II SA/Łd 573/11

Dnia 5 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2011 roku sprawy ze skargi A. P. i M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku produkcyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz A. P. i M. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora, zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. B. pozwolenia na budowę obejmującą budowę budynku produkcyjnego (kategoria obiektu XVIII) na nieruchomości położonej w Ł., przy ul. W. 3, działka nr 319, w obrębie B-26, zgodnie z projektem budowlanym, będącym załącznikiem do decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A.P. i M.P. zarzucając: 1. naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, co skutkuje tym, że w niniejszym postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony; 2. naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 75, art. 78,art. 107 § 3 Kpa, poprzez nie odniesienie się do wszystkich wniosków i zarzutów zgłoszonych w toku postępowania przez skarżącego; 3. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to w szczególności § § 12 i 13, poprzez wydanie zgody na usytuowanie budynku w granicy z działką o nr 307, podczas gdy nie ma na tej działce budynku w granicy, a ponadto budowla owa miałaby być na całej długości działki, musiały by być wpuszczone głęboko fundamenty albowiem różnica poziomów działki nr 307 i działki inwestora wynosi niespełna 1 metr, a takie działanie spowodowałoby zniszczenie wszystkich nasadzeń po stronie działki nr 307 ( wysokość nasadzeń ponad 2 metry); ponadto wysokość budowli od strony działki nr 307 wynosiłaby niemal 5,8 metra (wysokość budowli 4,8 metra plus różnica poziomu działek 1 metr) co spowodowałoby całkowite zacienienie i zaciemnienie tej posesji, a także ograniczyłoby znacznie możliwość zabudowy tej nieruchomości; 4. przepisów ustawy z dnia 7 lica 1994 r. Prawo budowlane w szczególności art. 5 i art. 6 - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wbrew zapisom w/w ustawy w zakresie m. in. ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, odpowiedniego usytuowania budowli na działce, co jest wynikiem braku dokonania przed wydaniem decyzji odpowiednich badań i ekspertyz, gdyż projektowanej budowli ma być prowadzona produkcja witraży, co łączy się z obróbką szkła i ołowiu oraz innych metali do czego używany ma być m.in. kompresor, szlifierki itp.; 5. naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane tj.: art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 poprzez dyskryminowanie skarżących i całkowite lekceważenie ich praw przy faworyzowaniu interesu wnioskodawcy wbrew regułom i prawom obowiązującym; 6. przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r., a to m.in. art. l ust. 2, art. 61 polegające na nie uwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zapisów dotyczących ładu przestrzennego, walorów krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, wymagań ochrony zdrowia co powoduje, że realizacja zaskarżonej decyzji będzie miała negatywny skutek na zdrowie ludzi jak i na środowisko - emisja pyłów po obróbce szkła i metali, emisja hałasu z urządzeń oraz przenoszenie drgań np. kompresom a także w osiedlu, które zawsze było osiedlem domów jednorodzinnych zlokalizowanych wokół Parku [...] powstanie wielka hala produkcyjna co stoi w rażącej sprzeczności z przeznaczeniem terenu na którym do chwili obecnej przeważa zabudowa domami jednorodzinnymi dla celów mieszkaniowych, a ponadto na niewielkiej działce oprócz już stojącego domu mieszkalnego stanie wielka hala produkcyjna, co w sposób niedopuszczalny zaburzy stosunek zabudowy do zieleni; 7. przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a w szczególności art. 2 i art. 125 poprzez ustalenie zabudowy na istniejącym pasie zieleni, na którym istnieją wieloletnie nasadzenia, co skutkować będzie koniecznością zniszczenia wielkich, rozrośniętych krzewów a także, w przypadku realizacji inwestycji spowodowałoby zniszczenie nasadzeń na terenie działki nr 307 na całej długości płotu, a podkreślić należy, że rośliny osiągnęły wielkość ponad 2 metry; 8. przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska, to jest art. 112, art. 115, art. 127 powodując, że wydanie zaskarżonej decyzji narusza m.in. obowiązek ochrony przed hałasem, że realizacja inwestycji