II SA/Łd 546/03

Dnia 4 sierpnia 2004 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi- Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie : NSA Irena Krzemieniewska, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant : referent stażysta Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2004 roku na rozprawie przy udziale - - - - ze skargi B. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej B. M. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów sadowych, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. zawiesił B. M. wypłatę świadczenia przedemerytalnego od dnia 1 stycznia 2003r.(na okres jednego miesiąca). W uzasadnieniu organ stwierdził, że podstawą podjętego rozstrzygnięcia jest fakt , iż strona powiadomiła Powiatowy Urząd Pracy Nr 2 w Ł. o otrzymaniu odszkodowania wyrównawczego z zakładu pracy. Tym samym zaistniała przesłanka z art. 37n ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. Nr 6 poz. 56 z 2001r. ze zm.), który przewiduje zawieszenie prawa do świadczenia przedemerytalnego w przypadku osiągania przychodów z innych tytułów niż podjęcie pozarolniczej działalności lub podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jeżeli łączna kwota uzyskanych przychodów w danym miesiącu z tych tytułów oraz z tytułu świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 tejże ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że otrzymanie w miesiącu styczniu 2003r. odszkodowania wyrównawczego, które otrzymała na podstawie części V Załącznika do Uchwały Nr 26/02 Zarządu TP S.A. z dnia 5 lutego 2002r. (Pakiet Socjalny) nie jest jej dodatkowym wynagrodzeniem za pracę w miesiącu styczniu 2003r. Skarżąca podnosi że powyższe świadczenie otrzymała dopiero w miesiącu styczniu 2003r. mimo, iż w jej opinii winna je otrzymać w dniu przejścia na emeryturę tj. 31 sierpnia 2002r. Uważa , że przedłużające się procedury, które spowodowały wypłatę powyższego świadczenia dopiero w styczniu nie powinny spowodować pozbawienia jej wypłaty świadczenia przedemerytalnego za miesiąc styczeń 2003r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wypłacane byłem pracownikom Telekomunikacji Polskiej S.A. odszkodowanie wyrównawcze jest przychodem wypłacanym po ustaniu stosunku pracy i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zważając na fakt, iż skarżąca otrzymuje świadczenie przedemerytalne w maksymalnej kwocie 200% zasiłku dla bezrobotnych zatem każda kwota przychodu otrzymana ponad to świadczenie stanowi podstawę do zawieszenia wypłaty świadczenia za dany miesiąc. Dodatkowo Wojewoda [...] podniósł, że od dnia 1 lutego 2003r. nastąpiło wznowienie wypłaty świadczenia przedemerytalnego dla skarżącej. Zważając na stan faktyczny sprawy i przepisy prawa materialnego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu . Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń. zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652). Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. W świetle art. 37n ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. Nr 6 poz. 56 z 2001r. ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) Prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w przypadku: 1/podjęcia pozarolniczej działalności, 2/podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymanego świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1, 3/osiągania przychodów z innych tytułów niż wymienione w pkt 1 i 2 z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz uzyskiwania diet i innych należności pieniężnych przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich, jeżeli łączna kwota uzyskanych przychodów w danym miesiącu z tych tytułów oraz z tytułu świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1. W rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu organy nie ustaliły charakteru świadczenia, które otrzymała skarżąca w kontekście powołanej przesłanki z art. 37n ust. 2 pkt 3. Przedmiotowego świadczenie określane jest jako odszkodowanie wyrównawcze, pakiet socjalny. W aktach administracyjnego nie ma żadnego dowodu mogącego bezspornie potwierdzić wyrażone przez organ odwoławczy stanowisko, że "Wypłacane byłym pracownikom Telekomunikacji Polskiej S.A. odszkodowanie wyrównawcze jest przychodem wypłaconym po ustaniu stosunku pracy i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych". Brak jest również w decyzji powołania się na konkretny przepis prawa na mocy którego otrzymane przez skarżącą świadczenie jest przychodem opodatkowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Decyzje organów są bardzo lakoniczne i ograniczają się w zasadzie do przepisania treści art. 37n ust. 2 i stwierdzenia, że spełniona została przesłanka z art. 37n ust. 2 pkt 3 bez powołania się na konkretne dowody. Być może organy były w posiadaniu dokumentów uprawniających je do takiego stwierdzenia jednak brak tej dokumentacji w aktach sprawy uniemożliwia Sądowi weryfikację legalności podjętego rozstrzygnięcia. Dodatkowo należy pamiętać, że decyzja to akt, z którego strona winna czerpać pełną , wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację w swej sytuacji prawnej – w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. Dał temu wyraz ustawodawca w art. 107 § 3 kpa określając, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie decyzji służy również realizacji zasady wynikającej z art. 11 kpa. Wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którym kierują się organy administracji publicznej przy załatwianiu sprawy służy doprowadzeniu do wykonania przez stronę decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o po stepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 powołanej wyżej ustawy.