II SA/Łd 57/11

Dnia 2 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego oddala skargę. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], znak: [...], którą organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw odnośnie zgłoszenia A. S., dotyczącego zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego w piwnicach budynku przy Al. A 32 m. 39. w T. na centrum rekreacji. W trakcie przeprowadzonego postępowania ustalono, że w dniu 15 września 2010 roku A. S., na podstawie art. 71 Prawa budowlanego, zgłosił zamiar zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego przy Al. A 32 m. 39 w T., z dotychczasowego sposobu użytkowania lokalu handlowego (sklep-hurtownia), na zamierzony sposób użytkowania (Centrum Rekreacji - Grota Solna, Hydromasaże). Do zgłoszenia dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] wraz z załącznikami, która stała się ostateczna w z dniem 9 września 2010 roku, oraz kserokopie dokumentów, takich jak: przydział lokalu użytkowego przez Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej A A. S., z dnia 5 września 1996 roku, pismo Prezesa Spółdzielni z dnia 24 grudnia 1997 roku, informujące o zmianie numeru tego lokalu z 1E na 39, pismo Zarządu w/w Spółdzielni z dnia 2 września 2009 roku o wyrażeniu zgody inwestorowi na wykorzystanie tego lokalu na Centrum Rekreacyjno Rehabilitacyjne, mapa z rysunkami i oceną techniczną, stanowiące załącznik do decyzji z dnia [...], znak: [...]. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...], Starosta [...] na podstawie art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na A. S. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie do 7 października 2010 roku. Postanowienie to zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 28 września 2010 roku i nie zostało przez zgłaszającego w pełni wykonane. W dniu 5 października 2010 roku A. S. przedłożył tylko projekt prac adaptacyjnych związanych ze zmianą sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, zaopiniowany przez rzeczoznawcę d/s bezpieczeństwa i higieny pracy. Wspomnianą decyzją z dnia [...] na podstawie art. 71 ust. 5 Prawa budowlanego oraz art. 104 k.p.a. Starosta [...] wniósł sprzeciw wobec przedmiotowego zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł fakt, iż inwestor nie spełnił wymagań nałożonych postanowieniu z dnia [...]. Zgłaszający nie przedłożył opracowania w zakresie zapewnienia dostępności lokalu dla osób niepełnosprawnych, czym naruszył art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Brakuje nadal pozytywnej opinii właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego w porozumieniu z okręgowym inspektorem sanitarnym w sprawie możliwości zastosowania oświetlenia wyłącznie światłem sztucznym oraz obniżenia podłogi poniżej terenu. Powyższe w opinii organu stanowi naruszenie przepisu § 73 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] z dnia [...] wniósł A. S., podnosząc, iż wnioskowana zmiana sposobu wykorzystania powyższego lokalu nie jest zmianą sposobu użytkowania tego lokalu (części obiektu budowlanego), ponieważ, w jego ocenie nie zachodzi żadna z okoliczności, o których mowa w art. 71 Prawa budowlanego. W celu wykorzystywania tego lokalu w zamierzany sposób, zachodzi jedynie potrzeba wzniesienia ścianek działowych (grubości 12 cm z płytek z betonu komórkowego, które ustawione będą na posadzce, która wykonana jest na gruncie — nie nastąpi zmiana wielkości ani układu obciążeń), oraz zainstalowania urządzenia jakim jest wanna do hydromasażu i urządzenia klimatyzującego jak i oświetlenia awaryjnego (na ewentualność chwilowego braku napięcia w instalacji), i wyposażenie go w łóżka do masażu oraz leżaki. Urządzenia, nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, gdyż ich wysokość nie jest większa 3 m. Podobnie nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, zamiar wzniesienia wskazanych wyżej ścianek działowych, ponieważ roboty takie mieszczą się w pojęciu "bieżącej konserwacji" o jakiej mowa w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Odnosząc się do kwestii dostępności do lokalu osób niepełnosprawnych w szczególności poruszających się przy użyciu wózków inwalidzkich, odwołujący się wskazał, że z chwilą przystąpienia do zamierzanej zmiany sposobu wykorzystania tego lokalu, nastąpi jego wyposażenie w odpowiednie urządzenie techniczne, o którym mowa w § 55 ust. 2 warunków technicznych (w tym przypadku wyposażenie w/w lokalu w to urządzenie, nie wymaga również pozwolenia na budowę ani zgłoszenia). Kończąc A. S. wskazał, że odwołanie "jest równoznaczne z jego żądaniem, o którym mowa w art. 105 k.p.a., jako wycofanie mojego zgłoszenia w przedmiotowej sprawie i umorzenia postępowania". W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji Wojewoda [...] wyjaśnił, iż A. S. zgłosił zamianę sposobu użytkowania lokalu w budynku przy Al. A 32 m. 34 usytuowanego w piwnicy tego budynku, nie załączając wymaganych prawem dokumentów. Zdaniem organu odwoławczego niekompletność wniosku była ewidentna, chociażby ze względu, na fakt, że lokal pełniący funkcję obiektu użyteczności publicznej, będzie miejscem pracy, zatem wymagane są opinie stosownych