wpłynie negatywnie na środowisko, realizacja inwestycji spowoduje konieczność likwidacji istniejącego zadrzewienia terenu nie tylko działki, na której ma powstać budowla, ale i na działkach sąsiadujących, a także nie uwzględnieniu przez organ wydający decyzję faktu, jakie jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie tego i sąsiednich terenów, które są i były zawsze terenami budownictwa mieszkaniowego i są jedną z najstarszych i prestiżowych dzielnic willowych w Ł.; 9. przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. o sposobie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 3, § 6 i in. poprzez wydanie przez organ decyzji na budowę budynku produkcyjnego, podczas gdy prawidłowo określony obszar do analizy z całą pewnością nie dałby takich podstaw, albowiem na terenach sąsiadujących znajdują się domki jednorodzinne, nie ma na tym terenie i nigdy nie było produkcji, a tym bardziej produkcji, która pociąga za sobą emitowanie hałasu, drgań i prawdopodobnie pyłów po obróbce szkła i metali, a ponadto decyzja zaskarżona w sposób rażąco sprzeczny z przepisami określa szerokość budowli; 10. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to w szczególności § 12, § 13 poprzez wydanie zgody na usytuowanie budynku w granicy z działką o nr 307, podczas gdy nie ma na tej działce budynku w granicy, a ponadto budowla owa miałaby być na całej długości tej działki, musiały by być wpuszczone głęboko fundamenty albowiem różnica poziomów działki 307 i działki inwestora wynosi niespełna 1 metr, a takie działanie spowodowałoby zniszczenie wszystkich nasadzeń po stronie działki nr 307 (wysokość nasadzeń ponad 2 metry); ponadto wysokość budowli od strony działki nr 307 wynosiłaby niemal 5,8 metra (wysokość budowli 4,8 metra plus różnica poziomu działek 1 metr), co spowodowałoby całkowite zacienienie i zaciemnienie tej posesji, a także ograniczyłoby znacznie możliwość zabudowy tej nieruchomości. Wszystkie powyżej wymienione zarzuty zostały dodatkowo uzasadnione poprzez wskazanie szkodliwości materiałów i urządzeń, używanych przy produkcji witraży dla zdrowia ludzi i środowiska, uciążliwości związanej z usytuowaniem w dzielnicy willowej i dodatkowo w granicy działek sąsiednich. Wojewoda [...], w wyniku rozpoznania odwołania A.P. i M.P., decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98., poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda wskazał, że w dniu 16 lutego 2010 r. do Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej UMŁ wpłynął wniosek Pani M.B. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę w/w inwestycji. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku produkcyjnego (wykonywanie witraży z elementów gotowych) na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. W. 3. W wyniku odwołania A.P. i M.P., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zwrócił jednak uwagę na uchybienia i nieprawidłowości, uzasadniające decyzję kasacyjną, które winny zostać wyeliminowane w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przed organem I instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania A.P. i M.P. złożyli wniosek o zawieszenie postępowania pierwszo instancyjnego. Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] odmówił zawieszenia tego postępowania, a Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia państwa P. złożonego na to postanowienie, utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Państwo A. i M. P. działali czynnie w toku postępowania pierwszo instancyjnego i zgłaszali szereg uwag do zebranych w toku postępowania dokumentów. W dniu [...] r. Prezydent Miasta Ł. decyzją Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Pani M. B. pozwolenia na budowę wnioskowanego budynku produkcyjnego. W wyniku odwołania M. P., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił ponownie zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na uchybienia proceduralne i wskazanie w dokumentacji braków, które mogły być uzupełnione jedynie w postępowaniu przed organem I instancji, a w szczególności co do zobowiązania inwestora przez organ l instancji do aktualizacji opisu prowadzenia prac w granicy działek nr 319 i 320, spełnienia wymagań zawartych w piśmie ZWiK z dnia 18 maja 2010 r. dotyczącym określenia warunków przyłączenia inwestycji do sieci kanalizacyjnej, tj. uzyskania