II SA/Łd 549/17

Dnia 28 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 roku sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz B. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...];[...];[...];[...];[...] odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Z., po rozpoznaniu wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w W., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A nr [...], przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. A 14, na działce nr 626 w obrębie [...]. W dniach 30 stycznia, 31 stycznia, 1 lutego, 7 lutego i 14 lutego 2017r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęły wnioski E. D., E. B., M. B., B. M., J. P., D. P. oraz B. W. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Kolegium decyzją z dnia [...] r. nr [...];[...];[...];[...];[...], po rozpatrzeniu ww. wniosków, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W dniu 5 maja 2017r. do organu odwoławczego wpłynął wniosek B. M. o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", w szczególności poprzez: odstąpienie od podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, lekceważąc tym samym interes społeczny i słuszny interes właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, a promując wyłącznie indywidualny interes inwestora; bezrefleksyjne przyjęcie, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie był wyczerpujący i dawał Prezydentowi Miasta Z. podstawę do wydania decyzji o ustaleniu celu publicznego; uznanie, że okoliczność braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko została udowodniona; brak szczegółowego ustosunkowania się do podniesionych zarzutów i wyjaśnienia dlaczego zarzuty okazały się niezasadne. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu wniosku B. M., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...];[...];[...];[...];[...]. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że inicjujące postępowanie wnioski wskazywały na wystąpienie w sprawie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w postaci rażącego naruszenia prawa. Organ stwierdził, że ponowna analiza postępowania i treść wydanej w jego efekcie decyzji Prezydenta Miasta Z. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wskazują aby w niniejszej sprawie istniały podstawy do uwzględnienia tego wniosku. W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że na tle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych jest poza sporem, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2016r. poz. 778 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.p.z.p.", dla której, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Powyższe – zdaniem organu – prawidłowo skutkowało przeprowadzeniem odpowiedniego postępowania w oparciu o art. 50 i nast. u.p.z.p. W toku tego postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W wyniku przeprowadzonej analizy ustalono krąg stron postępowania, które prawidłowo powiadomiono o wszczęciu postępowania i jego zakończeniu, a także doręczono im wydaną w wyniku tego postępowania decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy czym znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienia, jak i obwieszczenia: o wszczęciu postępowania, o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem, jak również o wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie, pozwalają na ocenę, iż art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zastosowano prawidłowo. Prawidłowa jest też – w ocenie Kolegium – konkluzja, że inwestycja objęta decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a kwalifikacji tej dokonano w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia [...] r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71 ze zm.), tj. o równoważną moc promieniowania izotopowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Wynika ona z karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz opracowania pod nazwą "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko", którego treść wskazuje, że parametry tej inwestycji nie przekraczają granicznych wartości, które wymuszałyby na inwestorze konieczność spełnienia dodatkowych wymagań, w tym uzyskania np. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym miejscu Kolegium podkreśliło, że tę ostatnią okoliczność potwierdza też opinia wyspecjalizowanego organu – Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Z., który w piśmie z dnia 26 czerwca 2014r. znak: [...], w świetle złożonych przez inwestora dokumentów stwierdził, iż realizacja planowanej inwestycji nie podlega procedurze oceny oddziaływania na środowisko oraz nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Podsumowując organ rozpoznający wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w przepisie art. 156 § 1 K.p.a., co skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dotyczy to również przesłanki, na której oparte były wnioski o stwierdzenie nieważności, a mianowicie wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. wywiódł B. M. Zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., w szczególności poprzez: odstąpienie od podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, lekceważąc tym samym interes społeczny i słuszny interes właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, a promując wyłącznie indywidualny interes inwestora; bezrefleksyjne przyjęcie, że materiał dowodowy zebrany w sprawie był wyczerpujący i dawał Prezydentowi Miasta Z. podstawę do wydania decyzji o ustaleniu celu publicznego; uznanie, że okoliczność braku potrzeby przeprowadzenia oceny w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko została udowodniona, pomimo jednoznacznego stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażonego w wyroku z dnia 13 sierpnia 2015r. sygn. akt II SA/Łd 362/15, które zostało wyrażone w postępowaniu tyczącym bliźniaczej inwestycji; brak szczegółowego