II SA/Łd 560/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.Ł. i W.Ł. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 listopada 2007 roku, sygn. akt II SA/Łd 560/07 w sprawie ze skargi K.Ł. i W.Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Nr [...] znak [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. WSA/post.1 - sentencja postanowienia II SA/Łd 560/07 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 listopada 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpatrzeniu skargi K. i W. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję. W dniu 7 grudnia 2007r. skarżący odebrali odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o dopuszczalności, sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 2 stycznia 2008r. wpłynął do tutejszego Sądu wniosek K. i W. Ł. o dokonanie wykładni wyroku z dnia 14 listopada 2007r. Uzasadniając skarżący podnieśli, iż mimo pozytywnego dla nich rozstrzygnięcia pozostały duże wątpliwości, co do dalszego postępowania administracyjnego, zdaniem strony zalecenia sformułowane przez Sąd nie są jednoznaczne i częściowo sprzeczne. Wnioskodawcy wskazali, iż na stronie 9 uzasadnienia orzeczenia Sąd napisał, iż w przedmiotowej sprawie zastosować należy przepis art. 48 i następne Prawa budowlanego, by w kolejnych zdaniach napisać "nie wykluczając trybu z art. 51 ust. 1 pkt 2 przy przyjęciu, że prace te mają charakter remontu". Zdaniem skarżących właśnie zastosowanie do przedmiotowej, samowolnej budowy, art. 51 Prawa budowlanego jest niedopuszczalne, z tego właśnie powodu zaskarżyli wcześniejsze decyzje nadzoru budowlanego. Dodali, iż bezspornie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budową obiektów budowlanych a inwestorzy nie posiadają wymaganego prawem pozwolenia na budowę, dlatego też brak jest podstaw do stosowania przepisu art. 51 Prawa budowlanego, dotyczącego naruszeń prawa, które nie mogą być uznane za samowolę budowlaną opisaną w art. 48 w/w ustawy. Reasumując strona podniosła, iż nie jest możliwe zastosowanie obu trybów jednakże właściwy były tryb określony w przepisie art. 48 i następne Prawa budowlanego. Skarżący wnieśli o wskazanie, jaki jest zdaniem Sądu właściwy tryb załatwienia sprawy i co władza budowlana powinna uczynić, by załatwić przedmiotową sprawę zgodnie z prawem, w szczególności z prawem budowlanym. W opinii skarżących jedynym zgodnym z prawem sposobem załatwienia sprawy jest zastosowanie art. 48 i n. Prawa budowlanego (ew. legalizacja samowoli budowlanej), natomiast zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego nie wchodzi w grę, z uwagi na okoliczności sprawy, co pośrednio wynika z rozważań Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 roku, sygn. akt II SAB 57/98, opub. LEX Nr 75533). Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia, jednakże jej wynik nie może doprowadzić do sprzeczności z sentencją wyroku lub jego uzasadnieniem, wykładnia nie może też prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005, str. 368, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1978 roku, IV CR 144/78, opubl. LEX nr 8137). Wskazać również należy, iż w ramach wykładni nie mieści się żądanie przez stronę wyjaśnienia przez Sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, gdy zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Wniosek o wykładnię nie może także zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2003 roku, sygn. akt I Sa/Łd 1517/02, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 roku, sygn. akt III AO 25/97, opubl. OSNP 1999/4/151). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy powtórzyć, iż wyrokiem z dnia 14 listopada 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną przez Państwa Ł. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. Argumentując podstawy swego rozstrzygnięcia Sąd działając zgodnie z przepisem art. 141 §4 p.p.s.a. zawarł w uzasadnieniu zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Nadto z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji zawarł w uzasadnieniu wskazania dla organów co do dalszego postępowania, które to zalecenia wiążą w sprawie zarówno sąd jak i organ, którego działanie było przedmiotem skargi. W przedmiotowym wniosku strona skarżąca wniosła o wykładnie uzasadnienia, w szczególności w zakresie wskazania konkretnego przepisu prawa na podstawie, którego organ ponownie rozpoznający sprawę winien orzekać. Na podstawie lektury złożonego wniosku należy stwierdzić, iż skarżący skupili się głównie na polemice ze stanowiskiem Sądu, dokonali własnej interpretacji stanu prawnego i dążyli do uzyskania od Sądu korzystnej dla nich odpowiedzi, która zobligowałaby organy administracji do zastosowania w sprawie przepisów art. 48 i n. Prawa budowlanego. Należy jednak zauważyć, iż Sąd uzasadniając wyrok z dnia 14 listopada 2007r. nakazał organom ponownie prowadzącym postępowanie, aby ustaliły i wyjaśniły ponad wszelką wątpliwość stan faktyczny w sprawie, następnie ponownie rozważyły podstawę prawną nałożonego obowiązku przez organ I instancji i dokonały oceny zaskarżonej decyzji na gruncie prawa i w ustalonym stanie faktycznym. Te wskazania Sądu mają w pierwszej kolejności zobligować organy do pełnego, wnikliwego ustalenia stanu faktycznego, rozważenia przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, w przypadku wątpliwości co do ustalenia stanu faktycznego. Zalecenia Sądu zmierzają zatem do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, do którego organ będzie mógł zastosować właściwe przepisy prawa. Istotne jest, że bez ustaleń w powyższym zakresie nie można przesądzać jakie przepisy prawa winny znaleźć zastosowanie, dlatego też skarżący nie mogą wnosić o wykładnie uzasadnienia wyroku, która zmierzałaby do wskazania konkretnego przepisu prawa. Podanie takiego przepisu wobec wątpliwości w zakresie stanu faktycznego sprawy byłoby przedwczesnym przesądzaniem rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie przepisu art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. A.T.-P.