dla niniejszej inwestycji opinii ZWiK i uzgodnienia w ZUDP oraz umożliwienia skarżącemu zapoznania się z odpowiedzią inwestora na zarzuty uczestników zgłaszane w toku postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania we wskazanym zakresie, Prezydent Miasta Ł. opisaną wyżej decyzją z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Pani M.B. pozwolenia na budowę obejmującą: budowę budynku produkcyjnego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. W. 3, działka 319 w obrębie B-26. Organ ten wskazał, że inwestor uzupełnił dokumentację projektową o zaktualizowany opis prowadzenia prac w granicy działek nr 319 i 320 w sporządzony w oparciu o dodatkowe oględziny, dostarczył opinię ZWiK. Prezydent wskazał również, że projekt rozbudowy wewnętrznej instalacji wod.- kan. na terenie posesji przy ul. W. 3 w Ł. dla potrzeb projektowanego budynku produkcyjnego, nie podlega uzgodnieniu w Zespole Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w świetle § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455). W wyniku przywołanego wyżej odwołania A.P. i M.P., Wojewoda [...] decyzją [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do odwołania skarżących, Wojewoda wyjaśnił, że zarzuty w nim sformułowane są identyczne z zarzutami podnoszonym przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. i odpowiedź na te zarzuty zawarta została już w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., przytaczając argumentację odnoszącą się do kolejnych zarzutów. Organ II instancji wskazał, że: • krąg stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku produkcyjnego (wykonywanie witraży z elementów gotowych) na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. W. 3, działka nr 319, został ustalony właściwie i zgodnie z obowiązującym prawem. Inwestycja ta, jak wynika z dokumentów, w zakresie parametrów i funkcji budynku, nie będzie oddziaływała na inne niż wskazane nieruchomości, zaś zabudowę w tylnej granicy działki posiadają także działki sąsiadujące z terenem inwestycji tj.: działki nr 306, nr 318 i nr 320, • art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 k.p.a., są to przepisy charakterze zasad ogólnych i niezależnie od należytej staranności prowadzonego postępowania, skarżący może zawsze je podnieść zgodnie ze swoim subiektywnym odczuciem. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 78 w związku z art. 75 k.p.a. poprzez nie dokonanie przez organ wizji w terenie, bowiem postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę prowadzone jest w oparciu o dokumenty dostarczone przez inwestora, • nie został naruszony § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bowiem możliwość usytuowania budynku w granicy na całej szerokości działki ustala decyzja o warunkach zabudowy, zaś analiza projektu budowlanego pozwala stwierdzić, że fundamenty projektowanego budynku są posadowione wyłącznie na działce inwestorki. Podkreślić przy tym również należy, że prawo materialne reguluje tylko problem zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, nie zaś terenu działki budowlanej. Nie można też zgodzić się z zarzutem znacznego ograniczenia możliwości zabudowy nieruchomości skarżących, ponieważ takie usytuowanie obiektu na sąsiedniej działce daje m.in. legitymację prawną do równoległej zabudowy w granicy, • nie jest zasadny zarzut z pkt 4 odwołania bowiem, jak wynika to z opisu technicznego, produkcja będzie się odbywała na zasadzie klejenia gotowych elementów. Do klejenia używane będą jedynie produkty z odpowiednimi atestami, nie zagrażające zdrowiu i życiu człowieka. W procesie produkcji nie przewiduje się lutowania elementów ołowianych. Z wyjaśnień inwestorki wynika, że witraże wykonywane będą tzw. techniką angielską, polegającą na naklejaniu na formatce szkła samoprzylepnych folii witrażowych i samoprzylepnych taśm metalowych. Do cięcia szkła używany jest nóż szklarski, zaś wszystkie inne elementy nanoszone są ręcznie. W procesie tej produkcji nie będą używane szlifierki ani też inne maszyny wywołujące hałas i drgania, • przepisy zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulują pierwszy z etapów starań o udzielenie pozwolenia na budowę w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla konkretnej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. W