II SA/Łd 560/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi Grupowej Oczyszczalni Ścieków Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych do rzeki oddala skargę. dc Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił Grupowej Oczyszczalni Ścieków Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. opłatę stałą w wysokości 1 156 458,00 zł za wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych do rzeki A w km 96+531. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 28 kwietnia 2020 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w S. (dalej: "PGW WP Zarząd Zlewni w S.") na podstawie przepisu art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.), powoływanej dalej jako: "Prawo wodne", ustaliło, w formie informacji rocznej, Grupowej Oczyszczalni Ścieków Sp. z o.o. w Ł. za okres od 1 stycznia 2020. r. do 31 grudnia 2020 r. opłatę stałą w wysokości 1 156 458,00 zł za wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych do rzeki A w km 96+531. Jednocześnie PGW WP Zarząd Zlewni w S. w informacji tej wskazało, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech kwartalnych ratach płatnych w określonych terminach. W dniu 19 maja 2020 r. Grupowa Oczyszczalnia Ścieków Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. (dalej jako: "Spółka") złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty stałej ustalonej w informacji rocznej Nr [...] S., [...] z dnia 28 kwietnia 2020 r. Spółka podniosła, że opłata została ustalona z naruszeniem przepisów: 1. art. 271 ust. 1 i ust. 5 Prawa wodnego poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie przez podmiot ustalający wysokość rocznej opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, że należna z tego tytułu opłata obciążająca odwołującego się wynosi 1 156 458,00 zł, w sytuacji gdy opłata ta została w znaczny sposób zawyżona, w oparciu o przyjęte maksymalne wartości dla pogody mokrej, w sytuacji gdy maksymalna ilość ścieków, które Spółka może wprowadzić do rzeki A w skali roku, zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, jest wielokrotnie niższa, niż przyjęta przez organ wartość dla celów wydanej informacji ustalającej wysokość opłaty stałej; 2. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przez podmiot ustalający wysokość rocznej opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi i przyjęcie w ramach przeprowadzonego postępowania nieprawidłowych wartości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi przez odwołującego, wskutek czego nieprawidłowo ustalono stałą opłatę roczną z tego tytułu bez uwzględnienia maksymalnych, przewidzianych pozwoleniem wodnoprawnym, ilości ścieków, które Spółka może wprowadzić do rzeki A w skali roku, bez ponoszenia opłat dodatkowych. Z uwagi na powyższe Spółka wniosła o ustalenie opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód lub ziemi w nowej wysokości. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na podstawie art. 271 ust. 5, art. 273 ust. 6 i art. 552a pkt 4) Prawa wodnego oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2502, powoływanego dalej jako: "rozporządzenie", oraz art. 104 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 oraz ust. 6 pkt 2) Prawa wodnego oraz art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), w zw. z art. 300 ust. 1 Prawa wodnego, określił Grupowej Oczyszczalni Ścieków w Ł. Sp. z o.o. w Ł. za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. opłatę stałą w wysokości 1 156 458,00 zł za wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych do rzeki A w km 96+531. