II SA/Łd 534/21

Dnia 19 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2021 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział [...] w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu oddala skargę. B.A. Decyzją z [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - w skrócie: "k.p.a." - umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w Ł. od decyzji Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z [...] r., nr [...], ustalającej z wniosku W. L. sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury technicznej oraz wydzieleniem terenu niezbędnego do ich realizacji, z lokalizacją inwestycji na terenie nieruchomości przy ulicy A 174-176 (dz. nr ewid. 55/1, 56/1 obręb [...]) w P.. Kolegium wyjaśniło, że wymieniona wyżej decyzja organu I instancji podjęta została na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) - powoływana dalej jako: "u.p.z.p." - § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a. Inwestorka otrzymała decyzję [...] r. i w tym samym dniu złożyła również oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie wniosła Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w Ł., w którym na podstawie przepisu art. 28 k.p.a. wniesiono o uznanie Spółki za stronę postępowania administracyjnego. Jednocześnie decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 28 i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 49 k.p.a. przez ich niezastosowanie i brak uznania Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. w T. za stronę postępowania, w sytuacji, w której organ wiedział o planowanej inwestycji budowy gazociągu wysokiego ciśnienia MOP [...] [...] [...] relacji S. – P. oraz przez brak zapewnienia skarżącej Spółce czynnego udziału w postępowaniu; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 49 k.p.a. przez ich niezastosowanie w sytuacji, w której organ wiedział z obwieszczenia z 6 sierpnia 2020 r. o toczącym się postępowaniu przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych warunkach dla przedsięwzięcia: "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia MOP [...] [...] [...] relacji S.-P." w ramach inwestycji pn.: "Budowa gazociągu K.-S.-M. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw łódzkiego i wielkopolskiego"; - art. 7 k.p.a. przez jego niezastosowanie w zakresie dotyczącym dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uwzględnienia interesu społecznego; art. 7b k.p.a. przez jego niezastosowanie przejawiające się niepodjęciem współdziałania z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - art. 7 i 75 k.p.a. przez ich niezastosowanie polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie dotyczącym inwestycji objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i inwestycji budowy gazociągu wysokiego ciśnienia relacji S.-P.; Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 9 i 10 u.p.z.p. przez ich niezastosowanie w sytuacji, w której organ I instancji miał wiedzę z obwieszczenia RDOŚ z 6 sierpnia 2020 r. o przygotowywanej inwestycji "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia MOP [...] [...] [...] relacji S.-P." w ramach inwestycji pn.: "Budowa gazociągu K.- S.-M. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw łódzkiego i wielkopolskiego". Spółka wniosła również o dopuszczenie dowodów w postaci: - obwieszczenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z 6 sierpnia 2020 r. znak: [...]; pisma A S.A. do W. L. z 1 września 2020 r.; pisma W. L. do A S.A. z 21 października 2020 r., dla wykazania podstawy uznania skarżącej Spółki ze stroną postępowania, wykazania podstawy zawieszenia postępowania, wykazania, że wnioskodawczyni W.L. wiedziała o projektowaniu gazociągu w kolizji z jej wnioskiem o warunkach zabudowy. Spółka wniosła ponadto o zawieszenie postępowania, na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., jakim jest rozstrzygnięcie w sprawie wydania decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że Spółka powinna być stroną postępowania. Wnioskodawczyni nie wskazała Spółki jako strony, mimo że wiedziała o przygotowaniach inwestycji budowy gazociągu wysokiego ciśnienia będącego w kolizji z jej planowaną zabudową. Również organ I instancji nie poczynił ustaleń niezbędnych do określenia stron postępowania i pominął całkowicie obwieszczenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z 6 sierpnia 2020 r. To zaniedbanie organu doprowadziło do pozbawienia skarżącej możliwości ochrony swoich interesów, które w przedmiotowej sprawie zbieżne są z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, jakim jest zapewnienie dostaw gazu ziemnego obecnym i potencjalnym odbiorcom. Interes społeczny w budowie przedmiotowego gazociągu ma tak istotne znaczenie, że objęty został ustawą z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1866 ze zm.). Nadto organ wiedząc z obwieszczenia z 6 sierpnia 2020 r. o toczącym się postępowaniu przed RDOŚ w Ł. nie podjął z nim współdziałania w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. To doprowadziło do rozpatrzenia sprawy bez jej wyjaśnienia oraz bez zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim dla ustalenia warunków zabudowy jest wydanie decyzji środowiskowej dla budowy gazociągu wysokiego ciśnienia relacji S.