II SA/Łd 548/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza W. z dnia [..] znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Wnioskiem z dnia 16 grudnia 2005 roku M.A., działając w imieniu A, wystąpił o określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B nr [...], składającej się z wieży stalowej o wysokości 50,5 m, wolnostojącego kontenera z zespołem urządzeń nadawczo – odbiorczych, zespołu anten sektorowych i parabolicznych na wieży, kabli przesyłowych i transmisyjnych, przyłącza energetycznego zasilania stacji oraz ogrodzenia na działce nr 284/2 należącej do firmy C przy ul. D w W. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Burmistrz W. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej zlokalizowanej na działkach nr 284/2 i 285/2 w obrębie miasta W. przy ul. D. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "E" z siedzibą w W., a także Z.B. Odwołujący się podnieśli zarzut niezgodności z obowiązującym prawem, w szczególności art. 73 ust. 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska, który zabrania budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi w granicach administracyjnych miast oraz art. 141 pkt 2 tejże ustawy, który stwierdza, że oddziaływanie instalacji lub urządzeń nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia i zdrowia ludzi. W ocenie odwołujących się przedmiotowa inwestycja pogorszy istniejący stan środowiska. Strony skarżące wskazały, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie zawiera analizy oddziaływań biologicznych pól elektromagnetycznych na organizmy żywe, nie podaje żadnych natężeń pól elektromagnetycznych w strefie zamieszkiwania ludzi, funkcjonowania szkoły, klubu sportowego oraz w obszarze Natura 2000 (Lasek K.), który znajduje się w odległości 1 km, a nie jak to wynika z Raportu, 8 km od miejsca planowanej inwestycji. W odwołaniu podkreślono ponadto, iż teren planowanej inwestycji nie jest przeznaczony pod inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym, lecz pod budownictwo mieszkaniowe, a faktu tego nie zmienia brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. Dodatkowo odwołujący się zarzucili Burmistrzowi W., że nie uwzględnił opinii lokalnego społeczeństwa, jak również nie ustosunkował się do pisemnych protestów mieszkańców okolicznych domów zgłoszonych pisemnie w dniu 17 stycznia 2006 roku. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 53, art. 56 ust. 2 i 3 oraz art. 57 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie organu l instancji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej na działkach nr ew. 284/2 i 285/2 położonych w W. przy ul. D. spełnia wszystkie wymagania prawne. W pierwszej kolejności Kolegium podkreśliło, iż postępowanie przeprowadzone zostało z udziałem społeczeństwa zgodnie z art. 53 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Planowana inwestycja, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, należy bowiem do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym wymagających sporządzenia raportu, zatem udział społeczeństwa był konieczny. Organ l instancji dopełnił tego obowiązku i na zasadach określonych w art. 32 ustawy – Prawo ochrony środowiska podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych informacji o złożonym przez A. wniosku dotyczącym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o możliwości składania, w terminie 21 dni, uwag i wniosków w tej sprawie - ogłoszenie umieszczono w sklepie znajdującym się w pobliżu inwestycji, na tablicy ogłoszeń UM w W. oraz lokalnej gazecie. O fakcie tym zostały zawiadomione wszystkie strony postępowania, w tym "E" Sp. z o.o. oraz Z.B. Organ odwoławczy zauważył, iż sprzeciw wobec planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej złożyli właściciele działek sąsiadujących z terenem przedmiotowej inwestycji obawiając się o szkodliwy wpływ projektowanej stacji na ich zdrowie, podobny charakter przybrało również wystąpienie Stowarzyszenia "O.O.", które zostało dopuszczone przez organ prowadzący sprawę do uczestnictwa w toczącym się postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na prawach strony. Z uwagi jednak na brak obowiązku prawnego organu prowadzącego postępowanie udzielania indywidualnych odpowiedzi na zgłoszone uwagi i wnioski, organ l instancji, spełniając wymóg art. 56 ust. 8 ustawy - Prawo ochrony środowiska, w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach szczegółowo odniósł się do zgłoszonych zarzutów. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż promieniowanie przekraczające dopuszczalną wartość 0,1 W/m2 wystąpi na wysokości, nie mniejszej niż 30,2 m n.p.t. w zasięgu do 36,8 m od przedmiotowych anten, a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi. Projektowana stacja nie będzie ponadto uciążliwa dla ludzi pod względem akustycznym, a także nie będzie miała negatywnego wpływu na powietrze atmosferyczne, inwestycja nie stanowi zagrożenia dla obszaru Natura 2000, ponieważ wskazany teren nie znajduje się w zasięgu jej oddziaływania. Organ odwoławczy zauważył również, iż środowiskowe uwarunkowania zgody na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej zostały określone w oparciu o pozytywne uzgodnienia z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Ł. oraz Wojewodą [...]