przedmiotowej sprawie ten etap został zakończony wydaniem decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. Nr [...], która stała się ostateczna w wyniku braku odwołań. To właśnie ta decyzja ustaliła warunki szczegółowe warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Po złożeniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, organ mający wydać tę decyzję, sprawdza w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Uznać zatem należy, że podnoszone w tym punkcie zarzuty odnoszą się do w/w decyzji o warunkach zabudowy, której ustalenia wiążą organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę, zatem nie mogą stanowić przedmiotu niniejszego postępowania, • nie znajduje również racjonalnego uzasadnienia zarzut naruszenia w przedmiotowej sprawie wskazanych przepisów ustawy o ochronie przyrody. W ocenie organu odwoławczego zieleń na terenie zabudowy miejskiej, nie objęta formami ochrony przyrody, winna być chroniona, lecz nie może stanowić bezwarunkowej przeszkody w racjonalnym zagospodarowaniu terenu. Zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w piśmie inwestorki, wniosek w sprawie zachowania istniejącej zieleni na działce nr 319 został skierowany do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa, zaś wzniesienie projektowanego budynku w granicy nie zniszczy nasadzeń po stronie skarżących przy odpowiednim ich zabezpieczeniu w trakcie budowy, • zarzuty poparte wskazaniem przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska ( nie zaś ochrony przyrody jak błędnie podniesiono w odwołaniu) oraz rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, sprowadzają się ponownie do negowania zasadności ustaleń zawartych w decyzji z dnia 21 września 2009 r. o warunkach zabudowy dla tej inwestycji i jak podniesiono uprzednio nie może to stanowić przedmiotu niniejszego postępowania, • nie znajduje potwierdzenia w dokonanej analizie dokumentów sprawy, stwierdzenie skarżących, jakoby organy administracji prowadzące postępowanie naruszyły w ich toku art. 5 ust 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane "poprzez dyskryminowanie skarżących i całkowite lekceważenie ich praw przy faworyzowaniu interesu wnioskodawcy wbrew regułom i prawom obowiązującym". Decyzje organu I instancji, udzielające pozwolenia na budowę w/w inwestycji były w postępowaniu odwoławczym dwukrotnie uchylane, mimo wykazania bezzasadności zarzutów podnoszonych przez skarżących. Wojewoda podkreślił, że kwestionowana decyzja organu I instancji wydana została po uprzednim uprawomocnieniu się decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Nr [...] o warunkach zabudowy, wydanej dla inwestycji polegającej m.in. na budowie budynku produkcyjnego - wykonywanie witraży z elementów gotowych. Powyższą decyzję z dnia [...] r. odwołujący się, jak sami przyznają, otrzymali do wiadomości. Decyzja ta stała się ostateczna ponieważ nie wpłynęło odwołanie żadnej ze stron. Skarżący pomimo posiadanej wiedzy o planach inwestora nie wnieśli wówczas żadnych uwag ani zastrzeżeń wobec tego rodzaju funkcji budynku. Organ zaznaczył, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują sytuacji, w której realizacja zamierzeń inwestora byłaby uzależniona od uzyskania zgody właściciela sąsiedniej działki. Reasumując, organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji prowadził postępowanie zgodnie z prawem, wydając kwestionowaną decyzję z dnia [...] r. wypełnił wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a przedłożone przez inwestora dokumenty stanowiące podstawę wydania tej decyzji są kompletne i zgodne z obowiązującym prawem. A.P. i M.P. w terminie przewidzianym prawem wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., w której powtórzyli zarzuty zawarte wcześniej w odwołaniu, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżący podkreślali, ze na etapie decyzji o warunkach zabudowy zostali wprowadzeni w błąd przez inwestorkę co do jej zamierzeń i akcentowali naruszenie przez inwestycję ich interesów w zakresie zacienienia, hałasu, emisji substancji niebezpiecznych oraz zagrożenia dla zdrowia, środowiska i przyrody wskazując dodatkowo, że inwestycja ma być lokowana w dzielnicy willowo-parkowej. Akcentowali również fakt, że z uwagi na różnicę poziomu terenu pomiędzy działkami wynoszącą ok. 1 m, projektowany budynek