-P. Z tych względów odwołanie jest uzasadnione, decyzja winna być uchylona i przekazana do ponownego rozpatrzenia i zawieszenia w I instancji do czasu rozpoznania zagadnienia wstępnego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. w sprawie [...]. Przekazując odwołanie Spółki wraz z aktami sprawy organ I instancji wskazał, że teren przewidziany do realizacji projektowanej inwestycji określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec powyższego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w u.p.z.p. Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w Ł. nie była stroną w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z [...] r. Na podstawie złożonego odwołania i załączonych do niego załączników nie wynika, że Spółkę należy uznać za stronę postępowania. W szczególności nie wynika to z załączonego obwieszczenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z 6 sierpnia 2020 r., znak: [...]. W Pracowni Planowania Przestrzennego ani nie toczy się postępowanie, ani nie została wydana decyzja o lokalizacji celu publicznego dla budowy gazociągu wysokiego ciśnienia na terenie nieruchomości objętej skarżoną decyzją o warunkach zabudowy. Nie zaistniały przesłanki wynikające z k.p.a. ani z u.p.z.p. do zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja obejmuje przedsięwzięcie, odnośnie którego nie zaistniały żadne przesłanki do podjęcia współdziałania z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł.. Z uwagi na to, iż odwołująca się Spółka nie była uznana za stronę postępowania, w którym zapadła zaskarżona decyzja, Kolegium pismem wystąpiło do pełnomocnika Spółki m.in. o wyjaśnienie czy Spółka jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie planowanej inwestycji - w zasięgu jej oddziaływania, a jeżeli tak, to o określenie numeru tej nieruchomości według ewidencji gruntów i nadesłanie dowodów własności według ewidencji gruntów oraz o wskazanie położenia na mapie ewidencyjnej w stosunku do terenu inwestycji. W odpowiedzi pełnomocnik Spółki wskazał, że interes prawny w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nie ogranicza się do posiadania nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. W przedmiotowej sprawie interes prawny skarżącej wynika z kolizji między planowaną inwestycją właścicielki przedmiotowej nieruchomości oraz inwestycji "Budowy gazociągu wysokiego ciśnienia MOP [...] [...] [...] relacji S.-P.", które przebiegać ma po nieruchomości W. L.. W zakresie budowy tego gazociągu toczy się postępowanie administracyjne przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Powyższe powoduje, że skarżąca winna być uznana za stronę w postępowaniu pierwszo-instancyjnym i ma prawo do złożenia odwołania, którego zarzutem jest między innymi pominięcie Spółki jako strony przez organ I instancji oraz przeprowadzenie postępowania wbrew obowiązkowi jego zawieszenia do zakończenia postępowania przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Następnie Kolegium wyjaśniło, że w świetle ugruntowanego już stanowiska orzecznictwa i doktryny, prawo do wniesienia odwołania od decyzji przysługuje nie tylko adresatowi decyzji (stronie, której doręczono decyzję), ale również osobie, która nie została uznana przez organ za stronę, oczywiście pod warunkiem, że spełnia ustawowe kryterium nabycia statusu strony postępowania, tj. wykaże, że sprawa dotyczy jej interesu prawnego (art. 28 k.p.a.). Ponieważ ustawa wiąże początek biegu terminu do wniesienia odwołania z doręczeniem (ew. ogłoszeniem) decyzji organu I instancji (art. 129 § 2 k.p.a.), ustalenie początku biegu tego terminu dla strony, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w I instancji, liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie pomimo tego, iż W.L. w dniu otrzymania decyzji ([...] r.) zrzekła się prawa do wniesienia odwołania (art. 127a § 1 k.p.a.), to jednak ww. oświadczenie nie mogło wywołać skutków względem innych stron postępowania, nawet jeśli na etapie postępowania przed organem I instancji jedyną stroną w sprawie był inwestor. W przedmiotowej sprawie należało zatem rozważyć, czy odwołującej się Spółce, która nie była przez organ I instancji uznana za stronę postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z [...] r., a wniosła odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji, przysługuje legitymacja do złożenia odwołania od tej decyzji. Ugruntowany jest pogląd zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, że interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wypływają żadne uprawnienia ani obowiązki o charakterze prawnym nie ma w świetle przepisu art. 28 k.p.a. przymiotu strony. Nie posiada więc legitymacji do kwestionowania zapadłych rozstrzygnięć. Interes prawny musi być osobisty, indywidualny, znajdujący oparcie zarówno w przepisach prawa, jak i w okolicznościach faktycznych. Jest on zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania. Od interesu prawnego, będącego czynnikiem decydującym o tym, czy dana osoba może być stroną postępowania, należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednakże wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji publicznej. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że decyzja administracyjna może mieć wpływ na aktualną, a nie ewentualną, sytuację prawną tego podmiotu. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stronami tego postępowania mogą być - oczywiście oprócz wnioskodawcy i właściciela nieruchomości, na której lokowana jest inwestycja - także właściciele (wieczyści użytkownicy) nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji - w zasięgu jej oddziaływania, jeżeli - zgodnie z art. 28 k.p.a. - mają interes prawny w sprawie - rozstrzygnięcie dotyczy bezpośrednio ich sfery prawnej, tj. uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka swój interes prawny do bycia stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji na działkach nr ewid. 55/1 i 56/1 obręb [...] w P. upatruje nie w tym, że jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, lecz w tym, że z jej wniosku toczy się postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia MOP [...] [...] [...] relacji S. – P. T." w ramach inwestycji pn.: "Budowa gazociągu K.-S.-M. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw łódzkiego i wielkopolskiego", która przebiegać ma po nieruchomości W. L.. Okoliczność, że skarżąca Spółka planuje w przyszłości na terenie inwestycji realizować swoje zamierzenie inwestycyjne nie świadczy o istnieniu jej interesu prawnego w sprawie o warunki zabudowy dla ww. terenu inwestycji z wniosku W. L., obecnego inwestora. Wskazana przez skarżącą Spółkę ww. okoliczność odnosi się do interesu faktycznego Spółki, a nie do interesu prawnego. Interes faktyczny, to jest stan, w którym jednostka wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Kolegium dodało, że prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Brak jest zatem uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że obecnie planowana inwestycja narusza interes prawny skarżącej Spółki. Powyższe oznacza, że Spółka nie posiada przymiotu strony postępowania w sprawie na gruncie przepisów u.p.z.p. Tym samym organ II instancji uznał, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym niezbędnym do uznania jej za stronę postępowania i nie jest uprawniona do złożenia odwołania od ww. decyzji, jak również wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez W.L. Wobec tego postępowanie odwoławcze z odwołania Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w Ł., należało umorzyć na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Tym samym, Kolegium nie może przystąpić do merytorycznej oceny odwołania. Na koniec organ II instancji wskazał, że toczące się z wniosku Spółki postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań jest wstępnym etapem procesu inwestycyjnego i jej uzyskanie jest konieczne przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzje o warunkach zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego) dla tego samego terenu można wydać wielu podmiotom. Dopiero uzyskanie pozwolenia na budowę przez jeden z podmiotów legitymujących się taką decyzją skutkuje utratą racji bytu pozostałych decyzji. Inwestor, który legitymuje się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, ma prawo przystąpić do robót budowlanych. Z tego względu pozostałe decyzje o warunkach zabudowy (ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) stają się bezprzedmiotowe, gdyż na ich podstawie niemożliwa staje się realizacja inwestycji, tj. przejście do kolejnego etapu i uzyskanie pozwolenia na budowę. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył pełnomocnik Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w Ł., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: l. postępowania, to jest: - art. 28 k.p.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w sytuacji gdy skarżąca ma interes prawny w przedmiotowym postępowaniu mający oparcie w przepisie art. 1 ust. 2 pkt 9) u.p.z.p. w zw. z art. 4 w zw. z art. 38 pkt 4 ppkt h) ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu; - art. 6 k.p.a. przez jego niezastosowanie przejawiające się działaniem wbrew przepisom prawa; - art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na nieuwzględnieniu interesu społecznego w postaci budowy gazociągu w ramach inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego; - art. 7b k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niepodjęciu współdziałania z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieprowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej; - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie dotyczącym inwestycji objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i inwestycji budowy gazociągu wysokiego ciśnienia relacji S.