. Wobec tego, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko to mogło być podstawą do jej uchylenia w myśl art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy należało skargę oddalić jako nieuzasadnioną. Z tytułu przyznanej skarżącemu z urzędu i nieopłaconej pomocy prawnej, Sąd nakazał, na podstawie art. 250 i art. 242 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 c, § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), wypłacić wyznaczonemu z urzędu adwokatowi, z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, kwotę 240,00 złotych.