II SA/Łd 564/08

Dnia 28 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 roku sprawy ze skargi B. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzanie wód opadowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz B. K. i S. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. LS Decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, Marszałek Województwa [...] orzekł o: I. udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na: 1) wykonanie trzech wylotów kanalizacyjnych do rowu R-C-15 (cieku C.) z przelewów ze zbiorników retencyjno-odparowujących Z10, Z11 i Z12 dla wód deszczowych z autostrady A-2, zlokalizowanych: - wylot W - 10 na lewym brzegu cieku w km 4+050, koryto otwarte, rzędna dna ujścia 144,01 m npm; - wylot W - 11 na lewym brzegu cieku w km 4+119, o średnicy Ø 250 mm, rzędna posadowienia dna wylotu 144,05 m npm; - wylot W -12 na prawym brzegu cieku w km 4+116, o średnicy Ø 500 mm, rzędna posadowienia dna wylotu 144,09 m npm; 2) odprowadzanie oczyszczonych wód opadowych i roztopowych pochodzących z autostrady A-2 (rowy trawiaste + osadniki + separatory węglowodorów ropopochodnych + zbiorniki retencyjno-odparowujące), poprzez ww. wyloty kanalizacyjne, do rowu R-C-15 (cieku C.) w ilości: Q W10 = 130,8 dm3/sek, przy p=10% i t=20 min, Q W11 = 25,5 dm3/sek, przy p=10% i t=30 min, Q W12 = 253,4 dm3/sek, przy p=10% i t=20 min pod warunkiem, że parametry odprowadzanych wód opadowych i roztopowych nie będą przekraczały wartości: zawiesiny ogólne 80 mg/l; węglowodory ropopochodne 1 mg/l; II. zobowiązaniu zarządzającego autostradą do: - wykonania opisanych prac zgodnie z załączoną dokumentacją (operatem wodnoprawnym), obowiązującymi przepisami i pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności budownictwa wodnego, w sposób niepowodujący zmian ukształtowania terenu ani zakłócania stosunków wodnych na sąsiednich gruntach oraz w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi i mienia; - przywrócenia pierwotnych projektowanych parametrów technicznych i spadków rowów odprowadzających wody z autostrady do zbiorników retencyjno-odparowujących, tak by całość wód skierowana była przez urządzenia oczyszczające do zbiorników; - utrzymywania urządzeń przejmujących, oczyszczających i odprowadzających wody opadowe we właściwym stanie technicznym; - przeprowadzania przeglądów eksploatacyjnych urządzeń odprowadzających i oczyszczających wody deszczowe i roztopowe przynajmniej raz na 6 miesięcy i odnotowania tego faktu w zeszycie eksploatacji; - prowadzenia bieżącej konserwacji skarpy i dna odbiornika w bezpośrednim sąsiedztwie ujścia oczyszczonych wód opadowych; - utrzymywania w dobrym stanie technicznym koryta odbiornika wód opadowych na odcinku od ujścia rowu melioracyjnego z pól (przed istniejącym zbiornikiem Z12) do obiektu stawu rybnego 2; - systematycznego usuwania osadów i szlamów z urządzeń do oczyszczania ścieków deszczowych (osadnika i separatora) przez uprawnionego do tego odbiorcę zgodnie z ustawą o odpadach; - naprawiania szkód bądź pokrywania ewentualnych strat powstałych w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego w stosunku do osób trzecich oraz uzgadniania terminu, sposobu i możliwości prowadzenia prac w stosunku do właścicieli działek związanych z realizacją pozwolenia wodnoprawnego; - poinformowania Departamentu Rolnictwa i Ochrony Środowiska Urzędu Marszałkowskiego o zakończeniu prac inwestycyjnych w terminie oddania przedsięwzięcia do użytkowania; III. ustaleniu monitoringu kontrolnego wpływu odprowadzanych wód opadowych i roztopowych na wody odbiornika: 1. wykonywane będą przynajmniej raz w roku badania jakości wody w cieku powyżej i poniżej miejsca wprowadzania wód deszczowych: a) pkt 1 - poniżej ujścia rowu melioracyjnego z pól - przed istniejącym zbiornikiem Z12, b) pkt 2 - w 1/3 długości stawu rybnego nr 2 - za istniejącym zbiornikiem Z10 i Z11 c) w określonym w pozwoleniu zakresie dotyczącym związków chemicznych; 2. wykonywane będą przynajmniej 2 razy w roku (wiosna, jesień) badania wód opadowych i roztopowych: a) w zakresie normowanych wskaźników zanieczyszczeń (zawiesiny ogólne, węglowodory ropopochodne), b) w studzienkach kontrolnych za separatorami, a przed zbiornikami retencyjno-odparowującymi. W dalszych punktach rozstrzygnięcia orzeczono, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza własności i uprawnień osób trzecich (pkt IV); wnioskodawcy, który nie uzyskał praw do nieruchomości lub urządzeń koniecznych do realizacji pozwolenia wodnoprawnego nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaniem pozwolenia (pkt V); w przypadku naruszenia interesów osób trzecich, zmiany sposobu użytkowania wód w regionie wodnym lub zmiany uprawnień innego zakładu, mających wpływ na wykonanie pozwolenia wodnoprawnego, pozwolenie może być zmienione lub mogą być nałożone na użytkownika dodatkowe obowiązkowe (pkt VI), uzyskanie pozwolenia nie jest jednoznaczne z uzyskaniem pozwolenia na budowę (pkt VII), pozwolenie wodnoprawne w zakresie wykonania urządzeń wodnych wygasa, jeżeli zakład nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 2 lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne (VIII); pozwolenie jest udzielone na czas oznaczony - do 28 lutego 2018 r. (pkt IX). Decyzja ta została wydana na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. f, art. 37 pkt 2, art. 41 ust. 5, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 123 ust. 2 i 3, art. 127 ust. 1, 3 i 5, art. 128 ust. 1 pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1 i 3, art. 135 pkt 3, art. 140 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), art. 104 k.p.a. w związku z § 19 ust. 1 pkt 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984). Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyli: Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. oraz S.K. i B.K. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, zaskarżyła decyzję w części obejmującej pkt III ppkt 2 i wniosła o uchylenie lub zmianę decyzji w tej części. W uzasadnieniu podniesiono, że określony w powyższym punkcie obowiązek prowadzenia monitoringu w studzienkach kontrolnych za separatorami, a przed zbiornikami retencyjno-odparowującymi powoduje, że badania wykonane we wskazanych miejscach nie będą stanowiły odzwierciedlenia jakości wód na przelewie do rowu, a jakość tych właśnie wód określa zaskarżona decyzja. Zbiorniki retencyjno-odparowujące stanowią kolejny, dalszy stopień podczyszczania wód roztopowych i opadowych przed odpływem do odbiornika, jakim jest rów R-C-15, a zatem wskazane w decyzji miejsca poboru prób do badań, tj. studzienki za separatorami, a przed zbiornikami nie uwzględniają tych ważnych urządzeń, zaś otrzymanych wyników nie będzie można odnosić do parametrów wskazanych w decyzji, bowiem nie są to jeszcze wody odprowadzane przez wyloty kanalizacyjne do cieku C. Dodatkowo podniesiono, że wody opadowo-roztopowe zgromadzone w zbiornikach retencyjno-odparowujących będą przelewały się do cieku C. tylko wtedy, gdy pojemność zbiorników będzie niewystarczająca, aby pomieścić całość wód odprowadzanych z tej części pasa drogowego, co może występować w okresie intensywnych opadów atmosferycznych i wiąże się z dużym rozcieńczeniem zanieczyszczeń. Natomiast w studzienkach i zbiornikach zawsze będą znajdować się wody opadowo-roztopowe, które przy niskich opadach nie będą przelewały się do rowu R-C-15. A zatem odnoszenie ich jakości do parametrów określonych w wylotach kanalizacyjnych, które stanowią dalszy element systemu odprowadzania wód jest niezgodne z zapisami decyzji. Z kolei B.K. i S.K. w odwołaniu zarzucili, że decyzja organu I instancji narusza prawa stron i uchybia zasadom postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazali, że w piśmie z dnia 15 lutego 2008 roku przeciwstawili się proponowanym rozwiązaniom wprowadzania ścieków z autostrady do ich stawu hodowlanego, jednak pismo to nie zostało wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Podkreśli przy tym, że przelewanie się wód miało miejsce jeszcze zanim oddano do użytku autostradę A-2, o czym informowali Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Wówczas Dyrekcja powiadomiła ich, że roboty nie są jeszcze zakończone, a rozwiązania projektowe przewidują wybudowanie zabezpieczeń awaryjnych, które mają zapobiec rozlewaniu się wód. Do dnia dzisiejszego takie rozwiązania nie zostały wprowadzone. Takich błędów konstrukcyjnych udało się uniknąć przy budowie innych zbiorników retencyjno-odparowujących, znajdujących się w innych punktach autostrady A-2. Zawarte w decyzji stwierdzenie, że odpływ wód z wylotów następować będzie sporadycznie, nie jest zatem zgodne z rzeczywistością. Ponadto B.K. i S.K. podnieśli, że zbiorniki są tak małe, że nawet niewielkie opady powodują przelewanie się ścieków do stawu, co powoduje, że woda w nich jest mętna. Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "k.p.a.", utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, przywołując treść art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 127 ust. 1, art. 128 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), wskazał, że jednym z obligatoryjnych elementów wniosku o pozwolenie wodnoprawne jest operat wodnoprawny. O znaczeniu tego dokumentu w procesie orzekania w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego świadczy bowiem jego sformalizowany charakter. Organ podkreślił przy tym, że warunki, jakie spełniać musi operat, wymienia przepis art. 132 ustawy. Stanowi on, że operat sporządza się w formie opisowej i graficznej (ust. 1). Część opisowa operatu musi zawierać następujące elementy: 1) oznaczenie zakładu ubiegającego się o wydanie pozwolenia, jego siedziby i adresu; 2) wyszczególnienie: a) celu i zakresu zamierzonego korzystania z wód, b) rodzaju urządzeń pomiarowych oraz znaków żeglugowych, c) stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli, d) obowiązków ubiegającego się o wydanie pozwolenia w stosunku do osób trzecich; 3) charakterystykę wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym; 4) ustalenia wynikające z warunków korzystania z wód regionu wodnego; 5) określenie wpływu gospodarki wodnej zakładu na wody powierzchniowe oraz podziemne; 6) planowany okres rozruchu i sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania działalności bądź wystąpienia awarii lub uszkodzenia urządzeń pomiarowych oraz rozmiar, warunki korzystania z wód i urządzeń wodnych w tych sytuacjach; 7) informację o formach ochrony przyrody utworzonych lub ustanowionych na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, występujących w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Z kolei część graficzna operatu powinna obejmować: 1) plan urządzeń wodnych i zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z oznaczeniem nieruchomości wraz z ich powierzchnią, naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu; 2) zasadnicze przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych oraz koryt wody płynącej w zasięgu oddziaływania tych urządzeń; 3) schemat rozmieszczenia urządzeń pomiarowych oraz znaków żeglugowych; 4) schemat funkcjonalny lub technologiczny urządzeń wodnych. Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód, ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych, oprócz powyższych danych, zawiera: 1) schemat technologiczny wraz z bilansem masowym i rodzajami wykorzystywanych materiałów, surowców i paliw istotnych z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska; 1a) określenie ilości, stanu i składu ścieków lub minimalnego procentu redukcji zanieczyszczeń w ściekach lub - w przypadku ścieków przemysłowych - dopuszczalnych ilości zanieczyszczeń, w szczególności ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, wyrażone w jednostkach masy przypadających na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu oraz przewidywany sposób i efekt ich oczyszczania; 1b) wyniki pomiarów ilości i jakości ścieków, jeżeli ich przeprowadzenie było wymagane; 2) opis instalacji i urządzeń służących do gromadzenia, oczyszczania oraz odprowadzania ścieków; 3) określenie zakresu i częstotliwości wykonywania wymaganych analiz odprowadzanych ścieków oraz wód podziemnych lub wód powierzchniowych powyżej i poniżej miejsca zrzutu ścieków; 4) opis urządzeń służących do pomiaru oraz rejestracji ilości, stanu i składu odprowadzanych ścieków; 5) opis jakości wody w miejscu zamierzonego wprowadzania ścieków; 6) informację o sposobie zagospodarowania osadów ściekowych. Mając na uwadze powyższe warunki organ odwoławczy stwierdził, że załączony do wniosku o wydanie pozwolenia operat wodnoprawny spełnia wszystkie wymagane prawem warunki. W szczególności organ odwoławczy w tym względzie wskazał, że w części dotyczącej zakresu i częstotliwości wykonywania analiz ścieków oraz wód odbiornika (rozdział 11 operatu) stwierdzono, że ze względu na konieczność zabezpieczenia stawów hodowlanych przed szkodliwym działaniem zanieczyszczeń zawartych w spływach z autostrady, a jednocześnie wysoką skuteczność zastosowanych urządzeń oczyszczających, wskazane jest przyjęcie dla wód odprowadzanych z przelewów ze zbiorników retencyjno-odparowujących dla rowu R-C-15 warunków jakościowych odpowiadających wymaganiom dla wód do hodowli pstrąga (stężenie zawiesin ogólnych 80 mg/1; stężenie węglowodorów ropopochodnych 1 mg/1). Wskazano także, iż spełnienie warunków jakości ścieków ocenia się przez przeprowadzenie przez zakład, co najmniej 2 razy w roku, przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających, których eksploatacja powinna być zgodna z zaleceniami zawartymi w instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających, a czynności z nią związane odnotowane w zeszycie eksploatacji oraz na podstawie badań w zakresie normowanych wskaźników opadu, co najmniej 2 razy w roku, w okresie wiosny i jesieni. Tego rodzaju postanowienia zaaprobował organ orzekający, przyjmując w pkt I. 2 decyzji, że oczyszczone wody opadowe i roztopowe z autostrady nie mogą przekraczać wartości 80 mg/1 dla zawiesin ogólnych i 1 mg/1 dla węglowodorów ropopochodnych. Tego rodzaju rozwiązanie jest zgodne z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984). Zgodnie z tym przepisem wody opadowe i roztopowe ujęte w szczelne, otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne pochodzące: 1) z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, portów, lotnisk, miast, budowli kolejowych, dróg zaliczanych do kategorii dróg .krajowych, wojewódzkich i powiatowych klasy G, a także parkingów o powierzchni powyżej 0,1 ha, w ilości, jaka powstaje z opadów o natężeniu co najmniej 15 l na sekundę na 1 ha, 2) z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej obiektów magazynowania i dystrybucji paliw, w ilości, jaka powstaje z opadów o częstości występowania jeden raz w roku i czasie trwania 15 minut, lecz w ilości nie mniejszej niż powstająca z opadów o natężeniu 77 l na sekundę na 1 ha - wprowadzane do wód lub do ziemi nie powinny zawierać substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających 100 mg/1 zawiesin ogólnych oraz 15 mg/1 węglowodorów ropopochodnych. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że kryteria oceny spełnienie tego warunku przewiduje § 21 rozporządzenia. Stanowi on, że spełnienie warunków, o których mowa w § 19 ust. 1, ocenia się na podstawie przeprowadzanych przez zakład, co najmniej 2 razy do roku, przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających; eksploatacja powinna być zgodna z zaleceniami zawartymi w instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających, a czynności z nią związane odnotowane w zeszycie eksploatacji (ust. 1), natomiast spełnienie warunków, o których mowa w § 19 ust. 1, w stosunku do wód opadowych i roztopowych wprowadzanych do wód lub do ziemi z urządzeń oczyszczających o przepustowości nominalnej większej niż 300 l/s ocenia się zgodnie z ust. 1 oraz na podstawie badań, w zakresie normowanych wskaźników zanieczyszczeń, wykonanych w czasie trwania opadu, co najmniej dwa razy w roku, w okresie wiosny i jesieni; próbkę do badań należy uzyskać przez zmieszanie trzech próbek o jednakowej objętości pobranych w odstępach czasu nie krótszych niż 30 minut (ust. 2). Zdaniem organu odwoławczego tego rodzaju warunek został ujęty w pkt III decyzji. Przepis jednak nie wskazuje (i wskazywać nie może) miejsca, w którym ma być dokonany pobór prób do badań, gdyż jest to kwestia zindywidualizowana w zależności od okoliczności konkretnej sprawy. Wybór tego miejsca należy do organu orzekającego przy uwzględnieniu warunków konkretnego urządzenia. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie, wyboru tego miejsca (w studzienkach kontrolnych za separatorami, a przed zbiornikami retencyjno-odparowującymi) dokonano prawidłowo. Jak wynika z operatu wodnoprawnego, wody opadowe i roztopowe z autostrady spływają rowami do poszczególnych zbiorników, na wylocie których zamontowano dobrane odpowiednio do przepływu osadniki i separatory. Osadniki służą do oddzielania zawiesin, wykorzystując różnice ciężaru właściwego piasku i wody; cząstki cięższe od wody opadają na dno osadnika w procesie sedymentacji. Skuteczność redukcji zawiesiny przez osadniki ocenia się na 40% natomiast w zakresie BZT[5], ChZT i metali ciężkich na 20%. Z kolei separatory utrzymują parametry oczyszczania 80-90% w całym zakresie odpływu od 0 do maksymalnego, dalszy proces podczyszczania wód deszczowych następuje w zbiornikach retencyjno-odparowujących (Z10, Z11 i Z12) - skuteczność redukcji zanieczyszczeń osiąga 60% w zakresie zawiesin i 20% w zakresie BZT[5], ChZT i metali ciężkich. Wybór miejsca badania wód opadowych w studzienkach kontrolnych w studzienkach rewizyjnych za separatorami, a przed zbiornikami retencyjno-odparowującymi, jest zatem właściwy, gdyż zbiorniki nie są urządzeniami oczyszczającymi, w przeciwieństwie do osadników i separatorów. Nie byłoby racjonalne wyznaczenie miejsca poboru prób do badań na wylocie kanalizacyjnym. Nie jest to bowiem, jak stwierdził organ I instancji, miejsce reprezentatywne dla przeprowadzenia pomiarów i określenia sprawności działania urządzeń redukujących zanieczyszczenia. Następnie, odnosząc się do zarzutów odwołania B. i S.K. organ odwoławczy wskazał, iż z powołanych na wstępie przepisów jasno wynika, że w ramach postępowania o pozwolenie wodnoprawne ochrona interesów osób znajdujących się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych ma znaczenie priorytetowe. O uwzględnieniu interesu odwołujących się świadczą ujęte w decyzji organu I instancji postanowienia o zaostrzeniu parametrów stężeń dopuszczalnych zanieczyszczeń odprowadzanych wód opadowych roztopowych oraz ustalony zakres monitoringu kontrolnego odpływu wód opadowych i roztopowych, w tym obowiązki badania jakości wody w postaci w wodach. W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wyraźnie wskazał bowiem, że: "na rowie poniżej mostu znajdują się stawy rybne, które powinny być chronione przed zanieczyszczeniami zawartymi w wodach z odwodnienia drogi. Z tych względów do odbioru wód z tego odcinka autostrady od km 343+550 do km 348+310, wykonano zbiorniki retencyjno-odparowujące, przechwytujące i przetrzymujące spływy, tym samym ograniczony został bezpośredni zrzut wód do koryta rowu. Przy ujściu rowów drogowych do zbiorników retencyjno-odparowujących umieszczono urządzenia oczyszczające: osadniki i separatory oraz zamontowano studzienki kontrolne". Wobec faktu, że po roku eksploatacji zbiorników retencyjno-odparowujących (Z10, Z 11 i Z12) zaobserwowano, że w czasie długotrwałych czy ulewnych deszczów następuje przelewanie się nadmiaru wód przez skarpy rowów doprowadzających do tych zbiorników, jak i skarpy zbiorników retencyjnych oraz spływ wód w kierunku rowu R-C-15, powstała potrzeba wykonania przelewów i zorganizowanego odprowadzenia wód opadowych do cieku. Wyloty z przelewów zbiorników wykonane będą na gruntach będących w użytkowaniu wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego. Organ odwoławczy podniósł przy tym, że odpływ wód z wylotów następować będzie sporadycznie przy opadach o prawdopodobieństwie występowania 1 raz na 5 lat i czasie trwania t=20 min lub przy długotrwałych opadach deszczu o mniejszym natężeniu. Oczyszczanie spływów z drogi następować będzie wielostopniowo: w rowach trawiastych, osadnikach, separatorach węglowodorów oraz zbiornikach retencyjno-odparowujących. Powinno to zagwarantować dotrzymanie warunków zrzutu ścieków zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. odprowadzanie do środowiska spływów deszczowych zawierających zanieczyszczenia określone jako zawiesiny ogólne poniżej 100 mg/dm3 i węglowodory pochodne poniżej 15 m/dm3. Wziąwszy następnie pod uwagę fakt, że poniżej odpływów wód opadowych i roztopowych do rowu melioracyjnego zlokalizowane są stawy rybne, podane wskaźniki zanieczyszczeń zaostrzono do parametrów: zawiesiny ogóle -80 mg/dm3; węglowodory ropopochodne - 1 mg/dm3, organ odwoławczy za organem I instancji stwierdził, że przyjęty układ oczyszczania spływów deszczowych (rowy, osadniki, separatory, zbiornik) umożliwia redukcję zanieczyszczeń do wartości wyżej podanych. Wszakże, powołując się na wyniki badań wód deszczowych pochodzących z autostrady A-2 na wylotach z separatora do zbiornika retencyjnego w rejonie C., wykonane przez Instytut Systemów Inżynierii Środowiska Politechniki [...] w marcu 2007 r. oraz pochodzących z tejże autostrady na odcinku D.