-P.; 2. prawa materialnego: - art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 4 w zw. z art. 38 pkt 4 ppkt h) ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1866 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie polegające na pominięciu w/w przepisów w ocenie interesu prawnego skarżącej Spółki. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie pełnomocnika skarżącej Spółka powinna była być uznana za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy zakończonego decyzją organu I instancji. Interes prawny skarżącej wynika z art. 1 ust. 2 pkt 9) u.p.z.p. w zw. z art. 4 w zw. z art. 38 pkt 4) ppkt h) ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 9) u.p.z.p. stanowi, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza potrzeby interesu publicznego. Z kolei przepis art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu stanowi, że inwestycje w zakresie terminalu oraz inwestycje towarzyszące są celami publicznymi, natomiast przepis art. [...] pkt 4 ppkt h) tej ustawy zalicza do inwestycji towarzyszących inwestycjom w zakresie terminalu m.in. inwestycję realizowaną przez Polską Spółkę Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. - budowę gazociągu K.-S.-M. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw łódzkiego i wielkopolskiego. Budowa gazociągu relacji S.-P., stanowi część powyższej inwestycji, zatem zgodnie z powyższymi przepisami jest celem publicznym, a uwzględnienie potrzeb interesu publicznego jest obowiązkiem organu nałożonym na mocy art. 1 ust. 2 pkt 9) u.p.z.p. Skoro budowa gazociągu relacji K.-S.-M. została nałożona na Polską Spółkę Gazownictwa sp. z o.o. w T. w drodze ustawy, to jej realizacja zgodnie z ww. przepisami jest obowiązkiem Spółki. W konsekwencji powoduje to, że Polska Spółka Gazownictwa sp. z o.o. w T. ma interes prawny w udziale w postępowaniu dotyczącym nieruchomości, na której ma zrealizować ten obowiązek, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie nie uznało Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. w T. za stronę. Odwołując się do orzecznictwa pełnomocnik skarżącej wskazał, że prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów. Polska Spółka Gazownictwa sp. z o.o. w T. działa w interesie publicznym i na podstawie powołanych wyżej przepisów legitymuje się interesem prawnym do uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto, pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że Polska Spółka Gazownictwa sp. z o.o. w T. wszczęła postępowanie przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. zanim zostało wszczęte postępowanie na wniosek W. L. o ustalenie warunków zabudowy. Organ I instancji wiedział o tym fakcie. Mimo to nie podjął współdziałania z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Nadto W.L. również wiedziała, że toczy się postępowanie przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i trwają przygotowania inwestycji budowy gazociągu wysokiego ciśnienia będącego w kolizji z jej planowaną zabudową, ponieważ wymieniała korespondencję dotyczącą badań geologiczno-inżynierskich dla zadania pn.:"Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia MOP [...] [...] [...] relacji S.-P." na jej nieruchomości. Mimo to nie zgłosiła Polskiej Spółki Gazownictwa sp. Z o.o. jako strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla swojej nieruchomości. Organ I instancji również nie poczynił ustaleń niezbędnych stron postępowania i całkowicie pominął przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu oraz obwieszczenie Regionalnego Dyrektora Ochrona Środowiska w Ł. z 6 sierpnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Organ II instancji wyjaśnił dodatkowo, że źródłem interesu prawnego w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są zasadniczo normy prawa materialnego, z których wynikają prawa do nieruchomości. Stąd też jako strony postępowania kwalifikuje się osoby mające tytuły prawne do nieruchomości znajdujących się w zakresie oddziaływania inwestycji. Oddziaływanie to może dotyczyć wszelkiego rodzaju wpływu na wykonywanie praw do nieruchomości. Osoba trzecia ma interes prawny wynikający nie tyko z przepisów art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p., które to przepisy nakazują w decyzji o warunkach zabudowy określić wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, ale też z przepisów prawa cywilnego dotyczących ochrony prawa własności - art. 140 k.c. i 144 k.c. W wyniku postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy zapaść może decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomościach sąsiednich (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nie prawa własności. Zatem w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stronami tego postępowania mogą być – oczywiście lokowana jest inwestycja - także właściciele (wieczyści użytkownicy) nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji - mają interes prawny w sprawie - rozstrzygnięcie dotyczy bezpośrednio ich sfery prawnej, tj. uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka swój interes prawny do bycia stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji na działkach nr ewid. 55/1 i 56/1 obręb [...] w P. upatruje w tym, że z jej wniosku toczy się postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia MOP [...] [...] [...] relacji S. – P. w ramach inwestycji pn.: "Budowa gazociągu K.