II SA/Łd 540/17

Dnia 8 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 roku sprawy ze skargi Ł. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 29 czerwca 2006 r. nr XLV/398/06 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obszaru miasta Konstantynowa Łódzkiego postanawia: odrzucić skargę. LS Ł. K. wniósł skargę na uchwałę Nr XLV / 398 / 06 Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 29 czerwca 2006 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obszaru miasta Konstantynowa Łódzkiego. Skarżący kontestowanej uchwale zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. 2017 roku, poz. 1289, dalej jako: "ustawa") oraz art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1073 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."), polegające na wydaniu aktu prawa miejscowego, zakazującego odprowadzania oczyszczonych ścieków do gruntu oraz dopuszczającego, do czasu wybudowania miejskiej kanalizacji zbiorczej, stosowania jedynie szczelnych szamb na obszarze tzw. rejonu A, na którym położona jest stanowiąca współwłasność skarżącego nieruchomość mieszkalna zlokalizowana w K[...] przy ul. A 19, obręb [...], działka nr ewid. 10/1. Wskazując na powyższe uchybienie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części naruszającej jego prawa i interesy oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi jej autor podkreślił, iż uchwała na całym obszarze obowiązywania zakazuje wprowadzania nie oczyszczonych i oczyszczonych ścieków do gruntu (§ 8 ust. 1 pkt 3 uchwały). Przepis § 22 uchwały, w zakresie odprowadzenia ścieków sanitarnych ustala docelowo odprowadzanie ścieków bytowo-gospodarczych (sanitarnych) do projektowanej sieci kanalizacji sanitarnej poprzez projektowaną przepompownię ścieków i kanał tłoczny do istniejącej sieci miejskiej i do GOS (zgodnie z koncepcją kanalizacji miasta) oraz obowiązek podłączenia wszystkich nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, po jej zrealizowaniu. Do czasu wyposażenia obszaru w sieć kanalizacji zbiorczej, uchwała dopuszcza stosowanie szczelnych zbiorników bezodpływowych do czasowego gromadzenia nieczystości ciekłych z obowiązkiem okresowego wywozu zgromadzonych nieczystości do punktu zlewnego. Zgodnie z treścią uchwały do czasu wyposażenia obszaru A w sieć kanalizacyjną, jako właściciel nieruchomości, skarżący został zmuszony do wybudowania zbiornika szczelnego na nieczystości płynne, co było kosztowne, a zarazem generuje stałe i wysokie koszty wywozu tych nieczystości (1-2 razy w miesiącu po 150 zł za każdy wywóz nieczystości płynnych). Jednocześnie uchwałodawca zakazał odprowadzania oczyszczonych ścieków z użyciem przydomowej oczyszczalni ścieków, co jest rozwiązaniem tańszym, zwłaszcza z uwagi uniknięcie kosztów wywozu nieczystości (koszt całkowity obsługi - ok. 300 zł rocznie). Skarżący wystąpił do gminy o wskazanie planowanego terminu przyłączenia jego nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. W odpowiedzi (pismo z dnia 18 maja 2017 roku) uzyskał informację, że gmina nie planuje się rozbudowy kanalizacji miejskiej umożliwiającej odprowadzenia ścieków z działki skarżącego, zlecono jedynie wykonanie prac koncepcyjnych w tym zakresie. Termin wykonania sieci kanalizacyjnej dla nieruchomości skarżącego jest zatem bliżej nieokreślony. W tej sytuacji zapis planu zakazujący wybudowania oczyszczalni ścieków i odprowadzenia oczyszczonych ścieków do gruntu, narusza interes skarżącego, gdyż zmusza do korzystania z rozwiązania droższego. Poza tym zakaz ten narusza prawo, w pierwszej kolejności jest sprzeczny z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, który zapewnia utrzymanie czystości poprzez m.in. przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, a gdy jej nie ma poprzez wyposażenie nieruchomości w szambo lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych. Uchwała ostatniej z tych możliwości nie przewiduje, a w rezultacie akt prawa miejscowego jest bardziej wymagający niż ustawa i jest sprzeczny z uregulowaniem ustawy co do możliwości korzystania z przydomowej oczyszczalni ścieków. Tego rodzaju zakaz w planie narusza przepisy, a tym samym jest dotknięty wadą nieważności, o której mówi art. 28 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, iż kontestowana w skardze uchwała nie narusza obowiązujących przepisów, a w toku prac planistycznych dochowano wszelkich niezbędnych procedur. W trakcie prac planistycznych właściciele nieruchomości objętych planem nie składali jakichkolwiek wniosków, czy uwag dotyczących ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej. Uchwała podlegała ocenie zgodności z przepisami prawa przez Wojewodę Łódzkiego, który nie stwierdził żadnych uchybień i opublikował ją w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 14 listopada 2011 roku Nr 329, poz. 3292. Autor skargi domaga się usunięcia przepisu § 8 ust. 1 pkt 3 uchwały stanowiącym o zakazie wprowadzania nieoczyszczonych i oczyszczonych ścieków do gruntu oraz dopuszczenia możliwości lokalizacji biologicznych przydomowych oczyszczalni ścieków. W granicach opracowania planu miejscowego zlokalizowana jest działka nr ewid. 10/1 w obrębie [...] będąca własnością skarżącego, jak również znajduje się teren oznaczony na rysunku planu symbolem IW, na którym znajduje się ujęcie wody oraz urządzenia infrastruktury technicznej. W trakcie procedury związanej z opracowaniem planu w sierpniu 2005 roku opracowany został dokument pn. "Prognoza skutków wpływu zmian ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na środowisko przyrodnicze". Z dokumentu tego wynika, że ze względu na sąsiedztwo ujęcia wody i występowanie przepuszczalnych gruntów na terenie obowiązuje zachowanie wysokiego rygoru sanitarnego. Dla terenu IW należy zachować rygory sanitarne i przestrzegać zakazów i ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych, w tym m.in. ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 469 ze zm.) mówiącej o strefach ochrony sanitarnej ujęć i źródeł wody. Ze względu na sąsiedztwo ujęć wody i występowanie przepuszczalnych gruntów na terenie obowiązuje zachowanie wysokiego rygoru sanitarnego tzn. wszystkie bezodpływowe zbiorniki do czasowego gromadzenia nieczystości ciekłych muszą posiadać odpowiedni atest sanitarny, w tym również zbiorniki na gnojowicę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wskazuje się, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz częściowo art. 52 P.p.s.a. zostały zmienione od dnia 1 czerwca 2017 roku. W tym bowiem dniu weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 roku, poz. 935), która zmieniła ich treść. W niniejszej sprawie jednak będą miały zastosowanie przepisy w brzmieniu sprzed zmiany z dnia 1 czerwca 2017 roku, gdyż zgodnie z art. 17 ust. 2 tej ustawy, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (dotyczy art. 101 ustawy o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na zaskarżoną uchwałę było uprzednie wezwanie organu przez skarżącego do usunięcia naruszenia prawa i następnie wniesienie jej w terminie 60 dni, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 4 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sadowym, a ponadto zawierać między innymi, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, zarówno z treści skargi jak i z odpowiedzi na nią wynika, że skarżący opisanej procedury nie zachował, co potwierdził także w toku rozprawy. Mając na uwadze powyższe skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn, w tym wypadku braku wezwania dom usunięcia naruszenia prawa. M.K