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie uznał reklamacji, ponieważ informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne z dnia 28 kwietnia 2020 r. została ustalona zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa wodnego na podstawie ważnego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 31 grudnia 2015 r. za wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych do rzeki A w km 96+531. Podmiot legitymujący się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne z niego wynikające. Grupowa Oczyszczalnia Ścieków w Ł. ma możliwość korzystania z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego w zakresie wprowadzania oczyszczonych ścieków komunalnych do rzeki A w km 96+531 w ilości Qmaxh = 45 500 m3/h, co oznacza, że na podstawie z art. 298 pkt 1) Prawa wodnego obowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne. Następnie ustosunkowując się do zarzutów reklamacji organ podkreślił, że zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy Prawa wodnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2170) do ustawy Prawo Wodne dodano art. 552a, który w pkt 4) stanowi, że w przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s. Stosownie do przytoczonego przepisu Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. maksymalną wartość określoną w pozwoleniu wodnoprawnym wyrażoną w m3/h przeliczył na m3/s. W przedmiotowej sprawie jako najwyższą wartość wskazano maksymalną godzinową ilość ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi (Qmaxh = 45500 m/h, po przeliczeniu 12,63888889 m3/s). Zdaniem organu, opłata stała pobierana jest za maksymalną wielkość zrzutu ścieków, jaka może zostać wprowadzona do środowiska i stanowi odzwierciedlenie gotowości środowiska wodnego do udostępniania zasobów wodnych. Faktyczne wykorzystanie tych zasobów przez reklamującego znajdzie z kolei odzwierciedlenie w opłacie zmiennej. Podmiot może wystąpić do właściwego organu w sprawie pozwoleń wodnoprawnych z wnioskiem o zmianę wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym, jeżeli wartość, w oparciu o którą została ustalona opłata stała, nie odzwierciedla jego rzeczywistych potrzeb. Zmiana ta uzasadniona jest faktem, że podmiot w reklamacji sam wskazał, iż wartości przyjęte do obliczeń są niemożliwe do osiągnięcia przez odwołującego się, a wręcz niezgodne z wartościami określonymi dla odwołującego się w pozwoleniu wodnoprawnym z 2015 r. Zmiana przez zmniejszenie wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym będzie miała bezpośredni wpływ na wysokość opłaty stałej. W dalszej kolejności organ nie podzielił zarzutów Spółki w kwestii naruszenia art. 7 i art. 107 k.p.a. w związku z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego i stwierdził, że opłata stała została obliczona zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa wodnego. Wprowadzenie przepisu art. 552a Prawa wodnego, który ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2020r., jednoznacznie precyzuje wartości, które powinny zostać przyjęte do obliczenia opłaty stałej. W związku z tym organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ podkreślił przy tym, że dokonał określenia wysokości opłaty stałej w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z art. 271 ust. 5 wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Z rozporządzenia § 10 ust. 1 wynika, że opłata za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Opłata za wprowadzenie ścieków została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni i maksymalnej ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi w ilości Qmaxh= 45500 m3/h (po przeliczeniu: 12,63888889 m3/s). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Grupowa Oczyszczalnia Ścieków w Ł. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisu art. 271 ust. 1 i ust. 5 Prawa wodnego poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie przez podmiot ustalający wysokość rocznej opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, że należna z tego tytułu opłata obciążająca odwołującego się wynosi 1.156.458,00 zł, w sytuacji gdy opłata ta została w znaczny sposób zawyżona, w oparciu o przyjęte maksymalne wartości dla pogody mokrej, w sytuacji gdy maksymalna ilość ścieków które Spółka może wprowadzić do rzeki A w skali roku, zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, jest wielokrotnie niższa, niż przyjęta przez organ wartość dla celów wydanej decyzji ustalającej wysokość opłaty stałej; 2. naruszenie przepisu art. 552a pkt 4 Prawa wodnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie dla celów wydanej decyzji wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określonych w pozwoleniu wodnoprawnym posiadanym przez skarżącego, dla pogody