-S. wykonane w maju i listopadzie 2007 r. w 118 punktach pomiarowych, organ I instancji stwierdził, że przy właściwej eksploatacji urządzeń oczyszczających możliwe jest uzyskiwanie na projektowanych wylotach z przelewów ze zbiorników retencyjno-odparowujących znacznie niższych stężeń zanieczyszczeń, aniżeli przewidują to przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Jednocześnie zobowiązano wnioskodawcę do wykonywania badań odprowadzanych wód dwa razy w roku (wiosna, jesień) oraz do dokonywania równolegle badań kontrolnych wód odbiornika ścieków. Próby do badań, zgodnie z metodyką referencyjną, powinny być wykonywane przez jednostkę posiadającą stosowną akredytację. Są to obowiązki dodatkowe, nałożone na użytkownika autostrady, dla zabezpieczenia interesów osób trzecich. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że interes odwołujących się został należycie zabezpieczony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, B.K. i S.K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie przepisów Konstytucji RP o ochronie własności poprzez faktyczne wprowadzanie ścieków z autostrady do stawu rybnego skarżących, zamiast do rowu zwanego ciekiem C.; 2) nieuwzględnienie przy orzekaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...], zgodnie z którą ścieki z pasa autostrady A-2 mają być odprowadzane do szczelnych zbiorników zlokalizowanych w wykupionym pasie autostrady A-2; 3) lekceważący wobec skarżących stosunek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad poprzez niezrealizowanie do tej pory zabezpieczeń awaryjnych, które mają zapobiec rozlewaniu się nadmiaru wód; 4) brak ochrony stawów rybnych skarżących. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik skarżącej B.K. poparł skargę i oświadczył, że podjęcie działań w 2006 roku nastąpiło w wyniku interwencji skarżących spowodowanej wcześniejszym przelewaniem wód opadowych. Zakwestionował przy tym ustalenia, że do przelewania może dochodzić jedynie raz na pięć lat. Podniósł także, iż wody opadowe w zbiornikach zawierają również inne substancje szkodliwe, w tym chlorki stanowiące znaczne zagrożenie dla fauny i flory wodnej. Skarżący S.K. przyłączył się do stanowiska pełnomocnika skarżącej. Oświadczył przy tym, że oboje z żoną wyrazili zgodę na wybudowanie rowu zbierającego wodę opadową. Ponadto strona skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania. Obecny na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Tym niemniej tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło prowadzić do naruszenia prawa materialnego, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stanowi przyczynę uwzględnienia skargi. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), dalej jako "Prawo wodne" oraz wydane na jej podstawie przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 137, poz. 984), zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych. Pozwolenie to wydaje się na wniosek, do którego dołącza się operat wodny, decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana – w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego oraz opis zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechnicznym ( art. 131 ust.1 i 2 Prawa wodnego). Stosownie zaś do art. 128 ust. 1 tej ustawy, w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, a w szczególności: 1) ilość pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę; 1a) sposób gospodarowania wodą, w tym charakterystyczne rzędne piętrzenia oraz przepływy; 2) ograniczenia wynikające z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego; 3) ilość, stan i skład ścieków wykorzystywanych rolniczo; 4) ilość, stan i skład ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych albo minimalny procent redukcji zanieczyszczeń w procesie oczyszczania ścieków, a w przypadku ścieków przemysłowych, jeżeli jest to uzasadnione, dopuszczalne ilości zanieczyszczeń, zwłaszcza ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, wyrażone w jednostkach masy przypadających na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu; 5) terminy pobierania i odprowadzania wody oraz wprowadzania ścieków dla zakładów, których działalność cechuje się sezonową zmiennością; 6) usytuowanie i warunki wykonania urządzenia wodnego; 7) obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego; 7a) wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego; 8) niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko; 9) sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych albo wykorzystywanych rolniczo, o ile wykraczają one poza wymagania wynikające z przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, albo z przepisów odrębnych; 9a) sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości pobieranej wody; 9b) sposób postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych; 10) prowadzenie okresowych pomiarów wydajności i poziomu zwierciadła wody w studni; 11) sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania działalności bądź awarii urządzeń istotnych dla realizacji pozwolenia, a także rozmiar i warunki korzystania z wód oraz urządzeń wodnych w tych sytuacjach wraz z maksymalnym, dopuszczalnym czasem trwania tych warunków; 12) wskazanie zakazów, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 3, i obszaru, na którym one obowiązują. Ponadto w myśl art. 128 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, w razie potrzeby w pozwoleniu wodnoprawnym dodatkowo ustala się obowiązek prowadzenia pomiarów jakości wód podziemnych oraz wód płynących poniżej i powyżej miejsca zrzutu ścieków, z określeniem częstotliwości i metod tych pomiarów; Stosownie zaś do art. 127 ust. 1 i 3 Prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne wydaje się w drodze decyzji na czas określony. Przy czym pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi wydaje się na okres nie dłuższy niż 20 lat. Obowiązek ustalenia czasu obowiązywania nie dotyczy jednak pozwoleń wodoprawnych na wykonanie urządzeń wodnych (art. 127 ust. 5 Prawa budowlanego). Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z perspektywy powołanych wyżej przepisów oraz reguł rządzących postępowaniem administracyjnym, przede wszystkim ponieść należy, że organ II instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 k.p.a. Istota tej zasady polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy administracyjnej. Z chwilą wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia organu I instancji powstaje obowiązek traktowania postępowania przed organem II instancji jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Podkreślić przy tym należy, że w utrwalonym orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych przyjmuje się, że nie spełnia powyższego wymogu jedynie kontrola zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji (por. wyr. NSA z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997 nr 1, poz. 35; wyr. NSA z dnia 19 lipca 2001 r., V SA 3872/00, niepubl.). Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyr. NSA z dnia 29 kwietnia 1999 r., I SA/Łd 112/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). Chodzi zatem o to, by "przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (uch. SN z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 82). Realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ II instancji wypełnić musi zatem dyspozycję art. 107 § 1 i 3 k.p.a., który określa konieczne elementy każdej decyzji administracyjnej oraz sposób jej uzasadnienia. Zgodnie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem jak wynika z treści zaskarżonej decyzji z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując odwołania wniesione w niniejszej sprawie, ograniczyło się jedynie do stwierdzenia, że postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, a udzielone pozwolenie wodnoprawne nie narusza przepisów prawa materialnego. Ponadto organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, wskazując jedynie w konkluzji, że interes odwołujących się został należycie zabezpieczony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Tym samym uznać należało, że organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy merytorycznie po raz drugi, jak nakazuje art. 15 k.p.a., lecz uzasadnienie wydanej decyzji sprowadził do skontrolowania decyzji organu I instancji. Niezależnie od powyżej wskazanego uchybienia, jakiego dopuścił się organ odwoławczy podkreślić należy, że postępowanie zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a., które to naruszenie mogło prowadzić do naruszenia prawa materialnego, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podnieść przy tym należy, że organy administracji publicznej, w tym także organy załatwiające sprawy z zakresu ustawy Prawo wodne, obowiązuje zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, w następstwie której płynie nakaz podejmowania przez te organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Głównym celem każdego postępowania administracyjnego jest dokładne ustalenie okoliczności faktycznych, ich prawidłowe prawne zakwalifikowanie i wydanie na tej podstawie decyzji administracyjnej. Tak rozumiany główny cel postępowania w niniejszej sprawie nie został, w ocenie sądu, osiągnięty. W tym względzie w pierwszej kolejności uwagę zwraca brak jednoznacznego wyjaśnienia kwestii częstotliwości przelewania się zbiorników retencyjno-odparowujących. Z jednej bowiem strony w uzasadnieniu decyzji znalazł się zapis, iż "wobec faktu, że po roku eksploatacji zbiorników retencyjno-odparowujących (Z10, Z11 i Z12) zaobserwowano, że czasie długotrwałych czy ulewnych deszczów następuje przelewanie się nadmiaru wód przez skarpy rowów doprowadzających do tych zbiorników, jak i skarpy zbiorników retencyjnych oraz spływ wód w kierunku rowu R-C-15 powstała potrzeba wykonania przelewów i zorganizowanego odprowadzania wód opadowych do cieku". Z drugiej jednak strony wskazano, że "odpływ wód z wylotów następować będzie sporadycznie przy opadach o prawdopodobieństwie występowania 1 raz