II SA/Łd 56/03

Dnia 07 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Asesor Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 07 grudnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazania rozbiórki tablicy reklamowej oddala skargę. II SA/Łd 56/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania firmy A Sp. z o.o. z siedzibą w K., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...] nakazującej firmie A Sp. z o.o. wykonanie robót budowlanych rozbiórkowych polegających na demontażu tablicy reklamowej samowolnie zainstalowanej na elewacji budynku mieszkalnego, zlokalizowanej przy ul. B 37 w Ł., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazał, iż w dniu 6 sierpnia 2002 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. poinformowany został przez Referat Urbanistyki i Administracji Architektoniczne- Budowlanej UM[...] Delegatura Ł.-P., o samowolnie zamontowanej reklamie na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. B 37 w Ł. Postępowanie wyjaśniające doprowadziło do ustalenia , że inwestorem reklamy jest firma, A Sp. z o.o. z siedzibą w K. a właścicielem budynku przy ul. B 37 jest Z.K. Ustalono również, że inwestor zgłosił zamiar montażu reklamy w dniu 15 lipca 2002 r., lecz w dacie wizji lokalnej przeprowadzonej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej z dnia 6 sierpnia 2002 roku reklama już była zamontowana. W wyniku dokonanych ustaleń organ nadzoru budowlanego I instancji decyzją z dnia [...] nakazał inwestorowi rozbiórkę samowolnie zamontowanej reklamy. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor A Sp. z o.o. z siedzibą w K. twierdząc, że samowola budowlana może mieć miejsce jedynie w przypadku wykonania robót budowlanych bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, nie zaś w przypadku instalowania tablic i urządzeń reklamowych bez zgłoszenia. Odwołujący się wskazał, iż przykręcenie do budynku ramy stalowej z pomocą kołków rozporowych nie mieści się w pojęciu robót budowlanych zdefiniowanych w art. 3 pkt 7 prawa budowlanego. Również nakazanie rozbiórki w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 jest niezgodne z prawem, bowiem może nastąpić jedynie po wyeliminowaniu możliwości sankcjonowania samowoli budowlanej z art. 51 ust. 1 pkt 2. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 prawa budowlanego wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic reklamowych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych, zaś do wykonania robót można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Jak wynika z akt sprawy warunku tego inwestor nie dotrzymał. W takim przypadku, zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 4 prawa budowlanego organ nakazuje rozbiórkę obiektu lub jego części, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia. Nie jest prawdą, że przykręcenie do budynku konstrukcji reklamy za pomocą kołków rozporowych nie mieści się w pojęciu robót budowlanych zdefiniowanych w art. 3 pkt 7 prawa budowlanego. Zgodnie z jego treścią, przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu. Nie jest również prawdą, że decyzja z art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego może być wydana jedynie po wyeliminowaniu możliwości sankcjonowania samowoli budowlanej z art. 51 ust. 1 pkt 2. Rozstrzygnięcia te są bowiem alternatywne. Zależność taka występuje jedynie przy wydaniu decyzji z art. 51 ust. 2 jednak w niniejszym postępowaniu przepis ten nie ma zastosowania. Powyższą decyzję zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi firma A Sp. z o.o. z siedzibą w K. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca podniosła argumenty tożsame z zawartymi w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, wskazując iż skargę należy uznać za bezzasadną. Organ II instancji powołał się też na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Skarżący mają rację o tyle, iż wadliwie przez organ administracji została wskazana podstawa nakazania rozbiórki jako art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane z 1994 roku. W istocie podstawą obowiązku nałożonego w zaskarżonej decyzji powinien być art. 48 ustawy prawo budowlane z 1994 roku. Powyższe uchybienie w podaniu podstawy prawnej nałożonego obowiązku stanowiące naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt. lit. a nie stanowi