II SA/Łd 574/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie: NSA Anna Stępień, WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. - II SA/Łd 574/03 U Z A S A D N I E N I E W dniu 5 grudnia 2002 Z. P. zwrócił się do organu I instancji z pismem o podjęcie stosownych działań w sprawie legalności prowadzonych prac remontowych na nieruchomości w B. przy ul. A. W wyniku przeprowadzonych w dniu 20 grudnia 2002 r. oględzin pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O stwierdzili między innymi, że w istniejącym na w/w. nieruchomości budynku gospodarczym prowadzone są obecnie przez J. P. prace remontowe polegające na wykonywaniu tynków wewnętrznych ścian oraz zagruzowywania pod posadzki bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W dniu 30 grudnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. postanowieniem Nr [..] wstrzymał prowadzone roboty budowlane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku. Na w/w postanowienie zażalenie wniósł Z. P. Postanowieniem z dnia [..] Nr [..] [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. umorzył postępowanie zażaleniowe w w/w. sprawie jako bezprzedmiotowe. [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących rozważaniach: Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. ( tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126) postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia , jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja , o której mowa w art. 51 ust. 1. Oznacza to, ze jeżeli w określonym ustawowo czasie nie zostanie wydana stosowna decyzja przez organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie, roboty budowlane będą mogły być wykonywane . Organ ten będzie zaś zmuszony do ewentualnego ich wstrzymania, jednakże dopiero po wydaniu kolejnego postanowienia. Stwierdzić należy, że powołany przepis art. 50 ust. 4 prawa budowlanego obowiązuje również organ odwoławczy, w przypadku zaskarżenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. W rozpatrywanej sprawie termin określony w w/w. przepisie biegł od dnia 9 stycznia 2003 r. i upłynął w dniu 9 marca 2003 r. W toku postępowania odwoławczego ustalono na podstawie informacji przekazanej przez organ I instancji, iż do dnia 12 marca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nie wydał decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 prawa budowlanego. Wobec tego postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, gdyż skarżone postanowienie utraciło swą ważność, natomiast obowiązkiem organu odwoławczego jest jego umorzenie zgodnie z art. 105 § 1 kpa. Powyższe postanowienie zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi w dniu 16 kwietnia 2003 r. Z. P.., wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zakwestionował ustalenia faktyczne dokonane przez organ odwoławczy przy wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie oraz powołaną podstawę prawną orzeczenia. Według skarżącego sprawa została potraktowana połowicznie, gdyż nie zastosowano art. 48 prawa budowlanego z 1994 roku i nie nakazano rozbiórki budowli, a jedynie wydano postanowienie w trybie art. 50 ust 1 pkt. 1 powołanej ustawy. Dodatkowo skarżący podniósł , iż ,, jego sprawa została przetrzymana " w organie II instancji przez okres dwóch miesięcy co pozwoliło na upływ dwumiesięcznego terminu. W odpowiedzi na skargę [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Inspektor wskazał, iż szczegółowe merytoryczne uzasadnienie zostało zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Okoliczności podniesione przez skarżącego w skardze, a stanowiące pierwotnie uzasadnienie odwołania w postępowaniu administracyjnym są nieistotne dla rozstrzygnięcia w sprawie. Organy administracji nadzoru budowlanego obu instancji, nie przyjęły jako podstawy rozstrzygnięcia w swych decyzjach twierdzeń J. P. wypowiedzianych podczas wizji z dnia 20 grudnia 2002 roku, że roboty budowlane wykonywane w 1984 roku były wykonywane przez niego wraz z matką i pod nadzorem Z. P.. Okoliczności powyższe pozostały po za sferą zainteresowań organów. Przedmiotem do, którego odnosiło się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [..] wstrzymujące roboty budowlane – remontowe prowadzone przez J. P., było wykonywanie tynków wewnętrznych i zagruzowanie posadzki budynku gospodarczego na nieruchomości w B. przy ul. P.. Kontrola ta ograniczała się do wskazań zawartych w doniesieniu Z. P. dokonanym w dniu 5 grudnia 2002 roku do organów nadzoru budowlanego. Organ nadzoru budowlanego I instancji był w pełni uprawniony do wydania postanowienia w trybie art. 50 ust. pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku. W toku wizji bracia P. zgodnie oświadczyli, że budynek gospodarczy był wykonany w latach dziewięćdziesiątych, a obecnie jedynie wykonywany jest, kwestionowany przez skarżącego remont, na co on nie wyraża zgody, gdyż toczy się sprawa spadkowa dotycząca również tej nieruchomości. W przypadku upływu terminu dwumiesięcznego zakreślonego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku organ jest zobligowany do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość i to bez względu na to czy postępowanie toczy się przed organem I instancji, czy przed organem odwoławczym. Prawidłowość zaskarżonej decyzji potwierdza dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.. Wypada w tym miejscu powołać chociażby wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 marca 2000 roku sygnatura IV SA 228/98 LEX nr 54751 "Przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego z 1994 r. mają zastosowanie wyłącznie do wykonywanych samowolnie robót, które do chwili wydania rozstrzygnięć w powołaniu na te przepisy nie zostały zakończone. Przepis art. 50 uprawnia właściwy organ do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót, zaś art. 51 do wydania decyzji nakazującej zaniechania dalszych robót, rozbiórkę obiektu lub jego części bądź nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie, przy czym możliwość zastosowania tych przepisów jest uzależniona od spełnienia dwóch warunków: musi to być przypadek inny niż określony w art. 48 Prawa budowlanego, wydanie zaś decyzji, o której mowa w art. 51, musi być poprzedzona postanowieniem, o którym mowa w art. 50 i musi nastąpić przed upływem 2 miesięcy od daty wydania tego postanowienia". Skutków procesowych upływu terminu dwumiesięcznego dotyczy wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 września 2002 roku o sygnaturze IV SA 2174/00 ONSA 2003/4/138 "Wydanie decyzji określonej w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w terminie wskazanym w art. 50 ust. 4 tej ustawy nie powoduje bezprzedmiotowości rozpoznania zażalenia na postanowienie, o jakim mowa w jej art. 50 ust. 1" . Tak więc upływ terminu stanowi o bezprzedmiotowości postępowania i to niezależnie od przyczyn jakich termin upłynął. . Umorzenie postępowania nie pozbawia skarżącego dalszych możliwości zmierzających do skutecznego wstrzymania wykonywanych prac po przez na przykład ponowne złożenie wniosku w tym zakresie. Podnoszony przez skarżącego zarzut połowicznego rozpoznania jego pierwotnego doniesienia z dnia 5 grudnia 2002 roku dotyczący samowoli budowlanej polegającej również na budowie budynku gospodarczego o powierzchni 120 m kw. na innej działce oznaczonej nr 486 w miejscowości B. przy ulicy A nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. W tym przedmiocie organy administracji poinformowały odwołującego się, iż sprawa ta zostanie rozpoznana w odrębnie wszczętym postępowaniu administracyjnym. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnościq nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.