ustosunkowania się do podniesionych zarzutów i niewyjaśnienia dlaczego zarzuty okazały się niezasadne, ograniczając się jedynie do powielenia stanowiska wyrażonego w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Skarżący wskazał, że tym samym podtrzymuje dotychczas podnoszone przed organem administracji zarzuty rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. następujących przepisów prawa materialnego: 1. art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. z uwagi na fakt, że organ w sposób bezrefleksyjny zakwalifikował inwestycję do inwestycji celu publicznego; 2. art. 52 ust. 2c u.p.z.p. poprzez bezkrytyczne przyjęcie, że wniosek inwestora spełnia warunki formalne i w sposób wyczerpujący określa charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; 3. art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez zaniechanie dokonania przez organ analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; 4. art. 54 pkt 1 i pkt 2a i 2d u.p.z.p. przez nieokreślenie rodzaju i parametrów planowanej inwestycji oraz warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, a także wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; 5. art. 54 pkt 2b u.p.z.p., gdyż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 353 ze zm.), dalej powoływanej jako "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie"; 6. art. 71 ust. 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przez brak wyczerpującej oceny, czy przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z powyższych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na swą rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w rozstrzygnięciach wydanych w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Odnosząc się do przedmiotu sprawy wypada jasno wskazać, iż z uwagi na brzmienie art. 53 ust. 7 u.p.z.p. nie istniała możliwość stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w tym przepisie. Z tego powodu – skoro organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego – wypadałoby uznać formalną poprawność zaskarżonej decyzji, choć organ doszedł do powyższej konkluzji zupełnie pomijając treść art. 53 ust. 7 u.p.z.p., co stanowi naruszenie przepisu prawa, który z uwagi na charakter inwestycji winien stanowić podstawą prawną decyzji wydanej w trybie stwierdzenia nieważności. Powyższą wadliwość – przy braku w okolicznościach niniejszej sprawy podstaw do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. – wypadałoby uznać za niemającą nieistotnego wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a., bowiem zaskarżona decyzji pomimo błędnego uzasadnienia odpowiadałby prawu. Przepis art. 53 ust. 7 u.p.z.p. zakreślając krótki okres na stwierdzenie nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przewiduje jednak możliwość uznania takiej decyzji za wydaną z naruszeniem prawa, zgodnie z art. 158 § 2 K.p.a., który to przepis stosuje się odpowiednio (vide: wyrok NSA z dnia 6 września 2013r. sygn. akt II OSK 886/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przy czym stan naruszenia prawa, o którym mowa w art. 158 § 2 K.p.a. odnosi się do wszystkich przyczyn stwierdzenia nieważności aktu wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Tym samym obowiązkiem organu badającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, po upływie okresu wskazanego w art. 53 ust. 7 u.p.z.p., było dokonanie oceny zakwestionowanego aktu w oparciu o przesłanki opisane w art. 156 § 1 K.p.a., wyłącznie z punktu widzenia możliwości wydania tegoż aktu z naruszeniem prawa. Oceny takiej pozbawiona jest zaskarżona decyzja, zaś ocena przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 165 § 1 pkt 2 K.p.a.), która została dokona w kontekście stwierdzenia nieważności kwestionowanego aktu pomija istotę wadliwości, którą akt ów jest dotknięty. Odnosząc się do powyższej kwestii wypada na wstępie wskazać, że organ prowadzący sprawę stwierdzenia nieważności decyzji nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Postępowanie w tej sprawie nie zmierza bowiem do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, która była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, lecz do ukazania kwalifikowanej wadliwości takiej decyzji i w następstwie tego do jej wyeliminowania z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności (art. 158 § 1 K.p.a.), bądź też – gdy istnieją przeszkody do stwierdzenia jej nieważności – do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa i wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdzono nieważności decyzji (art. 158 § 2 K.p.a.). W niniejszej sprawie postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na skutek wniosków zarzucających podjęcie kwestionowanego aktu z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) i wyłącznie do tej kwestii wypada odnieść się w niniejszym uzasadnieniu. Okoliczności sprawy nie dostarczają bowiem powodów aby kwestionować stanowisko Kolegium o braku podstaw do zarzucania wadliwości tego aktu na gruncie pozostałych przyczyn stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W tym miejscu wyjaśnić godzi się, że z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może zostać zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustawionym w przepisie, jak również wówczas gdy, wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub też odmówiono ich nadania. Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzi rażące naruszenie prawa jest stan prawny z dnia wydania decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 12 września 2012r. sygn. akt I OSK 1107/11; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012r. sygn. akt II OSK 146/11; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012r. sygn. akt II OSK 2449/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego winna określać m.in. rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 1 i pkt 2a – c u.p.z.p.). Nie ulega wątpliwości, iż decyzja ta jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Winna ona zatem określać podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Z tego też względu konieczne jest takie sformułowanie tej decyzji, aby organ architektoniczno – budowlany właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie miał wątpliwości co do tego, jaka zabudowa jest dopuszczalna na danym terenie. Określenie konkretnych wymagań nowej zabudowy ma służyć zapewnieniu ładu urbanistycznego i dlatego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna być tak sformułowana, aby nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, a także praw lub obowiązków z niej wynikających. Tym bardziej, że jej postanowienia wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 u.p.z.p.) (vide: wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012r. sygn. akt II OSK 1535/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Kontrolując w trybie nieważnościowym decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego Kolegium nie dostrzegło, iż decyzja ta stanowiąc promesę na realizację na określonym terenie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A, określa jedynie symbol owej stacji: "nr [...]", nie wskazując tak elementarnych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jak chociażby wysokość wieży projektowanej stacji. Podobnie brak jest jakichkolwiek wskazań w zakwestionowanym akcie określających warunki i wymagania stawiane inwestycji z punktu widzenia ochrony środowiska. Konsekwencją powyższych zaniechań jest także nieokreślenie rzeczywistych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Nie ulega wątpliwości, iż zakres ochrony środowiskowej dla stacji telefonii komórkowej jest determinowany rodzajem instalacji i ich równoważną mocą wyznaczoną izotopowo dla pojedynczej anteny, ale także skumulowanym oddziaływanie wszystkich projektowanych anten sektorowych, o czym mowa m.in. w § 2 pkt 7, § 3 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jeżeli zatem kontrolowany akt nie określa nie tylko charakterystyki promieniotwórczej poszczególnych anten ale nawet nie wskazuje rodzaju anten, które mają stanowić projektowane przedsięwzięcie, to nie sposób uznać, iż akt ów odpowiada treści art. 54 pkt 2a – c u.p.z.p. Bez wskazania powyższych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie sposób nawet mówić o konkretnym przedsięwzięciu, na realizację którego – z punktu widzenia norm planowania i zagospodarowania przestrzennego – zgodził się organ administracji. Brak określenia wysokości wieży i rodzaju oraz charakterystyki promieniotwórczej anten oznacza w istocie nieokreślenie zakresu praw i obowiązków przyznanych inwestorowi kwestionowanym aktem. Tego rodzaju naruszenia prawa ma charakter kwalifikowany, bowiem na wskazanym terenie inwestor może projektować realizację bliżej nieokreślonego przedsięwzięcia telekomunikacyjnego wyznaczonego jedynie zupełnie niedefiniowaną przez organ nazwą "nr [...]". Powyższe naruszenie prawa rodzi skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Powyższe okoliczności mają kluczowe znaczenie dla dokonanej w postępowaniu nieważnościowym oceny poprawności zastosowania art. 54 u.p.z.p., a więc przepisu, który winien stanowić podstawę prawną zakwestionowanego aktu. Kolegium natomiast w ogóle się do nich nie odniosło w postępowaniu nieważnościowym. Deprecjonuje to zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję zarówno na gruncie legalności oceny zastosowanego prawa materialnego (art. 54 pkt 2a – c u.p.z.p. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), jak i przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 i art. 80 i art. 53 ust. 3 u.p.z.p. w zakresie prowadzącym do kwalifikowanego naruszenia prawa materialnego. Zarzuty skargi postawione w powyższym zakresie wypada zatem uznać za uzasadnione. Nie można natomiast zgodzić się z zarzutem skargi tyczącym wadliwego zakwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego. Stosownie bowiem do treści art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. i art. 6 pkt 1 u.g.n. ugruntowany jest pogląd, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego (vide: wyrok NSA z dnia 10 maja 2006r. sygn. akt II OSK 811/05; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2006r. sygn. akt II SA/Sz 1189/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Natomiast brak wyznaczenia w kontrolowanym akcie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym z zakresu ochrony środowiska poprzez nieokreślenie mogących mieć wpływ na środowisko parametrów promieniotwórczych projektowanej inwestycji, nie pozwala kompetentnie odnieść się do zarzutu wadliwego zaniechania wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wymagana dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz może być wymagana dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie). Zarzut ten natomiast zawiera się w uwzględnionym już wcześniej zarzucie nieokreślenia w kwestionowanym akcie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z zakresu ochrony środowiska, choć w poruszanym obecnie aspekcie oznacza dodatkowo brak możliwości skontrolowania legalności rezygnacji z przeprowadzenia postępowania środowiskowego w odniesieniu do projektowanej inwestycji, co oczywiście pogłębia krytyczną ocenę tegoż aktu. Z powyższych względów uznając wadliwe zastosowanie w sprawie art. 53 ust. 7 u.p.z.p. w zw. z art. 158 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a także w zw. z art. 54 pkt 2a – c u.p.z.p. skargę uznać należało za zasadną i uchylić zaskarżoną decyzję (art. 145 § 1 pkt 1a i c P.p.s.a.). Ponownie prowadząc postępowanie organ uwzględni powyższe uwagi (art. 153 P.p.s.a.), dokonując oceny wadliwości kwestionowanego aktu przez pryzmat art. 53 ust. 7 u.p.z.p. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. A.B.