II SA/Łd 56/16

Dnia 13 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 roku sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 29 maja 2015 r. A S.A. Oddział Ł. wystąpiła o ograniczenie, w drodze decyzji, na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 zwanej dalej "u.g.n.") sposobu korzystania z nieruchomości składającej się z działki nr 287/1, położonej w Ł., w obrębie [...], poprzez udzielenie zezwolenia na udostępnienie nieruchomości oraz zajęcie części nieruchomości o pow. 53 m² w celu ułożenia w gruncie kabli energetycznych wraz kablem światłowodowym. W uzasadnieniu żądania podano, iż celem inwestycji jest "Domknięcie [...] ringu energetycznego 110 kV, budowa kablowej linii energetycznej 110 kV". Obszar niezbędnej powierzchni gruntu do wykorzystania dla potrzeb inwestycji to powierzchnia 53 m² wyznaczona na załączniku graficznym jako pas o szerokości 4 m (2 x 2 m od osi linii), w miejscu na którym planuje się umieszczenie przewodów linii. Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 287/1 o pow. 0,1283 ha, w obrębie [...], stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą własność M. B., polegającym na zezwoleniu A S.A. Oddział w Ł., na wybudowanie kablowej linii energetycznej 110 kV na części ww. działki o pow. 0,0053 ha, zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji. Ponadto zobowiązano inwestora do: zapewnienia użytkownikom dojścia i dojazdu do pozostałej części nieruchomości nie objętej niniejszym zezwoleniem, zabezpieczenia pozostałej części nieruchomości przed zniszczeniem w trakcie trwania robót, dokonania inwentaryzacji naniesień znajdujących się na gruncie przed przystąpieniem do prac na przedmiotowej nieruchomości, sporządzenia protokołu zniszczeń i strat po zakończeniu prowadzenia robót celem ustalenia odszkodowania, przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac. Dodatkowo zobowiązano właściciela działki do udostępniania nieruchomości każdorazowo, gdy zachodzi potrzeba wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ww. przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. Organ zaznaczył, iż działka nr 287/1 objęta została decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jako niezbędna pod realizację ww. inwestycji. A przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty stanowią wystarczające dowody do uznania, iż inwestor wypełnił wynikający z ustawy obowiązek przeprowadzenia z właścicielem rokowań, a właściciel nie wyraził zgody na udostępnienie części nieruchomości dla potrzeb realizacji przedmiotowej inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji M. B. podniósł, iż organ I instancji dopuścił się błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że właściciel nie wyraził zgody na udostępnienie części nieruchomości dla potrzeb realizacji inwestycji. Skarżący wyraził zgodę na zaproponowane przez inwestora ograniczenie, pod warunkiem, iż dostęp do działki będzie odbywał się przez drogę dojazdową od ul. C tj. działkę nr 270/7. Zdaniem strony rokowania podjęte przez inwestora prowadzone były w sposób bardzo szczątkowy i pozorny, polegały w istocie na przesłaniu propozycji zawarcia umowy według załączonego wzorca. Żadna sugestia ze strony właściciela nieruchomości nie została uwzględniona. Ustalenie przez organ, iż po stronie właściciela brak było woli zawarcia umowy jest całkowicie chybione. Wspomnianą na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja polegająca na wybudowaniu skablowanej linii energetycznej 110 kV na obszarze wynoszącym 53 m², należącym do nieruchomości położonej w Ł., ul. B, oznaczonej jako działka nr 287/1, stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n. Wydana została decyzja Burmistrza K. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] maja 2012 r., sprostowana postanowieniem Burmistrza K. z [...] czerwca 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV w ramach inwestycji pn. "Domknięcie [...]Ringu Energetycznego 110 kV - budowa linii kablowej 110 kV. Etap I". Przebieg linii rozgraniczających obszar inwestycji przez sporną działkę został wskazany na załączniku graficznym do ww. decyzji. Powołana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego była przedmiotem prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postępowania odwoławczego, w wyniku którego wydana została decyzja z [...]sierpnia 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza K.nr [...] z [...] maja 2012 r. Zdaniem Wojewody, inwestor przedstawił dowody o prowadzonych rokowaniach w sprawie wejścia na teren w celu prowadzenia prac i ustalenia wynagrodzenia za podjęte czynności, które nie dały rezultatu (zaproszenie z 31 marca 2015 r. oraz 23 kwietnia 2015 r. skierowanie do M. B. oraz pismo M. B. z 14 kwietnia 2015 r.). W skierowanym do właściciela piśmie z 31 marca 2015 r. inwestor zawarł zaproszenie do prowadzenia rozmów w sprawie udostępnienia nieruchomości pod inwestycję liniową oraz przesłał stosowny wzór umowy w sprawie wyrażenia zgody właściciela na budowę na jego nieruchomości kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV. Inwestor scharakteryzował planowane na nieruchomości zamierzenie inwestycyjne, przedstawił zakres ingerencji na przedmiotowej działce i opisał ograniczenia związane z wykonaniem nowego przewodu linii energetycznej. Jak wynika z załączonego do akt sprawy pisma M. B. z 14 kwietnia 2015 r., właściciel nieruchomości nie zaakceptował przedstawionej mu propozycji. W związku z powyższym pełnomocnik inwestora podjął kolejną próbę celem uzgodnienia warunków realizacji inwestycji. Z załączonego do wniosku zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma z 23 kwietnia 2015 r. wynika, iż korespondencja była skutecznie doręczona. Ale M. B. nie zdecydował się odpowiedzieć na propozycję podmiotu realizującego inwestycję, w wyznaczonym terminie. Zdaniem organu materiał dowodowy potwierdza, iż rokowania odbyły się oraz zakończyły wynikiem negatywnym. Skarżący nie wyraził zgody na wejście na teren nieruchomości celem przeprowadzenia linii energetycznej, odmawiając przyjęcia zaproponowanych przez inwestora warunków. Przy tak jednoznacznym stanowisku strony skarżącej, inwestor miał prawo uznać, iż jakiekolwiek dalsze rokowania nie doprowadzą do żadnych uzgodnień. W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanym przypadku zostały spełnione warunki zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n., a wskazany w odwołaniu zarzut nieprzeprowadzenia rokowań między stronami jest bezzasadny. W odpowiedzi na zarzut strony, iż dostęp do działki powinien nastąpić "przez drogę dojazdową od ul. C tj. działkę nr 270/7, która spełnia wszelkie wymogi drogi wewnętrznej, w taki sposób jest wykorzystywana i zapewnia najmniej uciążliwy dla wszystkich sposób dojazdu podczas wykonywania prac montażowo-remontowo-konserwatorskich" inwestor poinformował, iż propozycja wykorzystania działki nr 270/7 do obsługi inwestycji podczas budowy i eksploatacji została przedstawiona podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 18 września 2014 r. Na tym etapie projektowania inwestor nie jest w stanie zagwarantować, z której strony zostanie zorganizowany dostęp do wykopu oraz transport materiałów budowlanych. Wybór trasy przejazdu do inwestycji zależy od wykonawcy, który aby nie narazić przedsiębiorcy na straty powinien dążyć do minimalizacji szkód dla właścicieli nieruchomości i środowiska. W piśmie wskazane zostało, iż działka nr 270/7 w obrębie [...] nie stanowi drogi wewnętrznej dojazdowej, lecz stanowi wspólną nieruchomość z działką nr 269/3 i pozostaje w ogrodzeniu posesji przy ul. C. W narożniku działki, wzdłuż granicy z działką nr 287/1 rosną cenne gatunki drzew i krzewów ozdobnych, które dla zapewnienia obsługi komunikacyjnej inwestycji musiałyby zostać usunięte. Dojazd do wydzielonych działek nr 270/6 i 270/9 odbywa się natomiast przez działkę nr 270/4 (wewnętrzną drogę dojazdowa), która nie graniczy z działką nr 287/1. Na potwierdzenie powyższego do pisma załączony został fragment ortofotomapy oraz dokumentacja fotograficzna działek nr 270/7, 269/3, 270/6 i 287/1 w obrębie [...]. Zdaniem Wojewody [...] przedłożone wyjaśnienia pełnomocnika inwestora są logiczne i wyczerpujące, zaś podniesiony w odwołaniu zarzut nieuzasadniony. Do kognicji organów nie należy ustalenie możliwości technicznych i sposobu prowadzania prac przy budowie linii energetycznej, bowiem kwestia ta nie mieści się w granicach sprawy dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organ wyjaśnił, iż wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest zgodny z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz oznaczony został na w załączniku do decyzji. Zgromadzona w sprawie dokumentacja potwierdza, iż usytuowanie linii kablowej zostało określone w sposób obecnie najmniej uciążliwy dla właściciela (przebieg linii wzdłuż granicy działki). Rozstrzygnięcie organu I instancji stanowi o ograniczeniu sposobu korzystania z działki nr 287/1 tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania prac tj. powierzchni 53 m2. Jako pas o szerokości 4 metrów (2x2 metry od osi linii). Obszar ten konieczny jest w celu ułożenia w gruncie dwóch kabli energetycznych o żyłach miedzianych z izolacji z polietylenu wraz z kablem światłowodowym w