II SA/Łd 558/03

Dnia 15 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska /spr./, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2004 roku sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie wymeldowania A.S. z pobytu stałego w budynku przy ul. A 7a w Ł. Z wnioskiem o wymeldowanie A.S. wystąpiła córka M.S. uzasadniając, iż nie mieszka on w tym budynku od listopada 2001 r. . Orzekając w sprawie ponownie na skutek uchylenia przez organ odwoławczy wcześniejszego rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Ł. odmawiającego wymeldowania A.S. - orzekł o wymeldowaniu. W uzasadnieniu wskazał, że A.S. opuścił mieszkanie przy ul. A 7a jesienią 2001 r. przeprowadzając się do mieszkania przy ul. B 5 m. 11. Było to na kilka miesięcy przed czasowym wyjazdem za granice kraju. A powrót do miejsca zameldowania w sierpniu 2002 r. okazał się powrotem czasowych. Przeprowadzone kontrole meldunkowe wykazały, że życie A.S. skoncentrowane jest w mieszkaniu przy ul. B, gdzie zamieszkuje nie tylko w okresie zimowym, ale w sposób ciągły. A pobyt na nieruchomości przy ul. A jest czasowy, związany ze zbiorem owoców lub rekreacyjny. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podkreślił, iż zostały spełnione przesłanki ustawowe wynikające z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. / Dz. U. nr 87 poz. 960 z 2001 r. ze zm. /. Stwierdził, że A.S. faktycznie opuścił lokal przy ul. A, dobrowolnie rezygnując z zamieszkiwania w nim i tworząc swe centrum życiowe w lokalu przy ul. B, gdzie przebywa z zamiarem stałego pobytu. Okoliczności, ze względu na które A.S. nie może przebywać w budynku przy ul. A nie mogą mieć wpływu – zdaniem organu – na ocenę spełnienia obowiązków w zakresie ewidencji ludności. A obowiązujące w tym zakresie przepisy przewidują konieczność zgodności zapisu meldunkowego z rzeczywistym miejscem i charakterem pobytu danej osoby. We wniesionej od tej decyzji skardze A.S. wnosił o jej uchylenie powołując się na szczegółowe uzasadnienie zawarte w odwołaniu. Wskazał ponadto, iż organ administracyjny dokonał ustaleń , których skarżący ni ukrywał. Między innymi tego, że nabył lokal przy ul. B, gdzie koncentruje się jego życie, zwłaszcza w zimie. Wyjaśnił jednak, że w budynku przy ul. A nie ma ogrzewania, a lokal przy ul. B został zakupiony przez dalszą rodzinę na jego nazwisko, aby uzyskać premię gwarancyjną. Podał, iż ma 74 lata, jest chory i oczekuje od organów administracji pomocy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] powołał się na uzasadnienie decyzji ostatecznej i wnosił o potraktowanie go jako integralnej części tej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz.1271 / weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 / oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153 poz.1270 /. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga A.S. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004 r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Skarga ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz.1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych / tekst jednolity Dz. U. nr 87 z 2001 r. poz. 960 ze zm. /. Stosownie do regulacji zawartej w art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została oparta na przesłankach wynikających z pierwszej części wskazanego przepisu, gdyż miejsce pobytu skarżącego było znane. W tym miejscu należy wskazać, że wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. wydanym w sprawie sygn. akt K 20/01 / opublikowanym w OTK-A 2002/3/34 / Trybunał Konstytucyjny orzekł, ze art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Oznacza to, że przepis ten utracił moc. Zatem przy badaniu spełnienia przesłanek do wymeldowania zawartych w art. 15 ust. 2 nie ma znaczenia fakt utraty uprawnień do przebywania w lokalu, a jedynie opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego. W ocenie Sądu poczynione przez organ ustalenia, zawarte w aktach administracyjnych, pozwalały na podjęcie decyzji o wymeldowaniu A.S. z pobytu stałego w lokalu przy ul. A 7a. w Ł., bowiem faktycznie ten lokal opuścił. A nie podnosił, iż uczynił to pod przymusem. Skarżący nie kwestionuje, że po podpisaniu umowy sprzedaży – [...] – mocą której nabył lokal przy ul. B, przewiózł tam swoje rzeczy i tam koncentruje się jego życie. Podkreśla jednak, że z zamieszkiwania w lokalu przy ul. A nie zrezygnował, ale nie może tam przebywać ze względu na brak ogrzewania i oświetlenia. Zdaniem Sądu organ administracyjny przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób wyczerpujący i w oparciu o nie budzący wątpliwości stan faktyczny, wskazany szczegółowo w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, podjął decyzję o wymeldowaniu. Bowiem sama deklaracja skarżącego, że nie zrezygnował z zamieszkiwania w lokalu przy ul. A wobec faktu, że przychodzi tam sporadycznie, tylko w okresie letnim i w celach rekreacyjnych, nie stanowi przesłanki wyłączającej wymeldowanie i nie może być poczytane za zamieszkiwanie w tym lokalu. I w tym zakresie, wobec dyspozycji art. 80 kpa, nie budzi zastrzeżeń ocena organów administracji. Organy obu instancji – stosownie do treści art. 107 § 3 kpa – wskazały fakty, które uznano za udowodnione, dowody, na których się oparto, jak i wyjaśniono podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd nie kwestionując poczynionych ustaleń faktycznych, w pełni podziela zaprezentowaną przez organ argumentacje prawną, która dała podstawę do podjęcia decyzji o wymeldowaniu skarżącego. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie dlatego została oddalona w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ).