II SA/Łd 559/25

Dnia 5 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.), , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 roku sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 maja 2025 roku znak: SKO.4120.135.25 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat J. K., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] lok. [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. MR Decyzją z dnia 28 maja 2025 r., nr SKO.4120.135.25 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) – dalej: k.p.a.; art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Zapolice z dnia 7 kwietnia 2025 r., znak: SO.6730.69.2024.AW o ustaleniu, na wniosek S. Sp. z o.o. z siedzibą w P., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej [...] o mocy do 1,5 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki nr [...] obręb [...], gm. Z.. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji S. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej także inwestor) wystąpiła wnioskiem z dnia 13 czerwca 2024 r. Decyzją z dnia 8 listopada 2024 r., znak: SO.6730.69.2024.AW Wójt Gminy Zapolice ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W wyniku rozpatrzenia odwołania uczestnika postępowania administracyjnego – J. F., ww. decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 24 grudnia 2024 r., znak: SKO.4120.228.24, z uwagi na stwierdzone uchybienia proceduralne. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 7 kwietnia 2025 r. Wójt Gminy Zapolice ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Wydanie decyzji poprzedzone zostało przeprowadzona analizą urbanistyczną z dnia 14 lutego 2025 r., której wyniki zarówno w formie opisowej, jak i graficznej, stanowią integralny załącznik decyzji. Autorem sporządzonej na potrzeby prowadzonego postępowania analizy urbanistyczna, jaki i projektu decyzji o warunkach zabudowy był podmiot uprawniony w rozumieniu art. 5 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika również, że wydane rozstrzygnięcie podlegało stosownym uzgodnieniom z: Zarządcą Dróg Gminy Zapolice, Starostą Zduńskowolskim, Dyrektorem Zarządu Zlewni w Sieradzu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Zduńskiej Woli oraz Łódzkim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Łodzi. Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia J. F. we wniesionym odwołaniu zarzucał celowe działanie organu na szkodę 38 osób – mieszkańców miejscowości [...], których bezpośrednio dotyczy przedmiotowa inwestycja, jak również pominięcie składanych w toku postępowania zastrzeżeń i petycji, zarówno skarżącego, jak i ogółu mieszkańców sprzeciwiających się realizacji inwestycji, co argumentowano naruszeniem interesów dobrosąsiedzkich oraz zastanego ładu przestrzennego. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 28 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na wstępie, ze wniosek inwestora z dnia 13 czerwca 2024 r. podlegał rozpatrzeniu o przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r., stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Przy czym, jak wynika z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ustawodawca wyłączył obowiązek spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 ustawy między innymi w stosunku do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zgodnie z przywołaną definicją instalacja odnawialnego źródła energii - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 22 ustawy o odnawialnych źródłach energii. odnawialne źródło energii - odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego. Zdaniem Kolegium w rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, iż planowana do realizacji inwestycja stanowi instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu w/w przepisów. Tym samym lokalizacja tego typu inwestycji, niezależnie od planowanej mocy, nie wymaga oceny spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa, jak i dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie w ocenie Kolegium spełnione zostały pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż niezbędne istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające do jej realizacji, co potwierdza przedłożone przez inwestora oświadczenie gestora sieci elektrycznej P. S.A. O/Ł. z dnia 20 czerwca 2024 r. (pkt 3). Teren planowanej inwestycji nie wymaga uzyskania uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż na terenie tym występują grunty orne klasy bonitacyjnej RIVa, a więc nie podlegające ochronie (pkt 4). Planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5) i nie znajduje się w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Wobec powyższego organ zobowiązany był do pozytywnego rozpatrzenia żądania inwestora. Jednocześnie Kolegium wskazało, że projekt decyzji uzyskał wszystkie wymagane prawem uzgodnienia, a wydana decyzja zawiera wszelkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. Odnosząc się do argumentacji skarżącego organ II instancji wskazał, że żaden z przepisów u.p.z.p. nie uzależnia możliwości określonej zabudowy od zgody, czy akceptacji inwestycji przez właścicieli, ewentualnie mieszkańców sąsiednich gruntów. Innymi słowy, sprzeciw towarzyszący zabudowie nie może blokować planów inwestycyjnych, gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę. Okoliczność