jednak podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż to naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy, zgodnie z treścią powołanego przepisu. Organy administracji orzekły prawidłowo nakazując rozbiórkę - demontaż tablicy reklamowej zainstalowanej bez wymaganego prawem budowlanym zgłoszenia, co będzie przedmiotem wywodów w dalszej części uzasadnienia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela utrwalony w orzecznictwie NSA pogląd, iż zgłoszenie wykonania robót budowlanych na podstawie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane nie jest jedynie zwykłą formalnością. Jest to forma wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu, którego organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom określonym w przepisach prawa, czy też nie, co powinno skutkować wtedy wniesieniem sprzeciwu. Skarżący jako inwestor zgłosił zamiar montażu reklamy w dniu 15 lipca 2002 r. , lecz w dacie wizji lokalnej przeprowadzonej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej z dnia 6 sierpnia 2002 roku reklama już była zamontowana. Zachowanie skarżącego potwierdza niejako jego świadomość co do wymogu dokonania zgłoszenia prac budowlanych polegających na przykręceniu tablicy reklamowej do ściany budynku, a tym samym świadomość co do właściwej interpretacji przepisów prawa budowlanego z 1994 roku . Zagadnieniem wymagającym udzielenia odpowiedzi w niniejszej sprawie jest ustalenie czy przepisy prawa budowlanego odnoszące się do obowiązku dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania prac budowlanych stosuje się do reklam przytwierdzanych na ścianach budynków. Przepisy art. 3 ustawy prawo budowlane z 1994 roku nie zawierają w swym katalogu jako obiektu budowlanego tablicy reklamowej przymocowanej do ściany budynku. Jedynie w ust. 7 art. 3 ustawodawca precyzuje roboty budowlane przez co należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art.30 ust 1 pkt. 2 lit. b Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych o wysokości powyżej 3 m. Zgodnie natomiast z ust.2 art. 30: Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. W sprawie niniejszej jest poza sporem, że tablica reklamowa, która z całą pewnością jest urządzeniem została zainstalowana na obiekcie budowlanym jakim jest budynek przy ulicy B 37 w Ł. o wysokości przewyższającej 3 metry. Motywy ustawodawcy takiego właśnie uregulowania obowiązku zgłoszenia wykonania prac budowlanych, które są przedmiotem analizy w sprawie niniejszej wydają się być oczywiste. Zainstalowanie tablicy reklamowej na budynku na znacznej wysokości, aby była ona widoczna z dużej odległości, nie jest tylko i wyłącznie przykręceniem kilku kołków rozporowych jak przedstawia to skarżący. Czynność ta wygląda tak właśnie tylko z punktu widzenia technicznego. Wykonanie takich prac budowlanych/montażowych winno jednak podlegać kontroli organów architektoniczno-budowlanych w formie zgłoszenia zamiaru ich wykonania, czemu ustawodawca dał wyraz w powołanych wyżej przepisach. W obecnej rzeczywistości mamy możliwość oglądać na ścianach budynków, niekiedy wielokondygnacyjnych olbrzymie konstrukcje reklam ważące setki kilogramów. Nie trudno sobie wyobrazić, co stałoby się w przypadku odpadnięcia, oderwania się reklamy od ściany. Również te mniejsze reklamy ważące po kilka czy kilkadziesiąt kilogramów i spadające z określonej wysokości mogą stanowić śmiertelne zagrożenie dla przechodniów. Sposób wykonania takich reklam, a następnie ich montażu musi podlegać więc pewnej reglamentacji poprzez ich kontrolę w ramach dokonywanych zgłoszeń zamiaru ich wykonania. Konstrukcja reklamy musi się oprzeć, do pewnych granic działaniom sił przyrody, a więc elementy konstrukcyjne jak i montażowe winny mieć przeliczoną wytrzymałość. Tym bardziej dziwi na gruncie ustalonego stanu faktycznego, ale i prawnego w niniejszej sprawie polemika skarżącego trudniącego się zawodowo instalowaniem różnego rodzaju reklam. Brak kontroli rynku reklam na etapie ich budowy/montażu mógłby spowodować niekontrolowany wzrost firm trudniących się tą działalnością jako dochodową, przez co znaczne wzrosłoby zagrożenie ludzi na skutek braku kontroli norm przewidzianych dla różnych konstrukcji reklamowych. Rozpoznając sprawę niniejszą Sąd nie stwierdził więc naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.