II SA/Łd 563/14

Dnia 25 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 roku sprawy ze skarg J. B., J. K. i T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej skarżącego J. B.; 2. oddala skargi J. K. i T. K.; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat J. W.–R., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy Al. [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu T. K. z urzędu; 4. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat L. A., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu J. B. z urzędu. LS Zaskarżoną decyzją nr [...] nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 -Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. B., G. L., M. D., M. D., W. L. i T. L. od decyzji z dnia [...] Nr [...], mocą której Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Związkowi Międzygminnemu "A" w Ł. pozwolenia na budowę p.n. Regionalny Zakład Zagospodarowania Odpadów Komunalnych do realizacji na działkach o nr ew. 152, 160, 199, 200, 210, 211, 215, 216, 217, 212/2, 213/2, 214/2, 193, 201, 202, położonych we wsi P., gm. B., umorzył postępowanie odwoławcze. Z akt sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Związkowi Międzygminnemu "A" w Ł. pozwolenia na budowę p.n. Regionalny Zakład Zagospodarowania Odpadów Komunalnych do realizacji na działkach położonych we wsi P., gm. B. Decyzję doręczono stronom postępowania w dniach 9, 13 i 16 grudnia 2013 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. pismem z dnia 8 stycznia 2014 roku, działając na podstawie art. 231 w związku z art. 229 pkt 4 K.p.a. przekazało do Rady Powiatu w Ł. pismo z dnia 14 grudnia 2013 roku podpisane przez J. B., G. L., M. D., W. L., T. J. i M. J. Owo pismo zatytułowane "skarga’’ i skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. rozpoczyna się od sformułowania "wnosimy skargę na Pana Starostę", ponadto zawiera szereg zarzutów merytorycznych do postępowania zakończonego wydaniem w/w decyzji o pozwoleniu na budowę Regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów Komunalnych. Zdaniem autorów pisma Starosta [...] wydał pozwolenie na budowę mając świadomość szkodliwego wpływu zakładu na otoczenie oraz nie uwzględnił w/w osób jako stron postępowania. Autorzy pisma zażądali "anulowania i wznowienia postępowania wydanego zezwolenia na budowę jak również nowych terminów w celu ustosunkowania się do wydanego zezwolenia na budowę wysypiska śmieci w P.". Pod pismem nie podpisały się M. D. i T. L., mimo wymieniania ich w treści pisma. Pismem z dnia 28 stycznia 2014 roku, Starosta [...] przekazał pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł., informując, iż powyższa skarga dotyczy decyzji Starosty [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wojewoda [...], pismem z dnia 5 lutego 2014 roku, przekazał na podstawie art. 65 K.p.a. pismo z dnia 14 grudnia 2013 roku nazwane skargą do Starosty [...] wykazując, iż autorzy tego pisma domagają się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę, która stała się ostateczna. Na wezwanie Wojewody [...] do wskazania charakteru pisma z dnia 14 grudnia 2013 roku T. J. i M. J. pismem z dnia 5 marca 2014 roku wskazali, iż jest to wniosek o wznowienie postępowania. Natomiast J. B., G. L., M. i M. D. oraz T. i W. L. wyjaśnili, iż pismo z dnia 14 grudnia 2013 roku jest odwołaniem, a jednocześnie "anulowaniem i wznowieniem postępowania". Ostatecznie jednak Starosta [...] pismo z dnia 14 grudnia 2013 roku wniesione w terminie zakreślonym do złożenia odwołania przekazał organowi II instancji do rozpatrzenia jako odwołanie. W dniu 21 marca 2014 roku wpłynęło do Starosty [...] pismo T. i M. J., którym cofnęli wszystkie żądania zawarte w pismach z dnia 14 grudnia 2013 roku i 5 marca 2014 roku. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Państwa T. i M. małżonków J., osób mających przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...], Nr [...], z uwagi na wycofanie przez nich odwołania umorzył postępowanie odwoławcze, czemu dał wyraz w decyzji z dnia [...], Nr [...]. Natomiast powołaną na wstępie decyzją, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. B., G. L., M. D., M. D., W. L. i T. L. od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę p.n. Regionalny Zakład Zagospodarowania Odpadów Komunalnych, umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podniósł, że starosta, udzielając pozwolenia na budowę, jednocześnie wyznaczył obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmujący nieruchomości: o nr ew. 152, 160, 199, 200, 210, 211, 215, 216, 217, 212/2, 213/2, 214/2, 193, 201, 202, położonych we wsi P., gm. B. Następnie organ zauważył, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia z dnia [...] grudnia 2011 roku, znak: [...], Wójt Gminy B. ustalił, iż zasięg oddziaływania przedmiotowego zakładu ogranicza się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, organ uznał za strony postępowania prócz inwestora właścicieli działek, przez które przebiegać będzie zakryty rów melioracyjny tj. T. i M. małżonków J. (dz. nr 193), W. i E. D. (dz. nr 201) oraz P. B. (działka nr 202). Warunki realizacji przedsięwzięcia zostały ponadto uzgodnione z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł., co wynika z postanowienia z dnia [...] listopada 2013 roku, znak: [...]