II SA/Łd 544/10

Dnia 19 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi B. K. i B. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], sprostowanym postanowieniem tegoż organu z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 roku, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...], nr [...], którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. odrzucił zarzuty na postępowanie egzekucyjne wniesione przez B. K. i B. K. W trakcie przeprowadzonego postępowania organ drugiej instancji ustalił, że postanowieniem z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 56 ustawy z dnia 23 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), nakazano B. i B. K. oraz H. i S. K. przedłożenie w terminie do 28 lutego 2007 roku dokumentów dotyczących komórki dobudowanej do budynku letniskowego (w zachodniej części działki), usytuowanego na terenie nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A 11, tj. projektu zagospodarowania działki; inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym, stwierdzającym prawidłowość wykonania robót budowlanych, a w razie potrzeby projektu budowlanego zmian i przeróbek doprowadzających do zgodności z prawem wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Wobec niewykonania przez w/w osoby obowiązków nałożonych wskazanym postanowieniem wydanym na podstawie art. 262 i art. 263 K.p.a., w związku z art. 81c ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) z dnia [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem nr [...] z dnia [...] nakazał B. i B. K. oraz H. i S. K. wpłacenie kwoty 5 490,00 złotych tytułem zaliczki na poczet wykonania obowiązku wynikającego z postanowienia nr [...]. H. i S. K. wpłacili tytułem zaliczki kwotę 2745,00 złotych, wyrażając tym samym chęć legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego uznał za zasadne wszczęcie postępowania egzekucyjnego należności pieniężnych w stosunku do B. K. w kwocie 2745,00 zł. W dniu [...] został wystawiony przez organ powiatowy tytuł wykonawczy nr [...], zaś pismem z dnia 8 stycznia 2010 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. przekazał zarzuty złożone przez B. i B. K., na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie w/w tytułu wykonawczego. Skarżący wskazali, że w ich ocenie postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w stosunku do błędnie określonego zobowiązanego, bowiem zarówno postanowienie PINB w Ł. nr [...], jak i postanowienie PINB w Ł. nr [...] zostały skierowane między innymi do B. K., nie będącego współwłaścicielem nieruchomości, natomiast nie zostały skierowane do T. K. będącego współwłaścicielem 1/6 części nieruchomości. Ponadto strona wskazała, iż organ pierwszej instancji jest w posiadaniu aktów notarialnych z maja 2005 roku i września 2006 roku, dotyczących darowizny 4/6 udziałów przedmiotowej zabudowanej nieruchomości, miał więc możliwość dokładnego określenia współwłaścicieli, ich udziałów oraz był świadom, że wraz z przyjęciem darowizny nabywa się nie tylko określone prawa, ale także przyjmuje się określone obowiązki. Legalizacja dobudowanej komórki w 1982 roku stanowi taki obowiązek. Nadto zdaniem skarżących organ nie wskazał podstawy prawnej, dającej możliwość uznania przedmiotowego zobowiązania jako solidarnego. Dalej strona wskazał, że określone przez tytuł wykonawczy zobowiązanie nie istnieje, ponieważ w katalogu wynikającym z art. 263 ( w domyśle K.p.a. ) nie istnieją koszty postępowania administracyjnego określone w tytule wykonawczym, a żądanie zaliczki na wykonanie nieprzedłożonej dokumentacji jest nieprawidłowe, ponieważ organ nie wydał nigdy decyzji lub postanowienia w zakresie wykonawstwa zastępczego, do czego był zobowiązany art. 128 wskazanej ustawy. Ponadto wykonanie dokumentacji winno być poprzedzone zaświadczeniem o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. PINB prowadzi postępowanie w sprawie samowoli budowlanej we wschodniej części nieruchomości i posiada wiedzę o braku możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na tej nieruchomości. W tej sytuacji nawet wykonanie zastępcze nie umożliwi legalizacji wybudowanej komórki, a zlecone bliżej nieokreślonemu wykonawcy zadanie jest zbędnym obciążeniem. Kończąc skarżący podnieśli, iż w postanowieniu nr [...] z dnia [...] nakazano przedłożenie: projektu zagospodarowania działki, inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym stwierdzającym prawidłowość wykonania robót budowlanych (w tym również instalacyjnych), a w razie potrzeby projektu budowlanego zmian i przeróbek doprowadzających do zgodności z obowiązującym prawem wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem wnoszących zarzuty dokumenty te winny być dostarczone w celu legalizacji samowolnie wybudowanej komórki. Nadto w dniu 18 kwietnia 2007 roku H., S. i T. K. złożyli oświadczenie o rezygnacji z podejmowania starań o legalizacje przedmiotowej komórki, a są oni współwłaścicielami 5/6 części nieruchomości. W opinii skarżących ich rezygnacja czyni sprawę legalizacji bezprzedmiotową, a organ winien wydać decyzję o rozbiórce komórki, a nie postanowienie o wpłaceniu zaliczki. Jak już wyżej wskazano, postanowieniem nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. odrzucił zarzuty wniesione przez B. K. i B. K. na prowadzone postępowanie egzekucyjne w sprawie wpłacenia zaliczki na poczet wykonania obowiązku wynikającego z postanowienia nr [...] z dnia [...], wskazując że postanowienie nr [...] zostało wydane w trybie przewidzianym art. 262 i art. 263 K.p.a. Na powyższe rozstrzygnięcie B. i B. K. wnieśli zażalenie, w którym żądali uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia nr [...], jako wydanego z naruszeniem prawa, a ponadto nakazanie anulowania wystawionego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] oraz nakazania zwrotu niesłusznie pobranych kwot wraz z odsetkami i kosztami egzekucji, podtrzymując wniesione wcześniej zarzuty. W uzasadnieniu wskazanego na wstępie postanowienia z dnia [...], nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazał, że podstawą zgłoszenia zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wskazane w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem organu odwoławczego w złożonym zażaleniu B. i B. K. nie wskazują w sposób bezpośredni na konkretną wymienioną wyżej okoliczność. Odnośnie podnoszonego przez skarżących zarzutu dotyczącego skierowania zobowiązania do osoby niewłaściwej organ wyjaśnił, iż jest on bezzasadny, albowiem organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie zgodnie z przepisami Prawa budowlanego w odniesieniu do inwestorów procesu budowlanego, tj. B. i B. K. oraz H. i S. K., a nie współwłaścicieli nieruchomości. Nadto postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., nr [...]. z dnia [...], wydane zostało (mając na uwadze czas budowy obiektu) na podstawie art. 56 Prawa budowlanego z 1974 roku. Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących niezasadności żądania przez organ pierwszej instancji wpłacenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego obowiązków nałożonych postanowieniem nr [...] organ odwoławczy przypomniał, iż przedmiotowa kwestia była przedmiotem weryfikacji przez WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 571/08 oddalił skargę H. i S. K. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. i B. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia podtrzymując zarzuty postawione w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. Wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżonego orzeczenia jest ocena zarzutów wniesionych przez skarżących w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy Ł., a przekazanych organowi nadzoru budowlanego celem wydania postanowienia w oparciu o art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W myśl natomiast § 2 powołanego przepisu, na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Organ nadzoru budowlanego zobligowany był przeto do zajęcia stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w formie postanowienia, którego wydanie poprzedza rozstrzygnięcie zarzutów przez organ egzekucyjny, czyli w niniejszej sprawie właściwy urząd skarbowy. Organy nadzoru budowlanego obu instancji uznały wniesione zarzuty za niezasadne. Stanowisko to w ocenie Sądu należy podzielić. Stosownie do przepisu art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego mogą stanowić tylko przypadki wymienione w tymże przepisie w punktach od 1 do 7. Treść zarzutów przedstawionych przez skarżących sprowadzała się do kwestionowania konieczności wykonania ekspertyz, o których mowa w postanowieniu nr [...], prowadzenia egzekucji w stosunku do błędnie określonego zobowiązanego oraz określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z jego treścią, wynikającą z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4. Można zatem przyjąć, że zarzuty oparte zostały na podstawach wskazanych w art. 33 pk 1, 3 i 4 ustawy. Nie ulega wątpliwości, że okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy była treść tytułu wykonawczego, w oparciu o który prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Tytuł ten, oznaczony nr [...] z dnia [...] wystawiony został wyłącznie przeciwko B. K., nie zaś przeciwko skarżącemu i tylko w stosunku do B. K. prowadzone jest postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania brakującej kwoty zaliczki – 2745 zł, wynikającej z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...]