będzie miał fundamenty powyżej terenu ich działki, co może grozić katastrofa budowlaną. Zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy, albowiem przekracza zakreślony stosunek zabudowy do terenu biologicznie czynnego. Dodatkowo usytuowanie hali produkcyjnej pomiędzy niską zabudową jednorodzinną zaburzy ład architektoniczny i proporcje zabudowy do zieleni, co stoi w rażącej sprzeczności ze stanem zastanym i utrwalonym. Dalej jako podstawowy zarzut skargi wskazano nieprawidłowe określenie obszaru oddziaływania, ograniczając się jedynie do bezpośredniego sąsiedztwa w sytuacji, gdy jest on szerszy, a tym samym ustalono nieprawidłowy krąg stron postępowania. Skarżący wskazali również na brak bezpośredniego odniesienia się przez Wojewodę do ich zarzutów, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., a także naruszenie ich praw w toku postępowania poprzez nie przedłużenie im terminu do wypowiedzenia się w sprawie w sytuacji, gdy wniosek ten był uzasadniony trudną sytuacją rodzinną. Zaznaczyli również, że toczy się postępowanie postępowania w sprawie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej tego rodzaju uchybień, które obligują Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...]. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. zatwierdzajacą projekt budowlany i udzielającej inwestorce pozwolenia na budowę obejmującą budowę budynku produkcyjnego (kategoria obiektu XVIII) na nieruchomości położonej w Ł., przy ul. W. 3, działka nr 319, w obrębie B-26, zgodnie z projektem budowlanym, będącym załącznikiem do decyzji. Podstawę prawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku nr 75, poz. 690, ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ zobligowany jest przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projekt u-lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Dopiero spełnienie łącznie powyższych warunków obliguje właściwy organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czego w przedmiotowej sprawie z uchybieniem wskazanego przepisu, przed wydaniem decyzji w sposób należyty nie sprawdził i nie wyjaśnił. W pierwszej kolejności zwrócić uwagę należy na uregulowania art. 34 Prawa budowlanego, a w szczególności na zapisy ust. 2 i 3 tego przepisu. W myśl art. 34 ust. 2 cytowanego przepisu zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Zdaniem sądu projekt budowlany, będącym załącznikiem do decyzji wskazanego warunku nie spełnia. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt. 1 Prawa Budowlanego, projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, powinien zawierać: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Analiza projektu nie daje odpowiedzi, w jaki sposób ma być rozwiązana kwestia odprowadzania i oczyszczania ścieków dla przedmiotowej inwestycji zważywszy, ze nie dotyczy ona budynku mieszkalnego lecz produkcyjnego. Zwrócić należy uwagę, że w piśmie ZWiK z dnia 18 maja 2010 r. wskazano na warunki jakie winien spełniać projekt w zakresie instalacji wodno-kanalizacyjnej dla budynku produkcyjnego. Tymczasem w aktach sprawy jest jedynie projekt dotyczący instalacji wod-kan i c.o., pochodzący z lutego 2010 r. i nie odpowiadający w pełni warunkom określonym w przywołanym piśmie i nie określający w sposób jasny kwestii odprowadzania lub oczyszczania ścieków. Wskazac również należy, że znajdujaca się w aktach sprawy dokumentacja projetowa nie wskazue sposoby postępowania z nieczystościami stałymi, tak jak przewiduje to § 22 i 48 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt. 4 Prawa Budowlanego, projekt budowlany winien zawierać, w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Na kwestię związaną z różnicami położenia terenu działek inwestora i skarżących, A.P. i M.P. konsekwentnie podnosili w toku postępowania, czemu jednak organ nie poświęcił należytej uwagi, choć zdaje się być niesporną kwestia znacznej (wg. skarżących ok. 1 m) różnicy w położeniu obu działek. W projekcie brak jest dokładnych wskazań co do poziomu terenu. Zgodnie zaś z definicją zawartą w § 3 pkt 15 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poziom terenu to przyjęta w projekcie rzędna terenu w danym miejscu działki. Brak jest również w projekcie budowlanym jakichkolwiek danych co do poziomu terenu oraz zapisów w zakresie warunków geotechnicznych inwestycji