. W trakcie postępowania, organ pierwszej instancji przesłał do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. m.in. uwagi i wnioski W. L., M. D., J. B. i innych osób, które wpłynęły do organu w dniu 19 listopada 2013 roku, do których RDOŚ odniósł się i uznał, iż zarzuty podnoszone w nich są chybione, bowiem przy zastosowaniu rozwiązań projektowych, potencjalne zagrożenie nie występuje. Następnie Wojewoda wskazał, iż według wykazu stanowiącego część zaskarżonej odwołaniem decyzji, stronami tego postępowania są: pełnomocnik inwestora, inwestor, M. J., T. J., E. D., W. D., P. B., Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Do wiadomości w/w decyzję otrzymał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. oraz Wójt Gminy B. W ocenie organu II instancji osoby wnoszące odwołanie, czyli J. B., G. L., M. D., M. D., W. L. i T. L. nie mają przymiotu strony, gdyż ich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli J. B., M. D. i M. D., W. L., J. K. i T. K. Skargi M. i M. D. oraz W. L. odrzucono. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podnieśli, że Starosta [...] wydając zezwolenie na budowę RZZOK w P. mylnie ocenił strony, które powinny brać udział w postępowaniu zakończonego decyzją ostateczną łamiąc art. 145 § 1 K.p.a., a mianowicie nie powiadamiając ich o decyzji i dlatego strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wojewoda [...] podtrzymał decyzję Starosty [...] wydającego pozwolenie na budowę wiedząc, że jest łamane prawo nie uznając wskazanych osób za strony postępowania. W ocenie skarżących z dokumentów znajdujących się w raporcie Zarządu Związku Międzygminnego A wynika, iż stron postępowania jest znacznie więcej niż wskazuje to Starosta [...]. W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o ich oddalenie. Jednocześnie zaś zauważył, że T. K. i J. K. nie zainicjowali postępowania odwoławczego wszczętego z wniosku osób, którym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie mieli zatem przymiotu strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Nadto z wniosku J. K. ani T. K. nie toczy się postępowanie wznowieniowe zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] nr [...], jak również Nr [...], celem zweryfikowania tej wady. Pełnomocnik skarżącego T. K. pismem złożonym na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 roku wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 28 kwietnia 2015 roku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) pozostaje zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W toku kontroli sądowoadministracyjnej, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej w uzasadnieniu przywoływana jako: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, mając na względzie regulację art. 135 P.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania przed sądem w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 28 kwietnia 2015 roku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, iż stosownie do art. 56 P.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. W niniejszej sprawie najpierw wniesiono skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a dopiero później złożono wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Zatem w sprawie nie zachodzi obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania. Wyjaśnienia wymaga, iż dwa konkurencyjne wobec siebie tryby weryfikacji decyzji ostatecznych, a zatem administracyjny i sądowoadministracyjny, wzajemnie się wykluczają, dlatego nie jest dopuszczalne wszczęcie postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. W tym wypadku nie zaszła podstawa do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym. Należy odrzucić pogląd, że skoro postępowanie sądowe ulega zawieszeniu w przypadku opisanym w art. 56 P.p.s.a., to także zasadnym jest zawieszenie tego postępowania w związku ze wznowieniem postępowania administracyjnego po złożeniu skargi do sądu. Taki bowiem wniosek jest zbyt daleko idący i nie sposób wyprowadzić go ani z art. 56 ani z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ponieważ gdyby postępowanie nadzwyczajne stanowiło prejudykat w rozumieniu ostatnio wymienionego przepisu, to zbędne byłoby wprowadzenie przepisu art. 56 tej ustawy. Zawieszenie postępowania sądowego mogłoby wówczas nastąpić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Skoro wprowadzono art. 56 P.p.s.a., to znaczy, że postępowanie nadzwyczajne nie jest prejudykatem, a zawieszenie postępowania sądowego w związku z prowadzeniem postępowania nadzwyczajnego jest możliwe tylko w wypadku wniesienia skargi do sądu po wszczęciu wspomnianego postępowania administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lutego 2013 r. , I SA/Go 16/13, LEX nr 1311592). Stosownie do art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W postępowaniu administracyjnym interes prawny musi być wywodzony z przepisów prawa materialnego, w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest więc od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Stąd osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlk. z dnia 24 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II SA/Go 211/14, LEX nr 1519861). Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 P.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2011 r. II OSK 439/10 stwierdził, że osoba niemająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym, powoduje oddalenie skargi. Badanie interesu prawnego na każdym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego jest podstawową czynnością, od wyniku której zależy dalszy bieg postępowania (LEX nr 992577). Niniejszy skład orzekający pogląd ten w pełni podziela. Z uwagi na powyższe skargi J. K. i T. K. nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja ich nie dotyczy. Wszak kwestionowany akt skutkował umorzeniem postępowania odwoławczego tylko w stosunku do podmiotów, które to odwołanie złożyły. W gronie odwołujących się nie było ani J. K. ani T. K., a więc kontrolowana decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego nie dotyczyła interesu prawnego tych skarżących. Z tych względów skargi J. K. i T. K. Sąd oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a., o czym orzekł w punkcie drugim wyroku. |Natomiast przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji na wstępie wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę | | |rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, | | |poz. 1623 z późn. zm.). Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor| | |oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Należy jednak | | |zauważyć, że stosownie do art. 28 ust. 4 ustawy Prawo budowlane przepisu ust. 2 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na| | |budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W tym przypadku ma | | |zastosowanie art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale | | |społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), co prowadzi do wniosku| | |o określeniu stron postępowania w oparciu o ogólne reguły określone w art. 28 K.p.a., a więc bez ograniczenia wskazanego w art. 28 | | |ust. 2 ustawy Prawa budowlane. Ustalenia w tym zakresie oraz ewentualne wnioski co do przysługującej legitymacji strony postępowania | | |należą jednak do organu udzielającego pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, z dnia 28 maja| | |2014 r., IV SA/Po 59/14, www.cbois.nsa.gov.pl ). Niemniej jednak ustalenia dokonane w toku postępowania o pozwolenie na budowę nie | | |mogą być oderwane od wcześniej poczynionych ustaleń organu wydającego decyzję środowiskową. O zakresie oddziaływania inwestycji | | |decyduje bowiem jej charakter, zgoła odmienny niż w przypadku takiej inwestycji jak budynek mieszkalny, kiedy to obszar oddziaływania| | |planowanego obiektu z reguły ograniczony jest do właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących ( graniczących) z terenem inwestycji. | | |W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko właściwy organ bada m.in. oddziaływanie inwestycji w zakresie | | |hałasu. Skoro zatem organ ten określając środowiskowe uwarunkowania dla kwestionowanego przedsięwzięcia wskazał, że oddziaływanie w | | |zakresie warunków środowiskowych obejmuje m.in. działki J. B. (nr 155, 156, 1571, 157, 221, 222) oraz działki G. L. (nr dz. 67, 68), | | |to oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej ferując decyzję o pozwoleniu na budowę nie był zobowiązany, aby | | |powyższe kwestie badać ponownie. Co więcej, organ administracji architektoniczno - budowlanej pozbawiony jest kompetencji, aby | | |samodzielnie badać środowiskowe uwarunkowania pozwalające na realizację przedsięwzięcia i wyprowadzać wnioski odmienne od tych, które | | |zaprezentował organ administracji, kompetentny do wydania decyzji środowiskowej. Należy przy tym pamiętać, że decyzja o środowiskowych| | |uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę (art. 86 ustawy o | | |udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Jeżeli zatem| | |nieruchomości skarżącego J. B. znajdują się w strefie oddziaływania hałasu pochodzącego z obiektu (co wynika wprost z uzasadnienia | | |decyzji środowiskowej załączonej do akt administracyjnych), to w ocenie Sądu Wojewoda bezpodstawnie odmówił skarżącemu przymiotu | | |strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a w konsekwencji umorzył zainicjowane przez niego postępowanie odwoławcze. | | |Wbrew powyższym wywodom organ odwoławczy ograniczył się do autorytatywnego stwierdzenia, że "J. B., G. L., M. D., M. D., W. L. i T. L.| | |nie mają przymiotu strony, gdyż ich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu." Z uzasadnienia zaskarżonej | | |decyzji jednak nie wynika, które działki stanowią własność poszczególnych osób składających odwołanie oraz gdzie te nieruchomości są | | |położone. Takie postępowanie Wojewody narusza art. 107 § 3 K.p.a. Wszak prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać | | |stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść | | |uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz | | |wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. | | Następnie należy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda czyni błędne założenie, iż o przymiocie strony świadczy ujęcie danej osoby w wykazie stanowiącym część zaskarżonej odwołaniem decyzji. W ten sposób organ doszedł do wniosku, że stronami tego postępowania są: pełnomocnik inwestora, inwestor, M. J., T. J., E. D., W. D., P. B., Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Wadliwość tego założenia polega nie tylko na tym, iż stroną postępowania nie może być pełnomocnik inwestora (lecz wyłącznie inwestor), ale także to, iż wykaz stanowiący część zaskarżonej odwołaniem decyzji z uwagi na swą naturę jest elementem podlegającym ocenie organu II instancji i nie może być przyjmowany a priori jako ostateczna lista uczestników postępowania. Gdyby było tak, jak przekonuje Wojewoda, to zbędny okazałby się przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., stanowiący podstawę do wznowienia postępowania dla osób pominiętych w tego typu wykazach, które z tego powodu nie brały udziały w postępowaniu bez swej winy. Z tych wszystkich powodów sąd zobligowany był uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej skarżącego J. B. O powyższym sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lit. C Koszty postępowania zasądzono w oparciu art. 200 i art. 205 P.p.s.a. ds