II SA/Łd 55/10

Dnia 22 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. i H. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. T. C. i H. C. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., z dnia [...], nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2010 roku wezwano skarżącą T. C. do własnoręcznego podpisania wniesionej do Sądu skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza tejże skargi. Nadto T. C. oraz H. C. zostali wezwani solidarnie do złożenia 10 odpisów wniesionej skargi podpisanych przez wszystkich skarżących lub poświadczonych przez nich za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącym w dniu 4 maja 2010 roku. Wykonując w/w zarządzenie skarżący nadesłali 10 kserokopii skargi niepoświadczonych za zgodność z oryginałem. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek T. C. i H. C. o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi powyższej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.,. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z treści tego przepisu wynika, że bezskuteczny upływ siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, obliguje sąd do jej odrzucenia. Dodać przy tym należy, iż zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Z kolei w myśl art. 47 § 2 p.p.s.a. odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź wydruki poczty elektronicznej. Wyjaśnić przy tym należy, iż w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma i zawsze niezbędne jest jego poświadczenie za zgodność z oryginałem. Osoba poświadczająca przyjmuje bowiem odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Uwierzytelnić pismo może natomiast osoba, która jest jego autorem. Niewątpliwie skarga jest pismem, którego odpisy należy doręczyć również uczestnikom postępowania. Zgodnie bowiem z treścią art. 12 p.p.s.a., ilekroć w ustawie tej jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania – osobę, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Osobie tej przysługują prawa strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.). Z akt administracyjnych wynika, że uczestnikami postępowania administracyjnego, w którym została wydana zaskarżona decyzja, oprócz skarżących, były również inne podmioty. W związku z tym, w myśl powołanych przepisów, w stosunku do tych uczestników postępowania zachodziła konieczność doręczenia odpisów wniesionej przez skarżących skargi, które powinny zostać poświadczone przez nich za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisane. Niepoświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie skargi nie spełniają tego wymogu. Pomimo upływu zakreślonego w zarządzeniu z dnia 21 kwietnia 2010 roku terminu skarżący nie złożyli jednakże odpisów skargi odpowiadających powyższym wymogom, co kwalifikuje się, jako niezupełnienie braków formalnych skargi. Nadto w wyznaczonym terminie, T. C. nie podpisała skargi, co także kwalifikuje się, jako nieuzupełniony brak skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu. m.o.