organów. Ponadto część dokumentów dołączonych do wniosku była niepotwierdzonymi kserokopiami, zatem żądanie organu pierwszej instancji uzupełnienia zgłoszenia było słuszne, i miało oparcie prawne. I tak zdaniem Wojewody: - wymóg uzupełnienia zgłoszenia o wskazanie robót budowlanych, w tym instalacyjnych uwzględniających montaż urządzeń oraz możliwość funkcjonowania lokalu zgodnie z zamierzonym sposobem użytkowania został uregulowany w art. 71 ust. 1 pkt. 2, w związku z art. 71 ust. 6 Prawa budowlanego; - obowiązek przedłożenia rozwiązania w zakresie korzystania tego lokalu, który będzie pełnić funkcję obiektu użyteczności publicznej, przez osoby niepełnosprawne, poruszające się na wózkach inwalidzkich został określony w art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego; - konieczność przedłożenia opinii rzeczoznawcy d/s bezpieczeństwa i higieny pracy, w przypadku gdy przewidziane są miejsca pracy został uregulowany w powołanym art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w związku z ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 roku o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2007 r Nr 89, poz. 589 ze zm.); - niezbędność przedłożenia zgody właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego w porozumieniu z okręgowym inspektorem sanitarnym w sprawie możliwości zastosowania oświetlenia wyłącznie światłem sztucznym wynika z treści art. 71 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego, w związku z § 181 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, natomiast w sprawie możliwości zastosowania obniżenia podłogi poniżej terenu wynika z treści art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 73 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Pomimo wskazania, jakie dokumenty należy dostarczyć zgłaszający nie uzupełnił wszystkich braków zgłoszenia, w zakreślonym terminie. W tej sytuacji niemożliwe było pozytywne rozpatrzenie przedmiotowego wniosku. Wobec tego, w opinii organu drugiej instancji sprzeciw wniesiony przez Starostę [...] był słuszny, pomyłkowo tylko został przywołany art. 71 ust. 5 pkt 1 - Prawa budowlanego, bowiem sprzeciw wynikał z dyspozycji zawartej w art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu, mówiącego iż zamierzona zmiana sposobu wykorzystania lokalu nie jest zmianą sposobu użytkowania tego lokalu, w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego Wojewoda [...] stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza jego zasadności. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, A. S. podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu, podtrzymując także wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 k.p.a., bowiem w jego ocenie wycofał przedmiotowe zgłoszenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę wydanych przez organy architektoniczno-budowlane decyzji stanowił art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Poza sporem jest, że A. S. przedłożył tylko projekt prac adaptacyjnych związanych ze zmianą sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, zaopiniowany przez rzeczoznawcę d/s bezpieczeństwa i higieny pracy. Zatem pomimo tego, że organ precyzyjnie wskazał, jakie dokumenty należy dostarczyć skarżący nie uzupełnił wszystkich braków zgłoszenia, w zakreślonym przez organ terminie. Tym samym uznać należy, że zarówno organ pierwszej instancji, w drodze decyzji wnosząc sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania, jak również organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję o sprzeciwie, prawidłowo zastosowały dyspozycję określoną w art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego. Przepis art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego nie pozastawia uznania organowi, zatem po bezskutecznym upływie terminu określonego w postanowieniu nakazującym uzupełnienie zgłoszenia, w przypadku niewykonania obowiązków nałożonych tymże postanowieniem, organ zobligowany jest wnieść sprzeciw do zgłoszenia. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, dotyczącego cofnięcia przedmiotowego zgłoszenia wskazać należy, iż zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego budowy nie powoduje powstania sprawy administracyjnej, bowiem takowe zgłoszenie jest w istocie oświadczeniem woli składanym przez inwestora, sformalizowanym ze względu na wymogi w zakresie formy i dokumentacji, która musi być do niego dołączona. Zatem takie zgłoszenie nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, gdyż nie jest ono wnioskiem zainteresowanego, który podlegałby załatwieniu przez organ, jako sprawa administracyjna, w myśl przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast wydanie decyzji zawierającej sprzeciw powoduje uruchomienie postępowania z urzędu, w którym oświadczenie woli o cofnięciu zgłoszenia pozostać musi bezskuteczne, dysponentem tego p[ostępowania nie jest już bowiem autor zgłoszenia. Powyższe prowadzi do wniosku, iż deklaracja skarżącego mająca na celu wycofanie dokonanego już zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie mogła skutkować umorzeniem postępowania w sprawie tegoż zgłoszenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. m.o.