na 5 lat i czasie trwania t=20 min lub przy długotrwałych opadach deszczu o mniejszym natężeniu". W ocenie Sądu, zestawienie tychże informacji prowadzi do konkluzji, że organ prowadzący postępowanie niezasadnie uznał, że ów odpływ wód z wylotów może następować tylko sporadycznie, zakładając w tym względzie - w oparciu o bliżej nieuzasadnione przypuszczenie - że sytuacja ta może wystąpić raz na 5 lat, podczas gdy z obserwacji wynika, na co zwrócono uwagę w załączonym do operatu wodnoprawnego "Opisie prowadzenia zamierzonej działalności w języku nietechnicznym", że już roczna eksploatacja dowodzi, że podczas ulewnych deszczów następuje przelewanie się nadmiaru wód. Ponadto na okoliczność przelewania się wód do stawu skarżący powoływali się w odwołaniu, wskazując w tym względzie, że "zbiorniki są tak małe, że nawet niewielkie opady powodują przelewanie się ścieków do stawu, co powoduje, że woda w niech jest mętna". Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi przy tym, że organ w żadnej mierze nie ustosunkował się do wskazanych w odwołaniu twierdzeń skarżących, podtrzymując tym samym zawarte w decyzji organu I instancji ustalenia, że przelewanie się wód do stawów skarżących będzie miało jedynie charakter sporadyczny "raz na 5 lat". Taka częstotliwość wynika wprawdzie z operatu wodnoprawnego ( w tym "Opisu prowadzenia zamierzonej działalności w języku nietechnicznym" ), sporządzonym na zlecenie GDDKiA, ale należy mieć na uwadze okoliczność, iż operat ten - jako dowód w sprawie, podlega ocenie przez organ, wydający na jego podstawie decyzję. Z jego treści wynika wprost – jak to wyżej wskazano, że "po roku eksploatacji zbiorników retencyjno-odparowujących zaobserwowano, że w okresie długotrwałych czy ulewnych opadów deszczu następuje przelewanie się nadmiaru wód przez skarpy rowów i zbiorników retencyjnych oraz spływ w kierunku rowu R-C-15". Wobec takich ustaleń, świadczących o sytuacjach przelewania się wód, powtarzających się w ciągu roku, brak jest - zdaniem sądu - podstaw do twierdzeń przyjętych w konkluzji, że odpływ wód z wylotów następować będzie sporadycznie – 1 raz na 5 lat. Należy przy tym mieć na uwadze okoliczność powszechnie znaną, iż ostatnie lata wskazują na występowanie coraz częściej nawalnych opadów, a tendencja ta – w opinii meteorologów – ma mieć tendencję wzrostową. Następnie wątpliwości budzą także ustalenia organów dotyczące kwestii zapewnienia odpowiedniego poziomu stężeń zanieczyszczeń, którymi dotknięte będą odprowadzone wody opadowe. Analizowane w niniejszej sprawie pozwolenie wodnoprawne na wykonanie trzech wylotów kanalizacyjnych do rowu R-C-15 (cieku C.) zostało udzielone pod warunkiem, "że parametry odprowadzanych wód opadowych i roztopowych nie będą przekraczały wartości: zawiesiny ogólne 80 mg/l; węglowodory ropopochodne 1 mg/l". Konieczność wprowadzenia tego warunku wynika z treści § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Zgodnie z § 19 ust. 1 tego rozporządzenia, wody opadowe i roztopowe ujęte w szczelne, otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne pochodzące : 1) z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, portów, lotnisk, miast, budowli kolejowych, dróg zaliczanych do kategorii dróg krajowych, wojewódzkich i powiatowych klasy G, a także parkingów o powierzchni powyżej 0,1 ha, w ilości, jaka powstaje z opadów o natężeniu co najmniej 15 l na sekundę na 1 ha, 2) z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej obiektów magazynowania i dystrybucji paliw, w ilości, jaka powstaje z opadów o częstości występowania jeden raz w roku i czasie trwania 15 minut, lecz w ilości nie mniejszej niż powstająca z opadów o natężeniu 77 l na sekundę na 1 ha - wprowadzane do wód lub ziemi nie powinny zawierać substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających 100 mg/l zawiesin ogólnych oraz 15 mg/l węglowodorów ropopochodnych. Tymczasem z uzasadnienia decyzji wynika, że istnieje jedynie możliwość spełnienia tego warunku. Oczyszczanie spływów z drogi następować ma stopniowo: w rowach trawiastych, osadnikach, separatorach węglowodorów oraz zbiornikach retencyjno-odparowujących. To zaś – w ocenie organu – "powinno" zagwarantować dotrzymanie warunków zrzutu ścieków zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. odprowadzanie do środowiska spływów deszczowych zawierających zanieczyszczenia określone jako zawiesiny ogólne poniżej 100 mg/dm3 i węglowodory pochodne poniżej 15 m/dm3. Nie przekonuje w tym względzie także dalsza motywacja decyzji, z której wynika, że z uwagi na fakt, iż poniżej odpływów wód opadowych i roztopowych do rowu melioracyjnego zlokalizowane są stawy rybne, podane wskaźniki zanieczyszczeń zaostrzono do parametrów: zawiesiny ogólne – 80 mg/dm3; węglowodany ropopochodne - 1 mg/dm3. Przyjęty układ oczyszczania spływów deszczowych (rowy, osadniki, separatory, zbiornik) - jak wskazał organ - jedynie umożliwia redukcję zanieczyszczeń do wartości wyżej podanych. Z porównywanym przy tym prawdopodobieństwem możliwe jest przy tym uzyskiwanie na projektowanych wylotach z przelewów ze zbiorników retencyjno-odparowujących znacznie niższych stężeń zanieczyszczeń, aniżeli przewidują to przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. Analiza