pory mokrej, w sytuacji gdy przepis ten nie nakazuje zastosowania tego wskaźnika, a dla skarżącego ustalono w pozwoleniu wodnoprawnym trzy wartości godzinowe, z czego najwyższa, a tym samym najmniej korzystna dla skarżącego, jest właśnie wartość dla pogody pory mokrej, wskutek czego opłata ustalona przez Dyrektora Zarządu Zlewni w S. jest de facto sankcją stosowaną w stosunku do skarżącego i nadmiernym obciążeniem o charakterze publicznoprawnym; 3. naruszenie przepisu art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 107 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przez podmiot ustalający wysokość rocznej opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi i przyjęcie w ramach przeprowadzonego postępowania nieprawidłowych wartości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi przez skarżącego, wskutek czego nieprawidłowo ustalono stałą opłatę roczną z tego tytułu, bez uwzględnienia maksymalnych, przewidzianych pozwoleniem wodnoprawnym ilości ścieków, które Spółka może wprowadzić do rzeki A w skali roku, bez ponoszenia opłat dodatkowych. Na podstawie powyższych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że w dniu 31 grudnia 2015 r. Marszałek Województwa [...] decyzją znak: [...] udzielił Grupowej Oczyszczalni w Ł. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych do rzeki A w km 96+531, w następującej ilości: - Maksymalna godzinowa ilość ścieków w okresie bezopadowym - 10.000 m3/h, - Maksymalna godzinowa ilość ścieków podczas intensywnych opadów deszczu, przy którym jakość ścieków musi odpowiadać dopuszczalnym warunkom - 20.000 m3/h, - Maksymalna godzinowa ilość ścieków pogody mokrej - 45.500 m3/h, - Średnia dobowa ilość ścieków - 180.000 m3/d, - Maksymalna dobowa ilość ścieków w okresie bezopadowym - 166.000 m3/d, - Maksymalna dobowa ilość ścieków podczas intensywnych opadów deszczu, przy którym jakość ścieków musi odpowiadać dopuszczalnym warunkom - 332.000 m3/d, - Maksymalna roczna ilość ścieków - 75.610.000 m3/r. Pozwolenie zostało wydane na podstawie przepisu art. 122 ust. 1 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, na czas określony, tj. od 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. Pozwolenie wodnoprawne obejmuje trzy maksymalne godzinowe ilości ścieków, z podziałem na: a. okres bezopadowy w wysokości 10.000 m3/h, b. podczas intensywnych opadów deszczu, przy którym jakość ścieków musi odpowiadać dopuszczalnym warunkom w wysokości 20,000 m3/h, c. podczas pogody mokrej w wysokości 45.500 m3/h. Zgodnie z treścią obowiązującej w czasie wydawania pozwolenia wodnoprawnego ustawy Prawo wodne, pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód określało w m3 wielkość zrzutu ścieków: maksymalnego godzinowego, średniego dobowego oraz maksymalnego rocznego. Skarżąca podkreśliła, że Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie przyjęło do wyliczenia opłaty wartość najwyższą z maksymalnych wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym (maksymalna godzinowa ilość ścieków pogody mokrej - 45.500 m3/h, po przeliczeniu 12,63888889 m3/s). Zdaniem skarżącej, przyjęta przez organ do obliczeń ilość ścieków wprowadzanych do rzeki A w skali roku wartość, to 399.672.000 m3, a więc wartość pięciokrotnie przekraczająca maksymalną, dopuszczalną roczną ilość ścieków, które odwołujący może wprowadzić do rzeki A, tj. 75.610.000 m3, zgodnie z posiadanym pozwoleniem wodnoprawnym z 2015 r., które nie zostało zmienione, bądź uchylone do dnia dzisiejszego. Zgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym, biorąc pod uwagę warunki pogodowe i atmosferyczne na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej, organ winien przyjąć maksymalną godzinową ilość ścieków dla pogody suchej, bądź maksymalną godzinową ilość ścieków podczas intensywnych opadów deszczu, przy którym jakość ścieków musi odpowiadać dopuszczalnym warunkom. Obie te wartości są znacznie bliższe rzeczywistej, maksymalnej ilości ścieków, które Spółka może wprowadzić do rzeki A, zgodnie z posiadanym przez siebie pozwoleniem wodnoprawnym, bez potrzeby ponoszenia opłat dodatkowych. W ocenie skarżącej, roczna opłata stała