II SA/Łd 539/11

Dnia 25 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...] o odmowie przyznania W. A. uprawnień do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej. W decyzji tej organ administracji zawarł prawidłowe pouczenie, iż może być ona zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Ową decyzję doręczona W. A. w dniu 7 grudnia 2010r. W dniu 6 kwietnia 2011r. (data stempla pocztowego) W. A. zaskarżyła w/w decyzję z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu tegoż wniosku wyjaśniła, że po otrzymaniu decyzji obu instancji wydanych przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, nie znajdując żadnych innych okoliczności niż te, które wskazywała w trakcie postępowania administracyjnego zrezygnowała ze złożenia skargi do sądu administracyjnego. decyzję swą zmieniła po przeprowadzonych rozmowach z innymi osobami, które otrzymały świadczenia, o które skarżąca wnioskowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Instytucję przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Stosownie do treści art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie i w literaturze przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i jest uzasadnione wówczas, gdy strona mimo dołożenia wszelkich starań, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, nie mogła usunąć przeszkody, która była przyczyną uchybienia terminu. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobą, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest więc uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie. Kwestię oceny braku winy ustawodawca pozostawił natomiast do uznania sądu. Mając na uwadze powyższe przesłanki oraz stan faktyczny w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku W. A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przede wszystkim nie można uznać, iż taką przyczyną była sama zmiana decyzji podjęta przez skarżącą, co do zasadności złożenia skargi na decyzję odmawiającą przyznania wnioskowanych przez skarżącą uprawnień. W zaskarżonej decyzji organ administracji prawidłowo i czytelnie pouczył skarżącą o tym, iż termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni. Skarżąca uzyskał zatem wyczerpującą informację o tym, w jaki sposób może skorzystać z przysługującego jej prawa do sądu. To, że nie skorzystała z tegoż uprawnienia świadczy niedochowaniu należytej staranności. Nie można także uznać, iż fakt otrzymania uprawnień przez inne osoby, znajdujące się według skarżącej w sytuacji analogicznej do jej sytuacji, uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, bowiem jak juz wskazano skarżąca została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie zaskarżenia decyzji, zaś z własnej woli z tego prawa nie skorzystała. Z tych też względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. a.tp.