II SA/Łd 551/16

Dnia 13 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. nr [...], znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...]. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy w dniu 4 marca 2016 r. do organu I instancji wpłynęło zgłoszenie A Spółki z o.o. z siedzibą w W. w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z instalowaniem konstrukcji pod anteny i urządzenia technologiczne dla stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (nr ew. 180/16) na cele budowlane sporządzone przez R.J. 4 marca 2016 r., pełnomocnictwo udzielone przez członka zarządu oraz prokurenta R.J. do samodzielnego reprezentowania Spółki. Inwestor termin rozpoczęcia robót budowlanych wyznaczył na dzień 4 kwietnia 2016 r. Decyzją z [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 104 K.p.a. wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych, argumentując, że zawarte w aktach sprawy rysunki oraz opis planowanych robót wskazują wyraźnie, iż inwestor planuje zlokalizowanie na dachu istniejącego budynku antenowej konstrukcji wsporczej w postaci masztu kratowego ze stali S235JR zabezpieczonej powłoką antykorozyjną przez ocynkowanie ogniowe. W ocenie organu I instancji inwestor niezasadnie przyjął, iż projektowana konstrukcja wsporcza nie jest masztem telekomunikacyjnym, w konsekwencji nie będąc masztem telekomunikacyjnym nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu I instancji zgłoszona konstrukcja pod anteny umieszczone na budynku o wysokości 15,5m narusza przepis § 5 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia [...], który zakazuje lokalizacji masztów telekomunikacyjnych, za wyjątkiem umieszczonych na dachach budynków o wysokości nie niniejszej niż 25,0m. Powyższe uzasadniało zgłoszenie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji A Sp. z o.o. z siedzibą w W. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania z powodu naruszenia: art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 5 pkt 8 lit. c (omyłkowo wskazanego w zaskarżonej decyzji jako przepis § 5 pkt 7 lit. c) uchwały Rady Miejskiej w Ł. z [...]nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A, B, C, D, E; § 5 pkt 8 lit. c uchwały Rady Miejskiej w Ł. z [...]. nr [...], poprzez dokonanie jego wykładni z naruszeniem przepisów art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. (Dz.U. 2010 r. nr 106, poz. 675) o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez zakwalifikowanie zgłoszenia instalacji konstrukcji wsporczej pod anteny i urządzenia technologiczne dla stacji bazowej nr [...] jako masztu telekomunikacyjnego. Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 290) – dalej w skrócie "ustawa" lub "Prawo budowlane", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że ze zgłoszenia wynika, iż inwestor zamierza przeprowadzić roboty budowlane polegające na instalowaniu konstrukcji wsporczej pod anteny i urządzenia technologiczne dla stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Organ II instancji dokonując analizy zgłoszenia w oparciu o projekt techniczny dołączony do zgłoszenia podniósł, że projektant w opracowaniu pt. Dokumentacja Budowlano-Środowiskowa 2. Przedmiot opracowania s. 25 stwierdza, iż przedmiotem opracowania jest projekt architektoniczno-budowlany stacji bazowej [...] należącej do A sp. z o.o. zlokalizowanej na dachu budynku należącego do B. W części ogólnobudowlanej, opis stanu projektowania 2.1. Elementy konstrukcyjne s. 23 projektant stwierdza, że w ramach budowy stacji bazowej planowana jest instalacja następujących elementów konstrukcyjnych: antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości 6,6m wraz z urządzeniami (anteny, moduły, drogi kablowe itp.); rusztu stalowego o wymiarach 4,3x4,6m wraz z wyposażeniem (drabiny kablowe, most kablowy, kraty pomostowe, bariery, drabiny włazowe i stojak pod RT). Na stacji zainstalowane zastaną następujące anteny sektorowe: 80010668 - 2 szt. - w poziomie: 20,0 m n.p.t., BSA102 - 2 szt. - w poziomie: 20,0 m n.p.t. Na stacji zainstalowane zostaną następujące anteny radioliniowe: 0,3 m - 6 szt. - w poziomie: 22,1-21,7 m n.p.t. Na stacji zainstalowany zastanie następujący sprzęt: siłowanie Outdoor, - 1 szt., szafa Outdoor (transmisja) - 1 szt., szafa Outdoor (RBS) - 1 szt., rozdzielnia - 1 szt., moduły wyniesione RRU-12 szt. Dalej Wojewoda wskazał na § 3 pkt 2 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864 ze zm.) wywodząc, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych dokonanie zgłoszenia zamiaru montażu na dachu budynku konstrukcji masztu, szafy telekomunikacyjnej, wsporników, anten radiolinii, tras kablowych i zasilania energetycznego odpowiada definicji obiektu telekomunikacyjnego. Powyższe oznacza, iż w sprawie mamy do czynienia z telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, tj. z masztem telekomunikacyjnym. Wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu przedmiotowej konstrukcji wsporczej dla stacji bazowej telefonii komórkowej Nr [...], wymagało na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego dokonania zgłoszenia do organu właściwego. Uchwała Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A,B,C,D,E, w przepisie § 5 pkt 7 lit. C zakazuje lokalizacji masztów telekomunikacyjnych, za wyjątkiem umieszczonych na dachach budynków o wysokości nie mniejszej niż 25,0 m. Ze zgłoszenia bezspornie wynika, iż przedmiotowe roboty budowlane będą wykonywane na budynku o wysokości 15,5m, zatem zgłoszenie narusza ten przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji odnosząc się do informacji zawartej w odwołaniu podniósł, że organ I instancji w decyzji właściwie wskazał przepis, który został naruszony przedmiotowym