II SA/Łd 560/15

Dnia 26 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 22 marca 2016 r. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 560/15 w sprawie ze skargi A. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 r. nr LXXIII/1532/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej południową część osiedla Sokołów p o s t a n a w i a: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 560/15. a.bł. Wyrokiem z dnia 25 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 r. nr LXXIII/1532/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej południową część osiedla Sokołów, w pkt 1. stwierdził nieważność § 32 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 zaskarżonej uchwały w zakresie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 40ZD w części dotyczącej działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 111/3, 111/8 do 111/30; w pkt 2 rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego. W dniu 22 marca 2016 r. Rada Miejska w Łodzi wystąpiła o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2015 r., sygn.akt II SA/Łd 560/15. Strona wniosła o wykładnię wyroku i rozstrzygnięcie wątpliwości co do zakresu orzeczenia zapadłego w przedmiotowej sprawie. Wnioskodawca zwrócił uwagę, iż w kontekście wydanego orzeczenia zasadnym jest wyjaśnienie, czy do działek oznaczonych w wyroku stwierdzono nieważność tylko wskazanych zapisów, czy też całości planu. Ustalenia planistyczne dotyczące działek oznaczonych numerami 40ZD są bowiem zawarte nie tylko w przepisach, które sąd objął wyrokiem. Plan dla tych działek zawiera także inne ustalenia np. w części ogólnej – ustalenia dla całego obszaru objętego planem. Nadto sąd nie uchylił dla terenu oznaczonego symbolem 40ZD regulacji zawartej w § 32 ust. 9 tj. dotyczącej obsługi komunikacyjnej. Zdaniem wnioskodawcy powstaje wątpliwość czy dla tych działek mamy sytuację "braku planu", czy też dla działek oznaczonych w wyroku nie mamy sytuacji "braku planu" a tylko "lukę" w ustaleniach w postaci nieobowiązywania ustaleń zawartych w planie w unieważnionych przepisach. Dokonanie wykładni wyroku co do opisanych wątpliwości, w ocenie strony, warunkuje podjęcie dalszych działań prawnych. W sytuacji bowiem uznania, iż konsekwencją wyroku jest brak planu organ obowiązany będzie do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w drugim przypadku winno się wydawać od razu pozwolenie na budowę, w tym zakresie koniecznym jest rozstrzygnięcie w oparciu o jakie ustalenia i parametry. Strona zarzuciła, iż sąd w żaden sposób nie odniósł się w swym rozstrzygnięciu do kwestii skutków jakie wydanie orzeczenia ma wywrzeć w zakresie decyzji administracyjnych. Co za tym, wniosek o dokonanie wykładni w zakresie wyjaśnienia zakresu i sposobu jego wykonania oraz skutków, jakie ma wywołać w zakresie przyszłych decyzji jest całkowicie zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w jego uzasadnieniu wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania. Uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn.akt I GSK 111/12; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2015 r., sygn.akt I SA 3151/02 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując analizy przedstawionej przez wnioskodawcę argumentacji zawartej we wniosku o wykładnię, w ocenie sądu strona w istocie wystąpiła o udzielenie odpowiedzi na pytanie o skutki orzeczenia sądu z dnia 25 września 2015 r. w odniesieniu do innych postępowań administracyjnych prowadzonych na wniosek skarżącego. Tak dalece wykładnia wyroku nie może zmierzać. Nie budzi wątpliwości, iż sentencja orzeczenia wydanego po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 r. jest sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Podobnie uzasadnienie wyroku w sposób logiczny wyjaśnia przyczyny stwierdzenia nieważności wskazanych w sentencji postanowień zaskarżonej uchwały w zakresie konkretnie podanych numerów działek stanowiących własność strony skarżącej. W świetle powyższego nie sposób podzielić zapatrywania wnioskodawcy, iż istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu. Tym bardziej, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej był akt prawa miejscowego, tegoż też aktu dotyczy uzasadnienie. Wnioskodawca wybiega zaś dalej, wykraczając poza kompetencje i uprawnienia organów stanowiących akty prawa miejscowego. W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, iż wykładnia wyroku nie może zmierzać do udzielenia stronie odpowiedzi na kreowane we wniosku pytania. Nie może również stanowić odpowiedzi na sformułowaną przez wnioskodawcę prośbę o udzielenie porady prawnej. Reasumując powyższe rozważania, konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie zaś nie występuje. Zdaniem sądu złożony w niniejszej sprawie wniosek o wykładnię wykracza poza ramy instytucji wykładni wyroku określonej w przepisie art. 158 p.p.s.a. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. a.bł.