stosownie do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlach ( Dz. U. Nr 126, poz.839), bądź też wskazań, że ustalanie takich warunków nie jest konieczne i z jakich przyczyn. Dalej wskazać należy, że w oparciu o art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego organ ma obowiązek sprawdzenia, wykonania projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. I tu również zaznaczyć należy, ze organ wskazanego obowiązku należycie nie dopełnił, nie dostrzegając, że uprawnienia projektanta M. G. wynikające z zaświadczenia, o jakim mowa w art. 12 ust. 7 ograniczone były czasowo do dnia 31 marca 2010 r., podczas gdy projekt uzupełniający, zaaprobowany przez organ, wykonany został przez tegoż projektanta w czerwcu 2010 r. Dodatkowo już zauważyć należy, że jeżeli na projekcie widnieją nazwiska projektantów, to projekt winien zawierać stosowne podpisy zgodzie, z § 3 i 4 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu formy projektu budowlanego. Powyższe uchybienia stanowią naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 w związku z art. 34 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 4 Prawa Budowlanego a także wskazanych przepisów aktów wykonawczych. Wskazane braki dokumentacji mogły być przez organ wyeliminowane w drodze przewidzianej w art. 35 ust. 3 Prawa Budowlanego. Jak wykazuje przebieg postępowania przed organem I instancji, Prezydent ze wskazanej drogi korzystał, jednak dążąc do wyeliminowania innych jeszcze uchybień, niż wskazane wyżej. Nie można również pominąć kwestii związanej z badaniem oddziaływania obiektu na sąsiednie nieruchomości z uwagi na jego szczególne usytuowanie i to nie tylko co do działek nr 307 i nr 320, ale również co do działki nr 306 w kontekście art. 28 ust 2 Prawa Budowlanego, a przede wszystkim § 204 ust 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że na tejże działce nr 306 na całej szerokości granicy, w bezpośrednim zbliżeniu do granicy działki nr 319, posadowiony jest budynek. Takie usytuowanie wskazuje, że budynek istniejący i projektowany miały by się stykać ze sobą. Zauważyć należy, że z niezrozumiałych względów, kwestii tej organ w ogóle nie wyjaśnił, badając przecież i nakazując uzupełnienie dokumentacji projektowej w zakresie wzajemnego oddziaływania zabudowań w granicach działek nr 319 i nr 320. Uwagi na uregulowania cytowanego § 204 ust 5 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, iż organ udzielając pozwolenia na budowę, zatwierdził jednocześnie projekt budowlany nie odpowiadający wskazanym wyżej przepisom prawa materialnego, a to poprzez wadliwe prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy na mocy wskazanych przepisów zobligowany był wszelkie wątpliwości i nieprawidłowości wyjaśnić i usunąć. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że w znacznej części, koncentrując się na materii dotyczącej planowania i zagospodarowania przestrzennego, a szczególnie na wadliwości decyzji o warunkach zabudowy, nie mogą one odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu. Zgodzić należy się z organem, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczny związany jest ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i dopóty, dopóki pozostaje ona w obrocie prawnym zobligowany jest do stosowania się do warunków tam określonych. Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom skarżących organ ustosunkował się do ich zarzutów podniesionych w odwołaniu, zważywszy, ze były one analogiczne do wcześniej podnoszonych. Mimo tego, uzasadnienie kwestionowanej decyzji uchybia art. 107 § K.p.a., bo choć jest ono obszerne, to jednak przede wszystkim zawiera opis dotychczasowego postępowania i odniesienie się do wcześniejszych argumentów skarżących, to jednak nie zawiera pozostałych elementów w przepisie tym zawartych. Rozpoznając ponownie sprawę, organ winien uwzględnić wskazaną argumentację, wyjaśniając wszechstronnie okoliczności niezbędne dla zastosowania cytowanych przepisów Prawa budowlanego i aktów wykonawczych, w tym przywołanych wyżej, z poszanowaniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Wydając zaś rozstrzygniecie, należy uzasadnić je stosownie do reguł określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach sąd orzekł na mocy art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. m.ch.