zgłoszeniem. Natomiast przepis § 5 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na który w odwołaniu powołuje się Spółka odnosi się do obiektów budowlanych o wysokości 50,0m i więcej. Organ odwoławczy zauważył, iż słusznie w zaskarżonej decyzji, Prezydent Miasta Ł. przywołał art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, jako materialnoprawną podstawę wniesionego sprzeciwu. Organ I instancji nie mógł bowiem przyjąć, w formie milczącej zgody zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych, gdyż spowodowałby naruszenie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Wojewoda odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdził, iż są one nieuzasadnione. Zarzut naruszenia przepisu art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.), jest pozbawiony racji, ponieważ plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego wiążącym organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekające w sprawach z zakresu Prawa budowlanego. Przepis art. 48 w/w ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stwarza przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu oraz Prezesowi UKE możliwość zaskarżenia, w zakresie telekomunikacji, uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Ustalony stan faktyczny sprawy uzasadniał zatem utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, na co wskazuje m.in. powielenie błędu organu I instancji i oparcie zasadności sprzeciwu w § 5 pkt 7 lit. c uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z [...]. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A,B,C,D,E, który jako wprowadzający ograniczenia w zakresie lokalizacji i formy ogrodzeń od strony przestrzeni publicznych nie ma jakiegokolwiek związku z niniejszą sprawą, a nadto przywołanie przepisów prawa dotyczących wolnostojących masztów antenowych, co również nie miało związku z niniejszą sprawą; 2. art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności niezrozumiałe oparcie uzasadnienia decyzji na wskazanym w pkt. 3 powyżej postanowieniu m.p.z.p., który mógłby znaleźć zastosowanie w innym stanie faktycznym; 3. art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ("Konstytucja RP") w zw. z art. 6 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a., poprzez niedziałanie Wojewody [...] w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; 4. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że nie odpowiadała ona prawu; 5. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie decyzji organu I instancji wraz z umorzeniem postępowania przed organem I instancji, pomimo że wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia do wykonania robót budowlanych - konstrukcji wsporczych pod anteny i urządzenia technologiczne dla stacji bazowej telefonii komórkowej [...] było pozbawione podstaw prawnych, jako że ww. roboty budowlane nie naruszają właściwie zinterpretowanych i zastosowanych postanowień § 5 ust. 8 lit. c m.p.z.p.; 6. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. § 5 pkt 8 lit. c m.p.z.p. oraz w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego oraz § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie błędne uznanie, że objęta zgłoszeniem antenowa konstrukcja wsporcza jest takim samym rodzajem telekomunikacyjnego obiektu budowlanego jak wskazany w § 5 pkt 8 lit. c m.p.z.p. maszt telekomunikacyjny, podczas gdy z samej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również ww. przepisów prawa wynika, iż są to różne rodzaje obiektu, a więc w pełni uzasadnione jest twierdzenie, iż m.p.z.p. nie zakazuje lokalizowania antenowych konstrukcji wsporczych, a jedynie masztów telekomunikacyjnych - co czyni utrzymany w mocy sprzeciw bezpodstawnym; 7. § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez jego zastosowanie, podczas gdy przedmiotowe zgłoszenie nie obejmowało wolnostojącego masztu antenowego, jako że przewidywało jedynie umieszczenie antenowej konstrukcji wsporczej na dachu już istniejącego obiektu budowlanego; 8. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 5 pkt 8 lit. c m.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ("Ustawa o wspieraniu"), poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie wydanie decyzji utrzymującej w mocy sprzeciw do dokonanego przez skarżącą zgłoszenia robót budowlanych, pomimo że planowana inwestycja jest zgodna z właściwie zinterpretowanymi i zastosowanymi postanowieniami m.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi; 9. art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu, poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie błędne uznanie, że wprowadzona tam regulacja pozwala na wprowadzanie w m.p.z.p. zupełnie dowolnych "zakazów lub ograniczeń'' w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas gdy przepis ten należy interpretować łącznie z przepisem art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu, a więc ewentualnie wprowadzone zakazy nie mogą "uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej", a nadto skoro postanowienia m.p.z.p. w zasadzie uniemożliwiają realizację niezbędnej infrastruktury telekomunikacyjnej, należy je zastosować w danej sprawie przy uwzględnieniu wymogów ustawy o wspieraniu; 10. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie interpretacji postanowień m.p.z.p., w szczególności § 5 ust. 8 lit. c m.p.z.p. z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, a dotyczących zasad interpretacji aktów prawa miejscowego oraz pominięciem intencji ustawodawcy dotyczących znaczenia infrastruktury telekomunikacyjnej dla społeczności lokalnych; 11. art. 20, art. 22 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ograniczenie na obszarze objętym m.p.z.p. rozwoju sieci telekomunikacyjnych do wyłącznie istniejących antenowych konstrukcji wsporczych, w tym m.in. już istniejącej na dachu tego samego budynku przy ul. F 68/70 stacji bazowej innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, z jednoczesnym ograniczeniem możliwości montażu nowych elementów sieci telefonii komórkowej do dachów budynków o arbitralnie ustalonej wysokości 25 metrów, co w rezultacie powoduje bezprawne ograniczenie skarżącej możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne za pomocą już istniejących stacji bazowych, w tym m.in. na dachach budynków o wysokości poniżej 25 metrów. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę, natomiast pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z instalowaniem konstrukcji pod anteny i urządzenia technologiczne dla stacji bazowej telefonii komórkowej nie wykazała istotnych naruszeń prawa materialnego i procesowego, wobec czego brak było podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego. Tytułem wstępu wyjaśnić trzeba, że podstawową zasadą obowiązującą na gruncie Prawa budowlanego, a wynikającą z art. 28 ust. 1 ustawy, jest możliwość rozpoczęcia robót budowlanych jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to przepisy normują na zasadzie wyjątku, rodzaje obiektów i robót budowlanych, dla których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, natomiast dla ich realizacji konieczne jest zgłoszenie zamiaru ich wykonania właściwemu organowi. Zgłoszenia, w myśl art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Stosownie zaś do treści art. 30 ust. 6 ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: pkt 1 - zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; pkt 2 - budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; pkt 3 - zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Projektowana przez skarżącą Spółkę A inwestycja podlegała niewątpliwie zgłoszeniu, jednakże nie jak wywiódł organ odwoławczy w trybie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, lecz na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, który stanowi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4: wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Wadliwe wskazanie podstawy prawnej dokonania zgłoszenia w realiach rozpoznawanej sprawy pozostawało jednak bez większego wpływu na jej wynik. Z akt sprawy wynika, że zgłoszeniem objęto zamiar wykonania robót budowlanych związanych z instalowaniem konstrukcji pod anteny i urządzenia technologiczne dla stacji bazowej telefonii komórkowej o wysokości 6,6m na dachu budynku należącego do B o wysokości 15,5m. Powodem wniesienia sprzeciwu - jak trafnie ustaliły organy obu instancji - było natomiast stwierdzenie, że projektowana inwestycja w świetle art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że organy orzekające na podstawie załączonego do akt administracyjnych tekstu uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z [...]. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A,B,C,D,E, który nie odpowiada wersji ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 29 stycznia 2015 r., pod pozycją nr [...], wskazywały na sprzeczność inwestycji z przepisem § 5 pkt 7 lit. c, brzmiącym analogicznie jak § 5 pkt 8 lit. c uchwały ogłoszonej we wspomnianym wyżej publikatorze. Tak więc podnoszony w tym zakresie zarzut skargi oraz odwołania okazał się niewątpliwie słuszny, jednakże z wywiedzionych wyżej przyczyn nie mógł mieć kluczowego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jako że organ pomimo błędnego wskazania jednostki redakcyjnej przepisu prawidłowo cytował brzmienie normy prawnej w oparciu, o którą wywiódł podstawy do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepis § 5 pkt 8 lit. c uchwały wprowadza dla całego obszaru objętego planem w zakresie lokalizacji urządzeń technicznych zakaz lokalizacji masztów telekomunikacyjnych, za wyjątkiem umieszczanych na dachach budynków o wysokości nie mniejszej niż 25,0 m. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie A Sp. z o.o. zamierzała zlokalizować sporny maszt na budynku stanowiącym własność B o wysokości 15,5m, co niewątpliwie stanowiłoby naruszenie postanowień obowiązującego dla tego terenu aktu prawa miejscowego. W ocenie sądu zaskarżona decyzja, pomimo omówionych wyżej mało istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wadliwości odpowiada prawu, wobec czego brak było podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego. W motywach zaskarżonej decyzji organ co do zasady prawidłowo wyjaśnił przesłanki materialnoprawne zgłoszenia sprzeciwu i ustosunkował się do zarzutów odwołania. Podstawy wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego z całą pewnością nie mogły stanowić zarzuty skargi, które w zdecydowanej większości okazały się chybione. Według składu orzekającego zarzuty skargi kierowane pod adresem planu miejscowego i jego zgodności z regulacjami art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie mogły podlegać kontroli sądu, ponieważ przedmiotem zaskarżenia była decyzja Wojewody [...], a nie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego, choć w zupełnie innym trybie. W świetle poczynionych wyżej rozważań zupełnie niezasadne są wreszcie zarzuty skargi o naruszeniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 20, art. 22 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Analiza zebranego materiału dowodowego przeczy także argumentom skargi jakoby decyzja Wojewody [...] została podjęta z naruszeniem art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 i 8 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Z tych wszystkich powodów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. j.k.