tej części uzasadnienia decyzji prowadzi zatem do konkluzji, że udzielając pozwolenia pod tym warunkiem, organ jednocześnie dopuścił jedynie możliwość (pewien stopień prawdopodobieństwa) spełnienia tego warunku przez wnioskodawcę. Dodatkowo należy mieć na uwadze okoliczność, iż ruch kołowy na autostradzie będzie ulegał zwiększaniu, a nie zmniejszaniu, a tym samym sposób zabezpieczenia interesu osób trzecich, znajdujących się w obszarze oddziaływania funkcjonującej autostrady, musi być w sposób należyty zabezpieczony, dając gwarancję pewności, a nie prawdopodobieństwa. Dodatkowo w tym względzie uwagę Sądu zwraca okoliczność nieustosunkowania się organu do kwestii określonych w powołanej przez skarżących decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. W świetle ustaleń w niej zawartych ścieki z pasa autostrady A-2 miały być odprowadzane do "szczelnych zbiorników zlokalizowanych w wykupionym pasie autostrady". Podobnie milczeniem organ pominął także podnoszoną w odwołaniu przez strony kwestię pisma Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego, w którym wskazano, że ścieki z autostrady "winny być przejmowane i gromadzone w trzech szczelnych zbiornikach zlokalizowanych na gruntach wykupionych przez Inwestora w pasie autostrady". Wskazane powyżej wątpliwości, jakie towarzyszyły organom prowadzącym postępowanie w sprawie pozwolenia wodnoprawnego oraz brak ustosunkowania się do wskazanych powyżej twierdzeń skarżących powodują, że nie było uzasadnionych podstaw w niniejszej sprawie do przyjęcia, że interesy skarżących zostały zabezpieczone. Jednocześnie motywowanie przyjętego rozstrzygnięcia sprawy kwestią wybrania najkorzystniejszego rozwiązania dla wnioskodawcy, przy jednoczesnym tłumaczeniu wszystkich wątpliwości na niekorzyść skarżących, świadczy dobitnie, że ich interes nie został nieżycie zabezpieczony. Podnieść przy tym należy, że organ wskazując na potrzebę wykonania przelewów i zorganizowanego odprowadzania wód opadowych do cieku, realną ochroną objął jedynie interes wnioskodawcy. Wszakże u podstaw wykonania owych przelewów - jak wskazał organ - legło rozmywanie rowów odwadniających, które z kolei zagraża stateczności nasypów autostradowych i stateczności wykonanych zbiorników. Nie ulega przy tym wątpliwości, że owe nasypy pełnią funkcję ochronną dla autostrady, nie zaś zlokalizowanych w pobliżu stawów skarżących. Biorąc pod uwagę całokształt powyższych rozważań, Sąd zwraca uwagę, że przyjęta w art. 2 Konstytucji RP zasada demokratycznego państwa prawnego, której konkretyzację na gruncie postępowania administracyjnego stanowi art. 8 i 7 k.p.a. powoduje, że organ nie może ograniczać się w wyborach treści rozstrzygnięcia sprawy tylko do kwestii kosztowności przyjętego rozwiązania, lecz powinien z właściwej perspektywy spojrzeć także na interes skarżących – właścicieli 4 ha stawów rybnych, stanowiących dla nich główne źródło utrzymania. Interes publiczny nie może mieć, bez głębszego uzasadnienia, wyważenia racji obu stron postępowania, prymatu nad interesem jednostki. W przeciwnym razie dojść może do nieuzasadnionego naruszenia praw podmiotowych jednostki, do których niewątpliwe należy chronione konstytucyjnie prawo własności, o którym mowa w art. 64 Konstytucji RP. Ponadto uwypuklenia wymagają także nieprawidłowości w zakresie ustalenia kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 127 ust. 7 Prawa wodnego stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego jest ubiegający się o nie wnioskodawca, właściciel wody, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a także właściciel urządzenia wodnego, władający powierzchnią ziemi oaz uprawniony do rybactwa znajdujący się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Z operatu wodnoprawnego załączonego przez wnioskodawcę wynika, że stroną postępowania poza inwestorem i sąsiadami jest także Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w W. który na mocy ustawy Prawo wodne określa warunki korzystania z wód regionu wodnego. Analiza akt sprawy dowodzi jednak, że podmiot ten nie brał udziału w postępowaniu, nie została mu także doręczona decyzja organu II instancji, co rodzi konieczność bezspornego wyjaśnienia tej kwestii. Dodatkowo uwagę zwraca okoliczność, iż za stronę w postępowaniu przed organem I instancji uznane zostało N.G., które - bez wskazania przyczyn - zostało z kręgu stron wyeliminowane przez organ odwoławczy. Z powyższych względów uznać zatem należało, że sprawa wydania pozwolenia wodnoprawnego nie została należycie wyjaśniona, a tym samym w toku postępowania doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 k.p.a., które, mogło prowadzić do naruszenia prawa materialnego ( § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r.), co tym samym oznacza, że miało ono istotny wpływ na wynik postępowania powadzonego w tej sprawie. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ rozważy wszystkie elementy stanu faktycznego i prawnego sprawy, z uwzględnieniem treści powołanych wyżej przepisów k.p.a., określających zasady postępowania administracyjnego oraz treści przepisów wymienionego wyżej rozporządzenia, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. W kwestii kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (MSi)