II SA/Łd 543/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska,, Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 roku sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz J. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zwrócić J. W. z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi, wpłaconego w dniu 14 sierpnia 2008 r., zaksięgowanego pod pozycją [...]. LS J.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianego do realizacji na działce nr 254 w Ł. przy ul. A - do czasu uchwalenia planu miejscowego. W uzasadnieniu skargi J.W., kwestionując zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, zarzucił organom ograniczanie konstytucyjnego prawa do zagospodarowania i korzystania z własnej nieruchomości oraz podniósł zarzut naruszenia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z tych względów skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zezwalającej na budowę drewnianego budynku rekreacyjnego. Przy piśmie procesowym z dnia 16 października 2008 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. przesłało do Sądu postanowienie z dnia [...], wydane na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), uwzględniające wniesioną przez J.W. skargę i uchylające wskazane wyżej postanowienie własne z dnia [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że podniesione w skardze argumenty zasługują na uwzględnienie. Stosownie bowiem z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się aż do czasu uchwalenia planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, zawieszając postępowanie, powołał się na ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., wskazujące na obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla terenu objętego wnioskiem, co jego zdaniem wypełnia przesłankę, o której mowa w powyższym przepisie. Zauważyć jednak należy, zdaniem organu odwoławczego, że z treści art. 9 ww. ustawy wynika, iż studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, a więc zapisy w nim uczynione nie mają mocy wiążącej. To oznacza, że zapisy studium nie mają wpływu na kwestię zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy normowanej przepisem art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że art. 62 ust. 2 powołanej ustawy dotyczy obszarów, na których istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, ale chodzi o obowiązek wynikający z przepisów odrębnych. Wprawdzie organ I instancji wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że powołane studium stanowi, iż Park Krajobrazowy Wzniesień Ł. wraz z otuliną stanowi obszar, dla którego sporządzenie miejscowego planu jest obowiązkowe na podstawie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska z dnia 31 stycznia 1980 r. oraz ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. – a w obecnym stanie prawnym zasady ochrony środowiska kształtują przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U z 2008 r. Nr 25, poz. 150). Jednakże organ powołując powyższe regulacje prawne nie wskazał wprost przepisu prawa obowiązującego, który formułowałby ten obowiązek i uzasadniał wystąpienie przesłanki z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kierując się powyższymi względami, organ odwoławczy uwzględnił w całości wniesioną skargę i uchylił własne postanowienie z dnia [...] Nr [...], przesądzając tym samym pośrednio kwestię bytu prawnego postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 6 listopada 2006 roku skarżący poparł skargę i złożył do akt sprawy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] o uchyleniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", organ, którego działanie zostało zaskarżone może w zakresie swej działalności uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie wymienionego powyżej przepisu oznacza wyeliminowanie postanowienia będącego przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w oparciu o cytowany przepis uchyliło własne – zaskarżone postanowienie z dnia [...] Nr [...]. Powyższe działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i w konsekwencji podlega ono umorzeniu. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia. W kwestii zwrotu kosztów postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 postanowienia). Ponadto o zwrocie na rzecz skarżącego nadpłaconego wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a. (pkt 3 postanowienia). (MSi)