-S.-M. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw łódzkiego i wielkopolskiego", która przebiegać ma po nieruchomości W. L.. Zdaniem Kolegium okoliczność, że skarżąca Spółka planuje w przyszłości na terenie inwestycji realizować swoje zamierzenie inwestycyjne nie świadczy o istnieniu jej interesu prawnego w sprawie o warunki zabudowy dla ww. terenu inwestycji z wniosku W. L., obecnego inwestora. W tej sytuacji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 28 ustawy k.p.a. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Kolegium dodało, że regulacja art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 u.p.z.p. stanowi ogólną zasadę planowania przestrzennego i przewiduje, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz potrzeby interesu publicznego. Co nie świadczy o tym, że interes publiczny uzyskał prymat pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki, bowiem art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. nakazuje także uwzględniać prawo własności przy planowaniu przestrzennym. Przepis art. 4 ustawy o inwestycjach wskazuje tylko, iż planowana inwestycja skarżącej Spółki jest celem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zaś art. [...] pkt 4 ppkt h) ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu stanowi, iż budowa gazociągu K.-S.-M. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw łódzkiego i wielkopolskiego jest inwestycją towarzyszącą inwestycjom w zakresie terminalu. Wobec tego przepisy art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 4 w zw. z art. [...] pkt 4 ppkt h) o inwestycjach nie są przepisami prawa materialnego, z których wynika źródło interesu prawnego dla skarżącej Spółki do udziału w postępowaniu z wniosku Pani W. L. Zatem zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez pominięcie ww. przepisów w ocenie interesu prawnego skarżącej Spółki jest nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7b k.p.a. Kolegium podkreśliło, że na jego podstawie organy administracji publicznej są obowiązane do współdziałania ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Wskazany wyżej przepis nie stanowi podstawy do współdziałania organów w celu ustalenia kręgu stron postępowania. Bowiem w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy obowiązkiem organu wydającego decyzję w sprawie jest ustalenie kręgu stron tego postępowania. Ustalenie stron następuje na podstawie art. 28 k.p.a. Warunkiem uzyskania statusu procesowego strony jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie lub żądanie czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Również na inwestorze nie ciąży obowiązek zgłaszania stron do postępowania, co sugeruje strona skarżąca zarzucając, że W.L. nie zgłosiła Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. jako strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla swojej nieruchomości. W ocenie organu II instancji to, że jak twierdzi strona skarżąca "budowa gazociągu relacji K.-S.-M. została nałożona na Polską Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. w T. w drodze ustawy" nie oznacza, że podmiot ten nie musi uzyskać w sprawie przewidzianych przepisami decyzji (co potwierdza toczące się postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), które będą stanowiły dopiero podstawę do jej realizacji. Co prawda uzyskanie decyzji poprzedzających proces jej realizacji (decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach czy lokalizacyjna), dla tego typu inwestycji, podlega łagodniejszym rygorom, to jednak nie świadczy o tym, iż Spółka uzyska decyzje zgodnie z żądaniem. Zatem powyższe nie świadczy o tym, iż Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. w T. ma interes prawny w udziale w postępowaniu dotyczącym nieruchomości, na której w przyszłości może zrealizować swoją inwestycję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ II instancji nie naruszył bowiem ani przepisów prawa procesowego, ani przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest to, czy postępowanie w przedmiocie ustalenia z wniosku W. L. warunków zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury technicznej oraz wydzieleniem terenu niezbędnego do ich realizacji, z lokalizacją inwestycji na terenie nieruchomości przy ulicy A 174-176 (dz. nr ewid. 55/1, 56/1 obręb [...]) w P., dotyczy interesu