za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w kwocie 1.156.458,00 zł jest nieprawidłowa i opiera się na wartościach niemożliwych do osiągnięcia przez odwołującego się, a wręcz niezgodnych z wartościami określonymi dla odwołującego się w pozwoleniu wodnoprawnym. Zdaniem skarżącej, w związku z aktualnym brzmieniem przepisu art. 552a Prawa wodnego opłata stała, która odzwierciedlałaby rzeczywiste wykorzystanie zasobów odbiornika w czasie 366 dni, powinna zostać przeliczona z wartości maksymalnej godzinowej ilości ścieków w okresie bezopadowym wynoszącej 10.000 m3/h, po przeliczeniu 2,7778 m3/s. Tak obliczona opłata stała powinna wynosić 254.169,00 zł i jest zbliżona do wartości ustalonej w 2019 r., opartej na maksymalnej rocznej ilości ścieków. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. PGW WP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że podjął działania mające na celu weryfikację faktycznych ilości wprowadzanych ścieków do tych, które zostały określone w pozwoleniu wodnoprawnym. Pismem z dnia 17 lipca 2020 r. organ zwrócił się do Spółki z prośbą o przedstawienie maksymalnych godzinowych ilości ścieków wprowadzanych na podstawie ww. pozwolenia wodnoprawnego, do rzeki A w km 96+531 występujących w poszczególnych kwartałach wraz z określeniem terminów wystąpienia danego zrzutu, w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 24 lipca 2020 r. W odpowiedzi na powyższe skarżąca Spółka w drodze pisma z dnia 24 lipca 2020 r. przedstawiła tabelaryczne zestawienie maksymalnych godzinowych ilości ścieków pomierzonych w poszczególnych kwartałach, począwszy od 1 stycznia 2018 r. Jednocześnie Spółka przedstawiła dane obrazujące, że maksymalne godzinowe ilości wprowadzanych ścieków komunalnych przekraczają w każdym kwartale wartość maksymalnej godzinowej ilości ścieków w okresie bezopadowym (10000 m3/h) oraz wartość maksymalnej godzinowej ilości ścieków podczas intensywnych opadów deszczu (20000 m3/h). W piśmie wskazano przy tym, że w dniu 19 lipca 2018 r. o godzinie 6:00 przepływ był zbliżony do maksymalnej godzinowej ilości ścieków pogody mokrej (45500 m3/h) i wynosił 41000 m3/h. Zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2021 r. niniejsza sprawa na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2021r., o czym zawiadomiono skarżącą i organ, informując o możliwości złożenia pisma zawierającego ich stanowisko i ewentualne uzupełnienie argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia stron i uczestników postępowania występujące na terenie miasta Łodzi będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. Powołany przepis nie uzależnia rozpatrzenia sprawy w tym trybie od zgody lub sprzeciwu strony. W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. PGWWP z dnia [...] r. ustalająca skarżącej Spółce opłatę stałą za wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych do rzeki A 96+531. Dokonując kontroli powyższej decyzji w granicach zakreślonej wyżej kognicji sądów administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa, w tym w szczególności wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego - art. 271 ust. 1 i ust. 5 oraz art.552a pkt 4 Prawa wodnego, a także przepisów postępowania – art. 7 w zw. z art.77 oraz art. 107 k.p.a. W tym względzie przede wszystkim należy wskazać, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu również jako: "Prawo wodne". Stosownie do art. 267 pkt 1 powołanej ustawy, jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne. Opłaty te uiszcza się m.in. za wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi (art. 268 ust.1 pkt 2 tej ustawy). W myśl zaś art. 271 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego wysokość tej opłaty ustalają Wody Polskie w formie informacji rocznej, przyjmując za podstawę swych wyliczeń w tym zakresie normę zawartą w art. 271 ust. 5 Prawa wodnego. Zgodnie zaś z tym przepisem, powołanym w podstawie zaskarżonej decyzji, wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Strony postępowania w niniejszej sprawie są świadome treści obowiązujących przepisów znowelizowanej ustawy Prawo wodne (ustawą z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2019r., poz. 