północnej części działki na głębokości do 1,3 m. W granicach pasa technologicznego (2 metry od osi linii) zabronione będą jakiekolwiek działania utrudniające lub uniemożliwiające złażenie i przeprowadzenie oraz funkcjonowanie przewodów. Po zakończeniu robót budowlanych właściciel będzie zobowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z jej utrzymaniem. Zabronione jest także sadzenie drzew i krzewów o głębokim systemie korzeniowym nad linią energetyczną. Ograniczenia w ewentualnej przyszłej zabudowie i zagospodarowaniu terenu w otoczeniu linii 110 kV występują ze względu na konieczność zachowania wymaganych przez przepisy odrębne odpowiednich odległości. Skargę na tę decyzję złożył M. B., zarzucając: a) naruszenia prawa materialnego - w szczególności art. 122 i nast. oraz 124 u.g.n. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu zarzutów skarżącego co do zaproponowanego przez niego sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości i niewyjaśnienie przez organ, czy istniały inne możliwości realizacji celu publicznego; niewłaściwe uznanie, że postępowanie negocjacyjne przeprowadzone przez wnioskodawcę, a poprzedzające złożenie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości spełniało warunki przewidziane przepisami ustawy; nieprecyzyjne określenie sposobu korzystania przez inwestora z nieruchomości skarżącego w sytuacji gdy decyzja musi ściśle określać zakres ograniczenia prawa własności, zatem w sposób jasny musi z niej wynikać przebieg inwestycji i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji; b) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., poprzez pominięcie przez organy obu instancji materiału dowodowego zebranego w sprawie i nie ocenienie go w aspekcie gwarancji ochrony słusznego interesu strony i analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla skarżącego. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego organy obu instancji w ogóle nie rozważały w trakcie postępowania jego interesu, zaś skupiły się wyłącznie na interesie inwestora i wywodzącym się z niego bardzo ogólnie pojętym interesie społecznym, chociaż organ przed wydaniem decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. powinien dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, a wyniki takiej analizy zamieścić w uzasadnieniu wydanej decyzji, zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. Strona zaznaczyła, że jej sugestia co do zaproponowanego sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości nie została uwzględniona, choć zaproponowany dojazd od strony działki nr 270/7 omijał fragment z nasadzeniami i dotyczył innego, pustego i wykorzystywanego w celach dojazdowych fragmentu działki. Skarżący zauważył, że sam inwestor nie jest w stanie w pełni określić i zagwarantować, z której strony zostanie zorganizowany dostęp do wykopu i transport materiałów budowlanych, co już samo z siebie stanowi naruszenie przepisów ustawy nakładających wymóg bardzo precyzyjnego określenia sposobu ograniczenia. Skarżący wskazał również na niewłaściwy z punktu widzenia przepisów ustawy sposób prowadzenia negocjacji, które w niniejszym postępowaniu były prowadzone szczątkowo i pozornie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości stanowi dopuszczalny przez prawo, szczególny rodzaj wywłaszczenia, polegający na ograniczeniu prawa własności. Możliwość taką przewiduje art. 124 u.g.n. stanowiąc, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 1). Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (ust. 2). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3). Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 (dotyczący odszkodowania za wywłaszczenie) – (ust. 4). Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości (ust. 5). Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio (ust. 6). Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki (ust. 7). Dla terenu objętego zaskarżoną decyzją brak jest planu miejscowego, została więc wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy kablowej linii elektroenergetycznej 110kV w ramach inwestycji pn. "Domknięcie Ringu Energetycznego 110kV – budowa linii kablowych 110kV. Etap I" ustalająca przebieg tej inwestycji między innymi przez działkę o nr ewid. 287/1 stanowiącą własność M. B. Inwestor A S.A. Oddział Ł. wnosząc o zezwolenie, w drodze decyzji administracyjnej, na przeprowadzenie na nieruchomości skarżącego przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, poprzedził swój wniosek zwróceniem się do właściciela nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Właściciel w istocie zadeklarował możliwość udzielenia zgody