II SA/Łd 545/13

Dnia 28 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w P. w sprawie zmiany miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa jednorodzinnego przy A w P. postanawia : odrzucić skargę. LS B. P. pismem z dnia 11 maja 2013 roku wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]. Pismem tym organ udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek z dnia 12 lutego 2013 roku, w którym B. P. domagała się wszczęcia – na podstawie art. 64 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267) oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 145) - przez Wojewodę [...] postępowania w sprawie usunięcia sprzeczności dotyczących terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MN. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł alternatywnie o jej odrzucenie bądź oddalenie, wskazując iż wbrew twierdzeniom skarżącej zaskarżone pismo nie jest rozstrzygnięciem nadzorczym w stosunku do kwestionowanej uchwały, zaś w treści pisma będącego przedmiotem skargi wyjaśniono skarżącej, iż w przypadku żądania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś przeprowadzone w stosownym czasie postępowanie nadzorcze nie uzasadniało stwierdzenia nieważności spornej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres owej kontroli uregulowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., stanowiącym, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto zgodnie z dyspozycją art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne, takie jak decyzje, postanowienia. Przede wszystkim należy wskazać, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na wskazane akty i czynności administracyjne. Niedopuszczalną jest skarga na pismo o charakterze informacyjnym, gdyż pismo takie nie rodzi po stronie skarżącej żadnych praw i obowiązków, tym samym nie mające charakteru aktu administracyjnego. Tymczasem w treści rozpoznawanej skargi, skarżąca nie wskazała na żaden tego typu akt będący przejawem władzy organu i podlegający kontroli sądowej. Nie zarzuciła organowi w tym zakresie również żadnej bezczynności, czy przewlekłości. Dopiero akt kończący postępowanie, jeżeli na mocy szczególnych przepisów nie podlegałby rozpoznaniu przez inny sąd, mógłby być zaskarżony do sądu administracyjnego. Ponadto należy wyjaśnić, że mając na uwadze treść art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego można wskazać minimum niezbędnych elementów jakie łącznie powinno posiadać pismo organu, aby można je było uznać za decyzję administracyjną, są to: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Ponadto decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zaskarżone pismo z dnia [...] nr [...] nie zawiera jednostronnego władczego rozstrzygnięcia będącego wyrazem woli organu, nie zawiera podstawy prawnej oraz pouczenia, czy i w jakim trybie służy od niego odwołanie. W konsekwencji pisma tego nie można uznać za decyzję, która załatwia sprawę administracyjną co do istoty. Wprawdzie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są orzeczeniami, nawet gdy nie zachowują w pełni sformalizowanych wymagań przewidzianych w art. 107 § 1 K.p.a., jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji, takich jak oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata aktu i rozstrzygnięcie o stanie sprawy, jednakże treść kwestionowanego pisma i sformułowania w nim zawarte bezsprzecznie wskazują, iż owo pismo jest wyłącznie odpowiedzią na pismo skarżącej z dnia 12 lutego 2013r. Podkreślić należy, iż w treści kwestionowanego pisma organ pouczył skarżącą o możliwości i sposobie zaskarżenia kwestionowanej przez nią uchwały. Tym samym, skoro niniejsza skarga nie mieści się w kategorii spraw, które wymienia art. 3 § 2 p.p.s.a. należało stwierdzić, że jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. LS