II SA/Łd 560/15

Dnia 24 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Rady Miejskiej w Łodzi o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2015 roku, sygn. akt II SA/Łd 560/15 w sprawie ze skargi A. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 roku nr LXXIII/1532/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej południową część osiedla Sokołów postanawia: odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2015 roku, sygn. akt II SA/Łd 560/15. B.A. Wyrokiem z dnia 25 września 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013r., nr LXXIII/1532/13, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej południową część osiedla Sokołów, w pkt 1. stwierdził nieważność § 32 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 zaskarżonej uchwały w zakresie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 40ZD w części dotyczącej działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 111/3, 111/8 do 111/30; w pkt 2 rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego. W dniu 16 stycznia 2017r. wpłynął do sądu wniosek pełnomocnika Rady Miejskiej w Łodzi o sprostowanie ww. wyroku poprzez usunięcie w pkt 1 działki oznaczonej numerem 111/3 i zamiast sformułowania "w części dotyczącej działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 111/3, 111/8 do 111/30" wpisać "w części dotyczącej działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 111/8 do 111/30". W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik organu podniósł, że w wyniku procedowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi doszło do wymienienia w tenorze wyroku działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 111/3 przy jednoczesnym przypisaniu jej do jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 40ZD. Tymczasem zarówno z dokumentacji planistycznej, załączonej w poczet materiału dowodowego w postępowaniu ze skargi A. W. wynika, iż działka nr 111/3 nie stanowi części jednostki planistycznej 40ZD, a 41Zl. Zdaniem pełnomocnika organu zarówno wskazanie rzeczonej działki jako przynależącej do jednostki planistycznej 40ZD, jak i stwierdzenie nieważności § 32 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 zaskarżonej uchwały względem tejże działki jest nieprawidłowe. Wnioskując z powyższych informacji należy stwierdzić, że wobec działki o nr ewidencyjnym 111/3 plan miejscowego zagospodarowania przestrzennego stosowany winien być w pełnym zakresie. Z tych wszystkich względów pełnomocnik organu uznał, że doszło w przedmiotowym wyroku do powstania oczywistej omyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd. 1 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. "Oczywistość" omyłki wyraża się w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka. Na przykład błąd pisarski jest oczywistą omyłką wtedy, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. Nie ma natomiast charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Innymi słowy sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 3 września 2013r., sygn. akt II OZ 665/13; z dnia 10 października 2012r., sygn. akt I OZ 764/12; z dnia 19 października 2011r., sygn. akt II OZ 974/11; 9 marca 2011r., sygn. akt I OZ 140/11; z dnia 30 czerwca 2010r., sygn. akt I OZ 490/10 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Jak wynika z powyższego przywołanie w pkt 1 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2015r. działki o nr ewidencyjnym 111/3 nie stanowi oczywistej omyłki, gdyż tego rodzaju nieprawidłowości nie da się stwierdzić na pierwszy rzut oka. Nie można bowiem ponad wszelką wątpliwość uznać, że sąd przywołał ww. nr działki wbrew swojemu zamierzeniu. Tym samym żądanie wykreślenia z pkt 1 analizowanego wyroku działki nr 111/3 zmierza de facto do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Ingeruje bowiem w jego treść, co wyklucza możliwość jego sprostowania w żądanym przez pełnomocnika organu zakresie. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. B.A.