na wykonanie owych prac jednak obwarował tę zgodę warunkiem, aby inwestor nie miał dostępu do pozostałej części działki i aby dojście do jego działki przebiegało przez nieruchomość oznaczoną nr ewid. 270/7, a spełnienia tego warunku inwestor nie zapewnił. PGE ponownie zwróciło się pismem do M. B. wyjaśniając charakter i przebieg inwestycji, opisując poszczególne jej etapy i zakres działań inwestora oraz sposób obciążenia nieruchomości strony, a także zapewniając o jak najmniejszym uszczerbku i przedstawiając program naprawczy ewentualnej szkody. To pismo, nie spotkało się jednak z żadną reakcją mimo doręczenia go stronie. Wobec tego, że przepisy nie przewidują żadnej szczególnej formy dla przeprowadzenia rokowań, za wystarczające należy uznać ich zakończenie brakiem zawarcia stosownej umowy, która winna wieńczyć osiągnięte porozumienie stron. W przeciwnym razie należy przyjąć, iż wynik rokowań jest negatywny, jeśli strony nie doszły do porozumienia w zakresie warunków przeprowadzenia prac. Ocena organu w tym względzie jest prawidłowa, iż warunek przeprowadzenia rokowań jako czynności poprzedzających wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w tym przedmiocie został spełniony. Natomiast ocena tych działań przez skarżącego jako szczątkowych i jedynie pozornych nie znajduje uzasadnienia w załączonych do akt sprawy dokumentach wskazujących na wymianę korespondencji zawierającej stanowiska stron. Wynikający więc z ust. 3 nakaz, aby udzielone zezwolenie poprzedzone było rokowaniami z właścicielem, został zrealizowany. A wydana decyzja udzielająca zezwolenia na przeprowadzenie na nieruchomości skarżącego prac zastępuje zgodę właściciela na wejście w teren i nie wykracza poza ramy art. 124 u.g.n. Daje natomiast inwestorowi, realizującemu cel publiczny, w rozumieniu art. 6 u.g.n., prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a tym samym możliwość wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Nie ogranicza przy tym praw właściciela w sposób sprzeczny z prawem. Zakres ograniczenia wynikający z treści zezwolenia zawartego w decyzji Prezydenta Miasta Ł. został precyzyjnie określony wskazując na powierzchnię działki (0,0053 ha) zajętej pod pas technologiczny linii 1-torowej 2x2, uwidoczniony na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Decyzja w sposób szczegółowy określa też obowiązki inwestora związane z zapewnieniem użytkownikom dojścia i dojazdu do pozostałej części nieruchomości nie objętej niniejszym zezwoleniem, a także zabezpieczenia pozostałej części nieruchomości przed zniszczeniem w trakcie trwania robót. Inwestor, zgodnie z wymogami ustawowymi zobowiązany został przed przystąpieniem do prac na przedmiotowej nieruchomości dokonać inwentaryzacji naniesień znajdujących się na tym gruncie, a po zrealizowaniu inwestycji sporządzić protokół zniszczeń i strat, celem ustalenia odszkodowania oraz przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac. Prawa właściciela nieruchomości zostały więc należycie zabezpieczone, przez ich wyraźne wyszczególnienie jako obowiązków inwestora, zgodnie z przepisem ust. 4 art. 124 u.g.n. Podkreślenia wymaga, że art. 124 u.g.n. odmiennie niż art.124b ust. 1 in fine u.g.n., nie stanowi podstawy do wydania decyzji o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości także w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Chybiony też jest zarzut skargi odnośnie naruszenia "art. 122 i nast." u.g.n., jako niesprecyzowany i nieodnoszący się do przedmiotu niniejszej sprawy. Organ prowadząc postępowanie zrealizował obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ocenę, iż zostały podjęte wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przy załatwieniu sprawy organ uwzględnił nie tylko interes publiczny, ale też zapewnił zabezpieczenie słusznego interesu właściciela (art. 7 k.p.a.). Wypełnił przy tym wymogi wynikające z realizacji zasady prawdy obiektywnej oraz oceny przeprowadzonego postępowania dowodowego (art. 80 k.p.a.) zamieszczając w wydanej decyzji wszystkie elementy wymagane przepisem art. 107 § 1 k.p.a. Podsumowując, organ zachował wskazane wymogi proceduralne i trafnie wywiódł, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 124 u.g.n. jako że inwestycja objęta decyzją lokalizacyjną ma charakter inwestycji, której dotyczy dyspozycja tego przepisu. Wymagane rokowania niewątpliwie odbyły się i nie przyniosły rezultatu, a w treści decyzji organ precyzyjnie wskazał obszar objęty ograniczeniem, co ma istotne znaczenie wobec potrzeby ochrony przed nieproporcjonalną ingerencją w prawo własności. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). k.ż.