2170, która weszła w życie dnia 23 listopada 2019 r.), zgodnie z którą podstawę ustalenia tej opłaty w sytuacji, gdy pozwolenie wodnoprawne nie zawiera współczynnika m3/s, określa art. 271 ust. 5 oraz art. 552a pkt 4 Prawa wodnego. W kontrolowanej sprawie pozwolenie wodnoprawne, którym legitymuje się skarżąca, nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s. Tymczasem, jak wynika z przywołanych regulacji, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do wprowadzania ścieków do wód - określonych w pozwoleniu wodnoprawnym i przeliczonych na m3/s. Stawka opłaty wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, a czas wyrażony w dniach w 2020r. oznacza 366 dni. W art. 9 ustawy nowelizującej z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw wskazano z kolei, że art. 552a Prawa wodnego stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020. Na tle powołanych regulacji istota sporu w sprawie niniejszej koncentruje się zatem na ustaleniu, który z parametrów, wskazanych w posiadanym przez skarżącą pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 31 grudnia 2015 r. i wyrażonych ilością wprowadzonych ścieków na godzinę (m³/h), należy zastosować przy ustaleniu opłaty stałej. Udzielone skarżącej Spółce pozwolenie wodnoprawne zawiera bowiem 3 parametry określające maksymalną ilość ścieków wprowadzanych na godzinę (m³/h), tj. 1) w okresie bezopadowym – 10.000 m³/h, 2) w okresie intensywnych opadów deszczu, przy którym jakość ścieków musi odpowiadać dopuszczalnym warunkom – 20.000 m³/h i 3) w okresie pogody mokrej – 45.500 m³/h. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa, zwłaszcza art. 271 ust. 1 i 5 Prawa wodnego oraz art. 552a pkt 4 tej ustawy w związku z ww. art. 9 ustawy nowelizującej. Wysokość opłaty stałej została tym samym ustalona prawidłowo. Niewątpliwie organ - działając w oparciu o powołane przepisy, miał podstawy do tego, aby obliczając wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, uwzględnić wyznaczony w pozwoleniu wodnoprawnym parametr maksymalnej ilości wprowadzanych ścieków wyrażonej w m³//h dla pory mokrej i przeliczyć go na jednostkę m3/s. Sąd w pełni podziela w tym względzie stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. W rozważanym aspekcie nie można zapominać o motywach, jakimi kierował się ustawodawca zmieniając dotychczasowe przepisy ustawy Prawo wodne. W uzasadnieniu do projektu powołanej ustawy nowelizującej wskazano m.in., że nowelizacja ustawy miała na celu usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych i dodanie do ustawy z dnia 20 lipca 2017r. - Prawo wodne przepisu jednoznacznie wskazującego wartość, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych pozwoleń wodnoprawnych albo pozwoleń zintegrowanych, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód, maksymalnej ilości odprowadzanych wód, a także maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Takie doprecyzowanie nastąpiło w dodanym w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne art. 552a (zob. druk sejmowy nr 3695 - rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw). Reasumując, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości, że do ustalenia opłaty organ prawidłowo zastosował współczynnik godzinowy, dokonując jego przeliczenia na współczynnik m³/s, a ponadto opłata ta dotyczy maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub ziemi. Taką maksymalną ilością wskazaną w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 31 grudnia 2015 r. jest maksymalna godzinowa ilość ścieków pogody mokrej – 45.500 m³/h i taką też ilość, zgodnie z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego przyjął organ ustalając skarżącej wysokość opłaty stałej. Nie ma podstaw, aby przyjmować, tak jest oczekuje tego skarżąca, parametru dla okresu bezopadowego, bowiem nie jest to maksymalna ilość ścieków wprowadzanych do wód wyrażona w m3/h i przewidziana w pozwoleniu wodnoprawnym. Z przedstawionych powyżej względów Sąd, nie podzielając wskazanych zarzutów skargi i nie dostrzegając podstaw do wyjścia poza jej granice, o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. dc