prawnego skarżącej i w związku z tym, czy przysługuje jej przymiot strony w tym postępowaniu. W orzecznictwie prezentowane jest jednolite stanowisko, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron na gruncie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji w postępowaniu tym zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a., zgodnie z którą stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sprawach dotyczących zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony (względnie zagrożony) postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., według którego każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Należy jednak pamiętać, że wskazany wyżej przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. sam w sobie nie jest źródłem interesu prawnego, a jedynie określa sposób ochrony tego interesu w procedurze ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Innymi słowy, na problematykę ustalenia stron postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy spojrzeć z perspektywy art. 6 ust. 2 u.p.z.p., jednakże przepisów wskazujących na istnienie po stronie konkretnego podmiotu interesu prawnego trzeba poszukiwać gdzie indziej. Warto również podkreślić, że o tym, czy dany podmiot ma interes prawny, nie może decydować jedynie sama wola podmiotu zainteresowanego prowadzeniem danego postępowania. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym. Interes faktyczny oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnego podmiotu wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tego podmiotu lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na jego prawa i obowiązki. Innymi słowy interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Co do zasady w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy stroną jest właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości, której to postępowanie dotyczy. Za stronę postępowania zwykle uznaje się też właścicieli lub wieczystych użytkowników działek bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, jednakże w przypadku takich nieruchomości, a tym bardziej nieruchomości położonych dalej - ich właściciele, wieczyści użytkownicy mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek. Istotną kwestią jest również to, że krąg podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie musi się pokrywać zawsze z kręgiem podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu o wydanie innych rozstrzygnięć administracyjnych w procesie inwestycyjnym (np. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia wodnoprawnego czy pozwolenia na budowę). W każdym postępowaniu należy oddzielnie badać interes prawny, opierając się na odpowiednich przepisach - co do zasady prawa materialnego - z których może być wywiedziony prawnie chroniony interes podmiotu wnoszącego podanie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca wywodzi swój interes prawny z przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu – zwanej dalej: "specustawą gazową". Jak wynika bowiem z art. 38 pkt 4 ppkt h) specustawy gazowej, budowa gazociągu K.-S.-M. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw łódzkiego i wielkopolskiego jest inwestycją towarzyszącą inwestycjom w zakresie terminalu, natomiast do realizacji tej inwestycji w powyższym zakresie została wyznaczona Polska Spółka Gazownictwa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. Według skarżącej lokalizacja ww. inwestycji towarzyszącej ma obejmować swoim zakresem należącą do W. L. nieruchomość położoną w P. przy ulicy A 174-176 (dz. nr ewid. 55/1, 56/1 obręb [...]), dlatego sposób planowanego przez właścicielkę zagospodarowania tej nieruchomości i warunki zabudowy terenu ustalone przez organ I instancji dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury technicznej oraz wydzieleniem terenu niezbędnego do ich realizacji, może kolidować z realizacją inwestycji towarzyszącej, a więc oddziałuje na obowiązki skarżącej nałożone specustawą gazową. Niestety powyższa okoliczność nie przemawia za przyznaniem skarżącej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z [...] r., nr [...]. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej przepisy specustawy gazowej nie zawierają norm prawa materialnego, z których na obecnym etapie procedowania można by wywieść interes prawny Polskiej Spółki Gazownictwa sp z o.o. z siedzibą w T., który byłby naruszony, czy nawet zagrożony ww. decyzją organu I instancji. Nie ulega wątpliwości, że ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu ma szczególny charakter, gdyż określa zasady przygotowania, realizacji i finansowania inwestycji w zakresie terminalu wymaganych ze względu na istotny interes bezpieczeństwa państwa oraz inwestycji towarzyszących. Bez wątpienia inwestycje w zakresie terminalu oraz inwestycje towarzyszące są celami publicznymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co wynika wprost z art. 4 specustawy gazowej. Unormowania zawarte w specustawie gazowej mają charakter zamknięty i w sposób wyczerpujący regulują określoną w niej materię, chyba, że co innego wynika z jej zapisów. Ponadto stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów innych ustaw, w tym do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także mają determinujący wpływ na postępowania prowadzone na zasadach ogólnych. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że do inwestycji towarzyszących stosuje się przepisy o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu (art. 39 ust. 1 specustawy gazowej). Stosownie zatem do art. 5 ust. 1 specustawy gazowej decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej, na wniosek inwestora, wydaje w pierwszej instancji właściwy miejscowo wojewoda. Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej może odnosić się do całości lub części zadania inwestycyjnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2. Wojewoda wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do tej części inwestycji towarzyszącej realizowanej przez danego inwestora, która jest zlokalizowana na obszarze danego województwa (art. 5 ust. 2 specustawy gazowej). Wojewoda zawiadamia o wszczęciu postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie inwestycji towarzyszącej m.in. właściwe miejscowo organy wydające decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym wójt (burmistrz, prezydent miasta) niezwłocznie ogłasza o wszczęciu postępowania w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu gminy – art. 8 ust. 1 pkt 4 specustawy gazowej. Co istotne z dniem doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 w odniesieniu do nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej, do dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna, zawiesza się postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 8 ust. 2 pkt 3 specustawy gazowej). Wreszcie wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 specustawy gazowej przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mają zastosowania w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszących, z wyjątkiem art. 57 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które stosuje się do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszących. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej jest wiążąca dla właściwych organów w zakresie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenia na budowę, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej oraz decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 13 ust. 3 specustawy gazowej). Jak wynika z powyższych regulacji skarżąca mogłaby skutecznie domagać się uznania ją za stronę postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dopiero po wydaniu decyzji lokalizacyjnej w zakresie inwestycji towarzyszącej. Samo wymienienie skarżącej w specustawie gazowej, jako podmiotu wyznaczonego do realizacji inwestycji towarzyszącej nie daje bowiem skarżącej jakichkolwiek uprawnień do występowania w charakterze strony w postępowaniach dotyczących zagospodarowania nieruchomości, przez które inwestycja towarzysząca ma przebiegać. Z resztą bez decyzji lokalizacyjnej nie może być mowy o wskazywaniu dokładnego przebiegu inwestycji towarzyszącej na prywatnych nieruchomościach. To samo dotyczy obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Dopóki postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji nie zostanie wszczęte, a organ właściwy do orzekania w sprawach zagospodarowania przestrzennego nie zostanie o tym zawiadomiony, nie ma podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W sprawie nie ma również znaczenia fakt, że przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. toczy się postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji towarzyszącej. Jak wynika bowiem z przepisów specustawy gazowej decyzja środowiskowa dla inwestycji towarzyszącej wymagana jest przed uzyskaniem decyzji lokalizacyjnej. Jednak w odróżnieniu od postępowania w przedmiocie wydania decyzji lokalizacyjnej postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań nie ma wiążącego wpływu na inne postępowania, niezwiązane z inwestycją towarzyszącą (art. 19 specustawy gazowej). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że skarżąca nie wykazała, że przysługuje jej interes prawny, który mógłby być naruszony lub chociażby zagrożony poprzez wydanie W.L. decyzji ustalającej warunki zabudowy dla 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury technicznej oraz wydzieleniem terenu niezbędnego do ich realizacji, na terenie nieruchomości przy ulicy A 174-176 (dz. nr ewid. 55/1, 56/1 obręb [...]) w P.. Tym samym skarżąca nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu, co oznacza, że organ II instancji zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 par. 1 pkt 3 k.p.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 oraz art. 120 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. dc