II SA/Łd 564/10

Dnia 20 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody[...] z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] roku, sygn. akt [...] uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia [...] r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt [...], którym oddalono skargę Z. K. i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W dniu 11 października 2010 roku skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej. Skarżący przytoczył pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie i uznał, iż w obecnym stanie istnieje realne niebezpieczeństwo, iż mimo stwierdzonych przez NSA uchybień inwestor podejmie działania zmierzające do zrealizowania inwestycji. Powyższe, zdaniem skarżącego, spowoduje trudne do odwrócenia skutki oraz znaczne szkody, polegające na uniemożliwieniu korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób oraz narażeniu na uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi, a w dalszej perspektywie na spadku wartości nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jednakże ustawodawca przewidział również przesłanki negatywne, których istnienie obliguje Sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). Powołany przepis zabrania wstrzymania wykonania aktów prawa miejscowego, które weszły w życie oraz aktów lub czynności, których wstrzymanie wykonania wyłącza ustawa szczególna. Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. Ponad wszystko podkreślenia wymaga jednak, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przytoczył takich okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo twierdzenie skarżącego, iż przeprowadzenie prac budowlanych i całkowite lub częściowe wybudowanie obiektu budowlanego spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków zarówno prawnych jak i faktycznych, nie jest wystarczające do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Nie można z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo. Skarżący powołując się na to, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie niekorzystnie na korzystanie z jego nieruchomości, nie wykazał w jaki sposób wykonanie decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę może wpłynąć na wykonywanie przez prawa własności. Twierdzenie zaś skarżącego, że narażony będzie na uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi jest truizmem i nie stanowi wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. m.ch.