istnienia protestu 38 osób, o której mowa w odwołaniu, nie ma zatem żadnego wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy nie jest analizowanie oddziaływania w zakresie hałasu, czy promieniowania elektromagnetycznego. Kwestie ewentualnej uciążliwości planowanej inwestycji będą mogły stanowić zarzut dopiero w odrębnym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. W toku postępowania lokalizacyjnego nie bada się także wpływu inwestycji na środowisko, która to kwestia stanowi przedmiot odrębnego postępowania mającego na względzie wydanie decyzji środowiskowej na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.). Z uwagi na fakt, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do mogących znacząco, jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, decyzja środowiskowa nie jest wymagana. Ponadto decyzja została uzgodniona pod względem higienicznym i zdrowotnym z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Zduńskiej Woli. Kolegium podkreśliło również, że z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa decyzja nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich do nieruchomości. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w przedmiotowym postępowaniu mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą natomiast zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich, czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można natomiast wywodzić naruszenia interesu osób trzecich. Z uwagi na dyspozycję powołanego wcześniej art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w toku postępowania lokalizacyjnego nie bada spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W szczególności nie przeprowadza zatem analizy urbanistycznej w zakresie tzw. dobrego sąsiedztwa i wobec tego zbędnym jest wyznaczanie obszaru analizowanego, o którym mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Kwestia zabudowy sąsiednich nieruchomości nie ma wpływu na ustalenie warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej. Natomiast w przypadku, kiedy w związku z realizacją inwestycji nieruchomość skarżącego straciłaby na wartości, ma on prawo do ubiegania się o stosowne odszkodowanie wytaczając powództwo przed sądem powszechnym. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. F. ponawiał zarzuty stawiane w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosząc dodatkowo zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez niedokładną analizę urbanistyczną oraz naruszenie interesu dobrosąsiedzkiego. Wnosił o uchylenie decyzji do ponownego rozpoznania lub też o zmianę decyzji poprzez odmowę udzielenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Skarżący wystąpił także o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu skarżący ponawiał argumentację, co do wniesionego, a pominiętego przez organy sprzeciwu 38 mieszkańców miejscowości [...] odnośnie realizacji planowanej inwestycji, której charakter narusza niewątpliwe dobro sąsiedzkie i zastany na miejscu ład przestrzenny. Skarżący wskazywał nadto, na zmianę istotnych okoliczności faktycznych sprawy, związanych z upływem okresu ważności wydanego na rzecz inwestora oświadczenia P. S.A. O/Ł. z dnia 20 czerwca 2024 r., które na dzień wniesienia skargi utraciło moc. Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącego czynią wadliwe wydane w sprawie decyzje, co przemawia za ich wyeliminowaniem z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 5 marca 2026 r. obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącego z urzędu popierał wniesiona skargę wskazując na okoliczność wygaśnięcia udzielonej inwestorowi przez gestora sieci energetycznej promesy, konieczności przekształcenia użytków rolnych, na terenie który inwestycja ma zostać zrealizowana, a nadto na uciążliwość planowanej inwestycji dla okolicznych mieszkańców. Obecny na rozprawie skarżący popierał skargę i zawartą w niej argumentacje dodając, że planowana inwestycja, szkodliwa dla zdrowia, ma zostać zrealizowana na wartościowych użytkach rolnych dla upraw pszenicy i buraków. Obecny na rozprawie prezes zarządu S. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (uczestnik postępowania) wnosił o oddalenie skargi. Wskazywał, że brak jest jakichkolwiek dostępnych badań wskazujących na szkodliwość instalacji fotowoltaicznych, a nadto, że przywoływana promesa była ważna w dacie podjęcia skarżonej decyzji, a realizacji inwestycji dotyczy terenów rolnych nie podlegających ochronie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi J. F., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 maja 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Zapolice z dnia 7 kwietnia 2025 r. o ustaleniu, na wniosek S. Sp. z o.o. z siedzibą w P. z dnia 13 czerwca 2024 r., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej [...] o mocy do 1,5 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki nr [...] obręb [...], gm. Z.. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 997) - dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688) do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jak wynika z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Konstrukcja art. 4 u.p.z.p. wskazuje, że ustalanie sposobu zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy następuje wyjątkowo, gdyż zasadą winno być ustalanie zagospodarowania terenu w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że objęta zaskarżoną decyzją inwestycja położna jest na terenie, na którym w dacie złożenia wniosku przez uczestnika postępowania S. Sp. z o.o. z siedzibą w P., to jest w dniu 13 czerwca 2024 r., brak było aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym stosownie do powołanego wyżej art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie, na wniosek inwestora, warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagało wydania decyzji administracyjnej podjętej na podstawie art. 61 u.p.z.p. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6. zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W myśl wskazanego przepisu instalacja odnawialnego źródła energii to instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Natomiast odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego (art. 2 pkt 22 ustawy o odnawialnych źródłach energii.). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę zamierzoną inwestycję w postaci budowy elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą należy uznać za urządzenie infrastruktury technicznej o jakim mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zatem w stosunku do tej inwestycji organ nie był zobowiązany analizować wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tzw. zasady dobrego sąsiedztwa oraz przesłanki dostępu do drogi publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Z powyższych względów zarzuty skargi, co do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. uznać należy za nieuzasadnione i jako takie, pozostające bez wpływu na wynik podjętego rozstrzygnięcia. Nie budzą także, jakikolwiek wątpliwości Sądu dokonane przez organy te ustalenia faktyczne, z których wynika, że planowane zamierzenie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3- 6 u.p.z.p. Jak wynika z akt sprawy niezbędne istniejące uzbrojenie terenu planowanej inwestycji jest wystarczające do jej realizacji, co potwierdza przedłożone przez inwestora oświadczenie gestora sieci elektrycznej P. S.A. O/Ł. z dnia 20 czerwca 2024 r.(pkt 3). Fakt, iż na dzień wniesienia przedmiotowej skargi okres ważności ww. promesy upłynął, co sygnalizuje strona skarżąca, pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia. Istotnym dla legalności wydanej decyzji pozostaje bowiem aktualność przedłożonego przez inwestora zaświadczenia na dzień podjęcia kwestionowanej skargą decyzji, co w sprawie nie jest kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Dalej wskazać należy, że teren inwestycji nie wymaga uzyskania uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż jak wynika z załączonej do akt analizy urbanistycznej, przedsięwzięcie planowane jest do realizacji stanowiącym grunty orne klasy bonitacyjnej RIVa nie podlegające ochronie (pkt 4). Planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5) i nie znajduje się w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Natomiast, co do prezentowanej argumentacji strony skarżącej, tak na etapie wniesionej skargi, jak i postępowania administracyjnego wskazać należy, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu ma na celu udzielenie informacji stronie wnioskującej, czy planowane przez nią przedsięwzięcie jest możliwe do realizacji na danym terenie. Przy czym nawet uzyskanie tego rozstrzygnięcia dla danej inwestycji nie jest równoznaczne z jej realizacją, gdyż decyzja w tym przedmiocie nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia jakichkolwiek robót, które wymagają uprzedniego uzyskania przez inwestora stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydawanej w odrębnym postępowaniu. Przy czym co istotne ustalenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy są wiążące dla organu architektoniczno-budowlanego. Wskazać również należy, iż żaden z przepisów u.p.z.p. przestrzennym nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody, czy akceptacji właścicieli, czy mieszkańców sąsiednich gruntów. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że podjęcie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich, czy też ustalania, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla strony skarżącej i otoczenia. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona, a kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i jako takie nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Wobec powyższego podnoszone przez stronę skarżącą argumenty pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Sąd stwierdza jednocześnie, że procedujące w sprawie organy administracji obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 6 k.p.a. W toku postępowania zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały następnie wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan faktyczny sprawy (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Wyniki poczynionych uprzednio ustaleń przedstawione zostały jasno i klarownie w motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Stosownie do wymogu wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a, strony miały zapewnione prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. w pkt 1 wyroku skargę oddalił. W przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 250 w z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 87). ds