. Dokonując uzgodnień decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji organy opiniujące określiły dodatkowe warunki, na jakich ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, co znalazło wyraz w zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, iż brak aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, zwalnia organ od podejmowania czynności sprawdzających w zakresie zgodności inwestycji z zapisami planu, zatem organ l instancji prawidłowo umieścił w treści zaskarżonej decyzji informację o braku planu dla terenu objętego wnioskiem oraz o uzyskaniu decyzji lokalizacji celu publicznego, w której ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Reasumując, Kolegium wskazało, iż wobec spełniania wszystkich przesłanek, od których zależy pozytywne załatwienie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia art. 141 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska poprzez jego nieuwzględnienie w procesie rozstrzygania oraz art. 52 ust. 1 pkt 1c oraz art. ust. 1 pkt 5a ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, iż w raporcie nie wskazano natężeń pól elektromagnetycznych w strefie zamieszkania ludzi i funkcjonowania szkoły, klubu sportowego WKS oraz w obszarze Natura 2000. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż art. 141 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska dotyczący zakazu pogarszania stanu środowiska w znacznych rozmiarach i powodowania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi należy traktować jako postulat obowiązujący w czynnościach podejmowanych przy programowaniu, planowaniu i projektowaniu przedsięwzięć, jak też w czynnościach z zakresu zagospodarowania przestrzennego i przy realizacji inwestycji. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organy orzekające w sprawie nie spełniły powyższego postulatu. Ponadto zdaniem skarżącej spółki, zniesienie obowiązku posiadania pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych nie oznacza, iż organ nie powinien badać dopuszczalności posadowienia danej instalacji w zakresie deklarowanych natężeń pól elektromagnetycznych. Strona skarżąca zarzuca również, iż w raporcie o oddziaływaniu na środowisko nie uwzględniono w wymaganym zakresie wskazania przewidywanej wielkości emisji, wynikającej z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia oraz wymaganego uzasadnienia wybranego przez inwestora wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę i powietrze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi organ II instancji zauważył, iż strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła nawet, że zasięg negatywnego oddziaływania stacji na środowisko jest szerszy niż wynika to z akt sprawy i obejmuje również teren jej działki. Ponadto organ stwierdził, iż raport w rozdziale 5 zawiera opis rozkładu natężenia pola elektromagnetycznego w otoczeniu planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, a z wniosków autora raportu wynika, iż pola elektromagnetyczne o wartościach dopuszczalnych i wyższych, niż określone w załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, będą występowały w maksymalnej odległości do 28,1 od anten nadawczych, zaś nieruchomość, na której znajduje się siedziba spółki znajduje się poza zasięgiem oddziaływania stacji. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 roku skarżąca spółka podkreśliła, iż istotą sprawy jest posadowienie w mieście, w terenie gęsto zabudowanym, w odległości ok. 600 m od rynku budowli o wysokości 56,5 m. Zdaniem strony organ stwierdzając, iż oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej nie powinno spowodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, przyznaje, że takie pogorszenie zaistnieje, nie wiadomo tylko, w jakich rozmiarach, już choćby te niewyjaśnione okoliczności powinny skutkować zakazem budowy obiektu w mieście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Powyższe oznacza, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną tam podstawą prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] utrzymującej mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Stosownie do przepis § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) budowa stacji bazowych telefonii komórkowej jako należących do instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Realizacja natomiast takiego przedsięwzięcia mogącego znacznie oddziaływać na środowisko zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 roku Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, iż zapadłe decyzje w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia zostały wydane w wyniki postępowania dotkniętego istotnymi uchybieniami, które powodują, iż decyzje te muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację stacji bazowej telefonii komórkowej, złożony w dniu 16 grudnia 2005 roku wskazywał, że projektowana stacja bazowa B. usytuowana będzie w W. przy ul. D. (działka nr 284/2) na terenie należącym do firmy C. Do wniosku załączona została kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem terenu objętego wnioskiem oraz obszarem, na który będzie oddziaływać inwestycja, raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz upoważnienie inwestora. I tak, przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż z treści wniosku w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że dotyczy on jedynie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 284/2, również raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony został jedynie dla działki o tym numerze. Tymczasem przeprowadzone przez organy administracji postępowanie obejmuje swoim zakresem nie tylko wymienioną we wniosku działkę nr 284/2, ale również działkę 285/2. Również uchylone decyzje ustalają środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia zlokalizowanego na dwóch działkach: nr 284/2 i 285/2. W tej części zatem, jaka nie odpowiada zakresowi złożonego przez inwestora wniosku decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań została wydana przez organ z urzędu, co stanowi naruszenie art. 46a ust. 1 w związku z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Na załączonym do akt administracyjnych wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia znajduje się co prawda dopisany ręcznie (ołówkiem) numer działki 285/2, jednakże brak jest podstaw do twierdzenia, iż dopisek ten pochodzi od składającego