. W stosunku do B. K. nie toczy się żadne postępowanie egzekucyjne, a zatem nie był on w ocenie Sądu podmiotem uprawnionym do wniesienia zarzutów, a w konsekwencji skargi do Sądu, która w stosunku do niego już z tego względu winna być oddalona. Wszelkie zatem argumenty podnoszone w toku postępowania zmierzające do wykazania błędu co do osoby zobowiązanego (skarżącego), który nie jest współwłaścicielem nieruchomości są chybione. Poza sporem natomiast jest, iż B. K. jest współwłaścicielką nieruchomości położonej w Ł.i przy ul. a 11 i osobą wskazaną w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...], a następnie wobec niewykonania zobowiązania określonego tym postanowieniem, postanowienia nr [...] z dnia [...] obligującego do wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów wykonania obowiązku. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W sytuacji, gdy skarżąca jest jedną ze współwłaścicieli nieruchomości, na których nałożono obowiązki określone w postanowieniu nr [...], a następnie zobowiązano do wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów wykonania tych obowiązków, to wierzyciel miał prawo wskazać ją w tytule wykonawczym i zażądać od niej całości, bądź części zaliczki. Skierowanie zaś egzekucji tylko w stosunku do skarżącej nie stanowi naruszenia przepisu art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżąca na drodze cywilnoprawnej może domagać się rozliczenia z pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości ( por. wyrok WSA w Warszawie z 5.09.2008 r. VII Sa/Wa 794/08 – LEX nr 524036 ). W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prowadzi w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego – komórki dobudowanej do budynku letniskowego na terenie nieruchomości położonej w Ł., przy ul. a 11. Organ ten uprawniony był przeto do wydania w oparciu o art. 56 Prawa budowlanego z 1974 r. postanowienia nakładającego na inwestorów określone obowiązki związane z przedłożeniem dokumentów wskazanych w postanowieniu nr [...] z dnia [...], a następnie wobec niewykonania tego zobowiązania postanowienia nr [...] z dnia [...] obligującego do wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów wykonania obowiązku wynikającego z postanowienia nr [...]. Jako podstawę prawną tego zobowiązania organ niewadliwie wskazał art. 262 i 263 K.p.a. Art. 263 § 1 K.p.a. stanowi, iż do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron postępowania w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Zgodnie natomiast z art. 263 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Tymi kosztami mogą być w szczególności koszty sporządzenia niezbędnych ekspertyz i opinii, zaś organ administracji publicznej w oparciu o art. 262 § 2 K.p.a. może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na ich pokrycie. Taki przypadek miał miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżących, iż określone w tytule wykonawczym zobowiązanie nie istnieje, a postępowanie egzekucyjne winno być umorzone w oparciu o art. 59 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten enumeratywnie wskazuje przypadki obligatoryjnego i fakultatywnego umorzenia postępowania i żaden z nich w rozpoznawanej sprawie nie zaistniał. W toku postępowania skarżący podnosili, iż wszyscy współwłaściciele nieruchomości nie są zainteresowani legalizacją spornej komórki, co winno skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. Analiza akt postępowania administracyjnego nie daje jednak podstaw do przyjęcia wniosku, iż organ nadzoru budowlanego dysponował jednoznacznym stanowiskiem wszystkich współwłaścicieli w przedmiocie rozbiórki. Załączone do skargi oświadczenie H., S. i T. K. pochodzi bowiem z 15.04.2007 r., zaś w 2009 r. H. i S. K. wpłacili połowę kwoty zaliczki na pokrycie kosztów wykonania obowiązku określonego postanowieniem nr [...], co mogło sugerować, że są oni zainteresowani legalizacją obiektu. Skarżący również nie zajmowali jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości stanowiska w przedmiocie rozbiórki obiektu, co więcej sporna komórka pomimo upływu kilku lat nie została jednak rozebrana. Celowym w tej sytuacji wydaje się złożenie w organie nadzoru budowlanego przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości jednoznacznego, nie budzącego jakiejkolwiek wątpliwości oświadczenia o zamiarze rozbiórki spornego obiektu. Z przytoczonych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu. m.o.