II SA/Łd 563/14

Dnia 17 sierpnia 2017 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi -Wydział II - Leszek Foryś po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat J.W.-R. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skarg J.B., J.K. i T.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia oddalić wniosek lf II SA/Łd 563/14 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę J.B. oraz oddalił skargi J.K. i T.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Od ww. wyroku skargę kasacyjną wniósł uczestnik postępowania A z siedzibą w Ł. Odpisy skargi kasacyjnej doręczone zostały stronom i uczestnikom postępowania, w tym pełnomocnikowi z urzędu T.K. – adwokat J.W.-R. w dniu 8 września 2015 r. W dniu 29 maja 2017 r. adwokat J.W.-R. złożyła w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pismo, w którym wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r., II OSK 2549/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Pełnomocnik z urzędu T.K. w rozprawie przed NSA nie uczestniczyła, mimo prawidłowego zawiadomienia o jej terminie. W dniu 20 lipca 2017 r. adwokat J.W.-R. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o przyznanie jej wynagrodzenia za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, oświadczając, że koszty te nie zostały jej zapłacone w całości ani w części. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis art. 250 p.p.s.a. nie stanowi uregulowania pełnego. W sprawach, w których skarga kasacyjna została wniesiona od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. (w niniejszej sprawie nastąpiło to w dniu 19 sierpnia 2015 r.) szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności adwokata, określało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.). Jedna z zasad, do których odsyłało ww. rozporządzenie, zawarta została w § 2 ust. 1, który stanowi, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści ww. przepisów wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r., II SA/Bk 835/07 oraz S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317). Postanowienie o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93). W ocenie starszego referendarza sądowego pełnomocnik strony w rozpatrywanej sprawie tak rozumianej pomocy prawnej skarżącemu nie udzielił. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego, po wydaniu niekorzystnego dla jej mocodawcy wyroku Sądu I instancji, ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (mimo, że w niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku zostało sporządzone i doręczone stronom z urzędu), a także do złożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pisma z wnioskiem o oddalenie skargi kasacyjnej złożonej przez uczestnika postępowania, choć zaskarżony wyrok oddalał skargę T.K., którego była pełnomocnikiem. Dodatkowo pisma tego nie można uznać za odpowiedź na skargę kasacyjną, bowiem z art. 179 p.p.s.a. wynika, że odpowiedź na skargę kasacyjną można wnieść jedynie do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 14 dni od doręczenia stronie odpisu skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pismo pełnomocnika skarżącego z wnioskiem o oddalenie skargi kasacyjnej złożone zostało do Naczelnego Sądu Administracyjnego po upływie ponad 20 miesięcy od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej. Pełnomocnik nie wziął także udziału w rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym. Nie sposób uznać, żeby czynności te wypełniały treść pojęcia "rzeczywista pomoc prawna". Nie były to z pewnością działania prawne zmierzające do wyjaśnienia i pozytywnego dla T.K. rozstrzygnięcia sprawy. Pełnomocnik skarżącego nie podjęła choćby udokumentowanej w aktach sądowych próby ochrony interesów skarżącego po wydaniu niekorzystnego dla niego wyroku Sądu I instancji, nie zajmując żadnego stanowiska odnośnie do jego aktualnej sytuacji prawnej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. lf