wniosek – brak jest stosownego podpisu wnioskodawcy czy potwierdzenia dokonania uzupełnienia przez przyjmującego wniosek. Ponadto dołączony do wniosku raport o oddziaływaniu na środowisko dotyczy wyłącznie lokalizacji przedsięwzięcia na działce nr 284/2, co przesądza o tym, iż intencją wnioskodawcy było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia zlokalizowanego jedynie na działce o nr 284/2. W świetle powyższego niedopuszczalne jest w ocenie tut. Sądu rozszerzanie zakresu wszczętego postępowania wbrew treści wniosku i wydanie decyzji dotyczącej działki nr 285/5 bez stosownego raportu w tym zakresie. Należy zauważyć, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia położonego na działkach nr 284/2 i 285/2 bez raportu obejmującego obie te nieruchomości stanowi w zasadzie naruszenie art. 46 ust. 3 oraz art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska. Stosownie do powyższych przepisów wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w toku którego określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi; b) dobra materialne; c) zabytki; d) wzajemne oddziaływania między czynnikami, o których mowa w lit. a) – c); e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwość oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Reasumując, skoro sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko nie zawierał prawidłowej lokalizacji przedsięwzięcia, nie można uznać go wystarczający do przeprowadzenia prawidłowej i pełnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Ponadto, na uwagę zasługuje fakt, iż autorka sporządzonego na potrzeby niniejszej sprawy raportu o oddziaływaniu na środowisko skoncentrowała się na charakterystyce technicznej poszczególnych elementów systemu nadawczo – odbiorczego, opisała szereg zagadnień teoretycznych z dziedziny oddziaływania elektromagnetycznego oraz przedstawiła dopuszczalne normy oddziaływania. Natomiast stwierdzić należy, iż w raporcie nie wskazano sposobu oddziaływania poszczególnych nadajników poprzez podanie konkretnych parametrów dla obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na poziomie, na którym przebywają ludzie. W ocenie Sądu ograniczenie się w raporcie jedynie do wskazania, iż ponadnormatywne oddziaływanie elektromagnetyczne występuje na poziomie niedostępnym ludziom i niewyjaśnienie wielkości natężeń pól elektromagnetycznych (o ile z danego źródła występują) na poziomie skupisk ludzkich nie pozwala na realną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na tle przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.Nr 192, poz. 1883). Ponadto, zdaniem składu orzekającego, wskazanie w raporcie i charakterystyce przedsięwzięcia dokładnych parametrów jest o tyle istotne, iż budowa stacji bazowej, wbrew prognozom autorki raportu, wywołuje najczęściej kontrowersje wśród lokalnej społeczności. Tym samym Sąd w składzie orzekającym nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 roku o sygn. akt IV SA/Wa 1745/05, z którego wynika, że wystarczające jest stwierdzenie, iż poziom natężenia elektromagnetycznego mieści się standardach dopuszczalnych dla określonych terenów. Nie można bowiem pozbawiać obywateli prawa do informacji o charakterze planowanej lokalnie inwestycji ani o skutkach jej realizacji. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy przedsięwzięcie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, choć w tym miejscu godzi się wskazać, iż z faktu, że inwestycja jest zaliczona do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie wynika jeszcze, że jest to inwestycja szczególnie szkodliwa dla środowiska lub mogąca pogorszyć stan środowiska (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2005 roku o sygn. akt VII SA/Wa 403/05). Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż w toku postępowaniu doszło do naruszenia art. 10 kpa, który ustanawia ogólną zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej istotne obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Czynny udział strony przejawia się w szczególności w postępowaniu wyjaśniającym, co dla ochrony praw strony ma istotne znaczenie. Zapewnia bowiem stronie wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to wpływa na stosowanie norm prawa materialnego i procesowego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest zatem pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu upływu zakreślonego stronie terminu, w którym strona miało prawo wypowiedzenia się co zebranych dowodów. W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, iż organy zarówno I, jak i II instancji nie dopełniły obowiązków w powyższym zakresie. W konsekwencji, z jednej strony organy administracji przyznają prawo strony w toczącym się postępowaniu określonym właścicielom nieruchomości sąsiadujących – pozostających w sferze oddziaływania inwestycji, z drugiej zaś naruszają zasady postępowania administracyjnego przez pozbawienie strony możliwości działania w sprawie, co narusza podstawową zasadę postępowania administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2007 roku o sygn. akt II SA/Łd 292/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 1999 roku o sygn. akt II SA 979/98). Reasumując, ponownie rozpatrując sprawę organy administracji wyjaśnią dokładną lokalizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Ponadto istotne jest, aby organy dokonały oceny wpływu inwestycji na środowisko na podstawie prawidłowo sporządzonego raportu o oddziaływaniu na środowisko, który uwzględnia właściwą lokalizację stacji bazowej oraz wyjaśnia kwestie natężenia elektromagnetycznego dla całego obszaru oddziaływania związanego z pobytem ludzi. Postępowanie administracyjne przeprowadzone zaś zostanie z poszanowaniem zasad wyrażonych na gruncie kpa, ze szczególnym akcentem na zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. A.G.